Denís Rodríguez

A "esquerda" e o poder

2011-12-25T14:41:00.000-08:00

Como era previsible, no PSOE xa empezaron a learse a mamporros, o cal é moi saudable despois de anos de asentimientos, genuflexiones e silencios. As primeiras hostilidades desatáronse a través de dous manifestos, o último dos cales, asinado por altos cargos de Moncloa, Fomento e Interior, entre outros, é unha laudatoria a Zapatero ao estilo das oracións fúnebres que improvisaban os antigos gregos tras as súas batallas para animar aos vivos co eloxio aos mortos. O seu resumo viría ser algo tan excesivo como o seguinte: a culpa é de todos; o mérito, de José Luís.

Salvo que se queira emular a Juana a Tola e perder o tempo paseando o cadáver político do defunto, os socialistas están obrigados a unha autocrítica descarnada. Con Chacón e os seus partidarios, autores do primeiro manifesto, só se pode coincidir cando afirman que ao PSOE non llo levou por diante só a crise, senón tamén a súa viraxe ideolóxica e a súa reincidencia en facer recaer o peso dos recortes nos máis débiles. Outra cousa é a indulxencia que manifestan sobre o seu propio comportamento: non foi a lealdade mal entendida o que lles fixo calar sobre estes desatinos senón o seu propio interese en conservar o posto. De ser outros os resultados electorais, hoxe non falarían de erros senón de alta política.

Con distintos protagonistas, esta película xa se viu varias veces. A derrota dá paso a unha volta ás raíces, a esa socialdemocracia que fai as veces de nai comprensiva e dá consolo ao neno que acaba de partirse a crisma coa bicicleta. Ao chegar ao poder, todo esquécese. Abrázase o liberalismo coa paixón dun adolescente no asento traseiro dun coche e á nai resérvaselle praza nunha residencia da terceira idade para que faga calceta con outras avoas.

Este constante ir e vir do corazón aos asuntos, que diría Miguel Hernández, empeza a resultar moi pousado para uns electores, aos que lles gustaría saber se só se pode ser de esquerdas na oposición. Sería bo aclararllo para que logo non se fagan ilusións.

Cajal, fotógrafo

2011-12-07T16:38:00.000-08:00

“El primer conocimiento que tuvo Cajal de la fotografía, aun cuando fuese el de un principio físico --el de la imagen reflejada en un cuarto oscuro-- que inspiró todo el desarrollo posterior de este invento, fue debido a una casualidad ocurrida mientras cumplía un castigo escolar encerrado en un sótano. Allí tuvo la suerte de descubrir un fenómeno físico, el de la cámara oscura, que Leonardo y Jacomo della Porta estudiaron para sus reproducciones perspectivísticas, cuyo hallazgo transcendió para que se iniciase en los rudimentos de la óptica y, en consecuencia, se interesase posteriormente por la fotografía.

Pero la impresión que le produjo la fotografía ocurrió más tarde, en 1868, en la ciudad de Huesca y así lo explica en Mi infancia y juventud: “Ciertamente años antes había topado con tal cual fotógrafo ambulante, de esos que, provistos de tienda de campaña o barraca de feria, cámara de cajón y objetivo colosal, practicaban, un poco a la ventura, el primitivo proceder de Daguerre. (...) Gracias a un amigo que trataba íntimamente a los fotógrafos pude penetrar en el augusto misterio del cuarto oscuro. Los operadores habían habilitado como galería las bóvedas de la ruinosa iglesia de Santa Teresa, situada cerca de la Estación”. [...]

Desde entonces comenzó su afición por el arte de la cámara oscura, ya que dos años después realiza sus primeras fotografías, tal como relata en su obra El mundo visto a los ochenta años: “Practico el arte de Daguerre desde los dieciocho años y conozco todas las tretas, trampantojos y abusos que con ella pueden cometerse. Me son familiares las artimañas del cine. Afirmo, pues, basado en dilatada experiencia, que cuando cae en mis manos inhábiles o sospechosas, no existe método de reproducción más feliz que la fotografía”.

Y él mismo nos esboza su vida fotográfica cuando en la introducción de su libroFotografía de los colores, donde glosa “los encantos de la fotografía”, señala paso a paso su largo recorrido, por más de cincuenta años, a través de los paulatinos descubrimientos fotográficos que fueron sucediéndose en ese periodo tan importante para la historia de la fotografía; y dice así: “En mi larga carrera de cultivador de la placa sensible, he sorprendido todas sus fases evolutivas. De niño, me entusiasmó la placa daguerriana, cuyos curiosos espejismos y delicados detalles me llenaron de ingenua admiración. Durante mi adolescencia aspiré con delicia el aroma del colodión, proceder fotográfico que tiene los irresistibles atractivos de la dificultad vencida, porque obliga a fabricar por sí la capa sensible y a luchar heroicamente con la rebeldía de los baños de plata y la deseperante lentitud de la exposición. Alcancé después el espléndido periodo del gelatino-bromuro de Bennet y V. Monckhoven. Gracias a tan bello invento los minutos se convirtieron en fracciones de segundo. Ya fue posible abordar la instantánea del movimiento, fijar para siempre la velocidad incopiable del oleaje, reproducir la fisonomía humana en sus gestos más bellos y expresivos, sorprenderla, en fin, durante los cortos instantes en que, libre del velo de la infatuación o de la “posse”, la verdadera personalidad del modelo asoma por ojos y labios. [...]

Faltaba todavía alcanzar el soñado ideal, es decir, descubrir medios prácticos para fotografíar los colores, trocando la siniestra visión del buho por la riente visión del hombre. Y este ideal, quimera inaccesible al parecer, se ha realizado al fin”.

A alternativa que te defende

2011-11-05T16:24:00.000-07:00

Chegans as eleccións ao Parlamento de Estado e chega o momento de elixir quen nos representará en Madrid nos próximos catro anos.
Vemos diferentes propostas de múltiples partidos, e claramente ningunha preocupada pola nosa realidade.
O programa do PP é basicamente facer o que Feijóo está realizando en Galiza, que é recortar e recortar servizos públicos como a sanidade ou a educación. Despois encontramos tamén a proposta estrela de relanzar á economía e crear emprego. Será vendendo empresas públicas como fixo Aznar entre o ano 1996 e 2004. Moita xente non se da conta de que a bonanza económica tan alavada polo PP resultou da venda destas empresas, que a curto prazo deron beneficios, pero moitas pérdidas a medio prazo, ademáis de encontrarnos con moitos menos servizos públicos.
Tamén é curioso ver como o PSOE se modera e volve un pouco, aínda que sexa só por apariencia, aos cauces da esquerda, con propostas que recordan ao comezo de Zapatero ou ao mesmo González no 82.
Tampouco temos que olvidar á famosa Rosa Díez, que se modera un pouco e, polo menos, xa non insulta ás nacions que forman España.
Hai moitas propostas, pero só unha que pode defendernos en Madrid e conseguir que o financiamento público pase por Galiza e se escoite a nosa voz, e esa proposta é a do Bloque Nacionalista Galego.
Nestas eleccións non fai falta ser nacionalista para votar ao BNG, só hai que ter sentido crítico, vendo as intervencións nas Cortes durante os últimos catro anos, nas que é evidente que só dous diputados, Jorquera e Davila traballaron duro, non coma os do PP e PSOE, aos que nin coñecemos.

O 20 sabemos que o PP gobernará, por desgracia España, pero podemos elexir que Galiza teña máis forza e que a nosa voz se siga escoitando, e a poder ser, máis forte

Adeus a Néstor Kirchner

2010-10-28T08:58:00.001-07:00

Ecoloxistas galegos cren que “con Endesa, o río Eume é irrecuperable”

2010-10-18T14:08:00.000-07:00

“O Eume xa non é un río con vida; non será hora de pedir e facer cumprir a lei aos responsables?”. Desta forma, a asociación Ríos con Vida denuncia a situación na que se atopa o caudal do Eume. Para os ecoloxistas, o Eume está actualmente convertido nun río con zonas totalmente secas e altamente contaminado. Á hora de poñerlle cara aos culpables non teñen dúbida: a empresa Endesa está no seu punto de mira. “En todos estes anos, cantos millóns e millóns de litros de auga se turbinaron na central de A Capela sen respectar en ningún caso o caudal mínimo do río, enriquecendo as arcas desta empresa, que explota un cauce que todos temos dereito a gozar”, se preguntan dende esta asociación na defensa dos ríos. Tan claro vén dende esta asociación que Endesa non está a cumprir as obrigas que veñen parellas a súa licenza de explotación que o pasado xaneiro interpuxeron unha denuncia contra Endesa que foi admitida a trámite. “Non será a última”, avisan.

A situación de contaminación do Eume non é nova, pero o problema é que moitos pensan que se acaba o tempo. “Se non se pon freo rápido a isto a situación do río pode ser irrecuperable”, alertan dende a Asociación Ecoloxista de Galicia (Adega), que ve responsables da situación tanto a Endesa como á propia Administración, “que mira para outro lado”.

O río Eume nace na serra do Xistral, e baixa ata Pontoibo, lugar onde xa se atopa co primeiro encoro ao que ten que facer fronte. Alí, a presa hidroeléctrica de A Ribeira embalsa 33 hectómetros cúbicos de auga durante un percorrido de cinco quilómetros aproximadamente e abastece de auga o concello de As Pontes e a central térmica de Endesa.

Os ecoloxistas entenden que é xusto desde este punto onde comeza “o secuestro” do río por parte da empresa. “Neste punto é onde se comeza a secuestrar en serio o caudal do Eume para rechear o oco da antiga mina que abastecía a citada térmica e formar un lago artificial que nos últimos tres anos está a arrebatar ao río un caudal indispensable”, explican. Ademais, a isto hai que sumarlle a denuncia que fan diversos grupos ecoloxistas da grave contaminación que supuxo para o río a construción da autovía Ferrol-Vilalba (AG-64).

“Estas obras supuxeron un grave episodio de contaminación xa que botaron ao río gran cantidade de metais pesados, e baixaron moito o ph en toda a conca, coa conseguinte aniquilación de toda a fauna fluvial debido ao tremendo choque ácido”, explica Mark Adkinson, o presidente da sección galega da organización medio ambiental.

Só uns cantos quilómetros máis abaixo, as augas do Eume son retidas no embalse da Capela. “Aquí as augas que quedan volven ser secuestradas por Endesa a través dunhas tuberías que conducen a auga ata a central hidroeléctrica da Capela, secando case por completo ata tres quilómetros e medio de cauce”, segue contando.

ENCORO

Dende Ríos Con Vida aseguran que hai moitos anos que este tramo de río está completamente seco, agás naqueles momentos nos que o caudal medra tanto que se desborda do pantano de A Capela, xa que “Endesa nunca abre as comportas para abastecer o río”. “Neste último medio século, xamais se ten aberto a comporta da presa, tal e como aseguran os máis vellos do lugar; ademais, é moi significativo que ningún dos gardas vivos da época, nin sequera os ribereños máis anciáns, lembren este tramo de río con auga, a excepcións das moi escasas ocasións nas que se desborda o pantano”, comenta Marc Adkinson.

Para estes ecoloxistas, o perigo seguirá a existir mentres que Endesa continúe a ter a licenza de explotación do río. “Cremos firmemente que foron demasiados os abusos sobre o río e haille que poñer fin a este atropelo; un embalse de Endesa nunhas condicións como as que está, pon en grave perigo ao Eume, á ría de Ares e a todos os que beben das súas augas, tratadas con calcitas e cargadas de materiais pesados”, declaran con alarma. “Mentres tanto, Augas de Galicia, a dirección do Parque Natural das Fragas do Eume e a propia Xunta de Galicia miran para outro lado. A comisión por omisión é o habitual nas administracións públicas, cativas dos sectores económicos”, opina Adkinson.

A diagnose que fan dende Ríos con Vida é moi similar á que fai a Asociación Ecoloxista Galega, Adega. Un dos seus portavoces, Fins Eirexas, destaca que “as obras da autovía foron fundamentais para consumar a contaminación no río”. Non obstante, dende Adega non as teñen todas consigo ao respecto da denuncia que os seus compañeiros interpuxeron contra Endesa e que xa foi aceptada a trámite. “Hai aproximadamente dous anos, fixemos un estudo sobre a situación do Eume e do encoro da Capela; estaba claro que a central das Pontes estaba a botar gran número de sedimentos ao río. Trasladámoslle todas as conclusións á Fiscalía Ambiental, deixando claro que o Eume estaba en grave risco ambiental, non obstante finalmente non nola admitiron a trámite”.

Para Eirexas, a situación do río é fondamente preocupante. “Neste momento, está peor que hai vinte anos, iso está claro”, sentenza.

Golpe de Estado da prensa

2010-10-11T16:13:00.000-07:00

Oito mortos e 279 feridos son demasiadas vítimas para un conflito por remuneracións na policía, pero non sería a primeira vez que unha disputa laboral acaba coa vida de varios activistas.

Facendo un seguimento da prensa latinoamericana, atópanse tres liñas interpretativas do acontecido: A primeira fala dunha simple reclamación salarial diante da que o presidente Rafael Correa se plantou perdendo os papeis, provocando, desabotoando a camisa para brindarse a ser sacrificado polos amotinados. Esta versión percorre boa parte da prensa conservadora do continente.

Nesta mesma liña, pero dando un paso adiante, insisten medios da mesma tendencia, e voceiros de partidos conservadores da rexión, profusamente difundidos en España, que afirman que estamos diante dun autogolpe, forzado por Correa, cun guión escrito con antecedencia para catapultar a súa figura nun momento crítico de alta crispación no país andino. Resumiríase no titular de El País: “Golpe de Estado segundo Correa”.

Unha entrevista con dous doutores do hospital que atendeu a Correa, publicada neste segmento de prensa, aseguraba que o presidente podería ter marchado do hospital cando quixese, e que mesmo se negou a marchar logo de ser convidado a saír.

Por último, está a percepción dos gobernos sudamericanos, que a través de UNASUR expresaron o seu rápido e inequívoco apoio a legalidade democrática e ás autoridades elixidas polo pobo ecuatoriano, vacinándose diante de calquera posibilidade de golpe de Estado.

Na equidistancia situáronse a maioría dos grupos mediáticos dos países desenvolvidos, que teñen vinculacións empresariais con grupos de comunicación locais, case sempre posicionados contra os procesos de cambio que hai na maioría dos países do continente.

Pero, se amais da insurrección duns asalariados da policía descontentos, acontece que a forza aérea se suma á revolta, toma o aeroporto internacional e o aeródromo utilizado para vos nacionais, colocando barricadas nos accesos.

Se os opositores do partido da Sociedade Patriótica liderada por Lucio Gutiérrez, (antigo protexido de Hugo Chávez) se botan á rúa para pedir a dimisión do presidente e tomar pola forza a Canle da Televisión Pública, e diante do seu fracaso, tentan cortar o sinal ou o subministro eléctrico.

Se os partidarios da legalidade que saen a rúa para defender a democracia son recibidos a tiros como aconteceu cun dos mortos, o estudante de Economía Juan Pablo Bolaños, de 24 anos.

Se durante a crise non se permitiu a entrada dos deputados gobernamentais no Parlamento, e tan só tiñan liberdade de acceso os opositores, quen reunidos pediron preventivamente unha amnistía para todos os amotinados en armas.

Se o presidente cando decide saír do Hospital, acochado na parte traseira da furgoneta, é recibido con balas que impactaron no seu auto, custodiado por militares leais.

Se entre os militares que o protexían na saída do recinto hospitalario houbo 27 feridos de bala e dous mortos. A perda da vida do cabo Froilán Jimenez puidemos vela en directo polas retrasmisións da Televisión que abriron os telexornais de todo o mundo.

Se o 20 de outubro entraba en vigor o artigo 312 da constitución ecuatoriana que prohibe a duplicidade accionarial en grupos financeiros e grupos mediáticos, tendo esta data como límite para optar entre as dúas actividades empresariais. Un dos máis afectados foi Fidel Egas, propietario do Banco Pichincha e de Teleamazonas, persoa moi activa nas críticas ao goberno de Correa.

Se todos puidemos ver as imaxes de Telesur, outra vez decisivas como en Honduras, para levantar acta notarial da barbarie que tivo o país en vilo, que non admite ningún tipo de interpretación.

Se outros países da rexión que teñen gobernos que lideran procesos de cambio sufriron intentos de golpes de Estado nesta década: Venezuela no 2002, Bolivia no 2008, Guatemala, Paraguai e Honduras no 2009, a hipotése dun novo golpe non é estraña.

O relatorio de todos estes feitos semella situarnos lonxe dunha mera reclamación salarial, e máis lonxe aínda dun autogolpe. Todo encaixa mellor dentro do que é un golpe de Estado do Seculo XXI, onde os militares xa non toman o poder, tan só se producen “procesos de destitucion”. Os golpes de estado no seculo XXI, son negados, especialmente polos protagonistas.

Diante dun Golpe de Estado non pode haber equidistancias, nin demoras, nin dúbidas. Aínda que haxa quen tente reescribir a historia das involucións. Nun xornal de ampla tirada en España recollía así a liberación do recinto sanitario: “Un violento dipositivo militar ao servizo do presidente o sacou a Correa do Hospital, provocando disparos cruzados cos policías que estaban asentados na zona”.

Ecuador demostrou que cada vez van ser máis necesarias as fontes orixinais e máis prescindíbeis as noticias interpretadas.

Carta dun alumno catalán a Telemadrid

2010-10-06T13:12:00.000-07:00

Escribo esta carta para Telemadrid, espero que la lean y se pongan en mi lugar (sé que no va a ser así). Les hablo en castellano para que me entiendan con facilidad y no se tengan que esforzar en usar un traductor.

He visto su documental llamado 'Ciudadanos de segunda' ¿y saben qué? Me han hecho llorar. Suena penoso, ¿no? Me da igual, no tengo reparo en mostrar mis sentimientos.

Les contaré, me llamo Arnau, soy de un pueblo de 'la Anoia' (provincia de Barcelona) llamado Capellades, de unos 5000 habitantes, he sido escolarizado toda mi vida en la escuela pública, donde nunca he destacado y siempre he ido justo a la hora de pasar cursos, llegando a repetir 1º de bachillerato. Actualmente estoy cursando 2º del ya dicho curso, tengo dieciocho años. Sin embargo, me considero plenamente capaz de presentarles ya sea verbalmente o escrita cualquier tipo de argumentación en su lengua.
Y no solo me atrevo a decirles esto, sino que también me atrevo a decirles que desconozco cualquier persona que no sea capaz de hacerlo. También me considero capaz de hablarles con suma facilidad en su lengua, me siento capaz de sentarme delante de ustedes y expresarles en castellano mis sentimientos con toda facilidad.

La supuesta discriminación que he sufrido en la educación catalana, me permite saber un idioma más que ustedes y utilizar el suyo en su máximo nivel, no tengo nada que envidiar a una persona de mi edad que resida en Madrid y se lo digo por experiencia.

¿Se creen que no soy capaz de leer el Quijote? Lo he leído, es más, hace dos años, a los 16. ¿Me creen incapaz de leer El Lazarillo de Tormes o 'la Celestina'? Se equivocan. ¿Creen que no me gusta Lorca? ¿Creen que no me gusta Machado? Se equivocan. ¿Creen que el castellano es una lengua extraña para mí? ¡Pero si es mi segunda lengua!, la domino a la perfección; ¡leo libros en castellano desde siempre!; de hecho, desde primero de ESO estoy obligado a leer tres libros de castellano por año y en primaria también tenía que leer uno por año, además, mi bachillerato incluye una asignatura llamada Literatura Castellana. Pero también leo por iniciativa propia en castellano, en mi tiempo de ocio me he leído todas las novelas de Harry Potter en castellano.

No soy de mente cerrada, la diversidad bien entendida, en la que una cultura no se come a la otra es un hecho enriquecedor desde mi humilde punto de vista. Yo soy catalán, independentista, de estos malos, como diría Joel Joan o Mikimoto. Les podría meter un rollo de 25 páginas del porque me siento catalán y no español, pero se lo resumiré en una frase:

Porque estamos en el siglo XXI y me da la gana.

¿Qué van a hacer señores? ¿Lo que hizo Felipe V? ¿Lo que hizo Primo de Rivera? ¿Lo que hizo Franco? ¿O a caso estoy manipulando la historia y estas ilustres personas (para ustedes) fueron una eminencia respetando los derechos humanos y la libertad de expresión? No quiero entrar en detalles históricos de cada uno de estos personajes, porque así no me pueden acusar de modificar la historia, como siempre hacen. Todos sabemos que la historia la escriben los vencedores. Por cierto, mi bisabuelo era católico, pero catalanista, lo mató uno de estos tres señores que hicieron lo que ustedes quieren hacer a mi país, destruirlo.

Decirles también, y retomando el hilo anterior, que en mi instituto no todas las asignaturas comunes se hacen en catalán: he hecho, matemáticas, filosofía, literatura, inglés y sociales en castellano, además, en el resto de asignaturas, la mayoría de profesores optan por contestar en el idioma en que se les pregunta, cosa que encuentro totalmente mal ya que creo que a la larga, el castellano acabará sustituyendo el catalán en las aulas, relegándolo, pues, al uso familiar.

Las lenguas son como las especies, hay que protegerlas. La extinción de una lengua, tendría que ser traumática en ojos de cualquier humano (un español, por ejemplo), de lo contrario, este demuestra un racismo lingüístico total, un imperialismo, una poca sensibilidad que creía desaparecida del ciudadano español.

No hablamos catalán para molestar. Si no mantenemos el catalán vivo, nadie lo va a hacer por nosotros, nos vemos con esta obligación moral. ¿Racistas, nosotros? En absoluto, acogemos a todo el mundo que no quiera destruir nuestra cultura imponiendo la suya, me da igual que vecino tenga, pero que respete el estatuto de la escalera y si no lo hace, si busca destruir mi escalera, le pediré con toda la educación del mundo que se vaya. Los catalanes no podemos ser racistas, nuestras raíces son mestizas al 100% y orgullosos, si señores, estoy orgulloso de la inmigración andaluza de los 60, orgullosísimo, la mayoría de mis amigos tienen raíces andaluzas, pero ellos se consideran catalanes y lo son tanto como yo, sin lugar a dudas...

Además, ¿como nos pueden considerar racistas si tenemos como presidente un hombre de origen andaluz y con mucha dificultad para hablar el catalán?, ¿seria el caso a la inversa posible en Andalucía o Madrid? No lo entiendo. Los racistas son ustedes, que quieren imponer su pensamiento en un lugar ajeno, considerando pues, el pensamiento de la gente de este lugar, inferior y menos válido, creando una discriminación evidente entre personas, que se puede tachar, pues, de racista.

Espero que lean mi carta, la he hecho rápido, desordenada y no he hecho un esquema previo como mi profesora de castellano dice. Espero que sepan leer entre líneas. Que sepan ustedes, que las lágrimas que me han hecho derramar riegan mi conciencia, que reside abierta y con ansias de libertad para mi pueblo. 'Ladran, luego cabalgamos', como se dice en castellano.

Les dejo con una frase en catalán, como en su documental:

Que les meves llàgrimes de ràbia ofeguin la vostra ignorància
GADES

DEFENDAMOS O GALEGO

2010-10-04T14:10:00.001-07:00

Discurso de Paul Auster

2010-10-02T14:07:00.001-07:00

Non sei por que me dedico a isto. Se o soubese, probablemente non tería necesidade de facelo. O único que podo dicir, e diso estou completamente seguro, é que sentín tal necesidade desde os primeiros tempos da miña adolescencia. Refírome a escribir, e en especial á escritura como medio para narrar historias, relatos imaxinarios que nunca sucederon niso que denominamos mundo real. Sen dúbida é unha estraña maneira de pasarse a vida: encerrado nunha habitación coa pluma na man, hora tras hora, día tras día, ano tras ano, esforzándose por encher unhas cuartillas de palabras con obxecto de dar vida ao que non existe?, salvo na propia imaxinación. E por que se empeñaría alguén en facer unha cousa así? A única resposta que se me ocorreu algunha vez é a seguinte: porque non ten máis remedio, porque non pode facer outra cousa.

Esa necesidade de facer, de crear, de inventar é sen dúbida un impulso humano fundamental. Pero con que obxecto? Que sentido ten a arte, e en particular a arte de narrar, no que chamamos mundo real? Ningún que se me ocorra; polo menos desde o punto de vista práctico. Un libro nunca alimentou o estómago dun neno famento. Un libro nunca impediu que a bala penetre no corpo da vítima. Un libro nunca evitou que unha bomba caia sobre civís inocentes no fragor dunha guerra. Hai quen cre que unha apreciación entusiasta da arte pode facernos realmente mellores: máis xustos, máis decentes, máis sensibles, máis comprensivos. E quizá sexa certo; nalgúns casos, raros e illados. Pero non esquezamos que Hitler empezou sendo artista. Os tiranos e ditadores len novelas. Os asasinos len literatura no cárcere. E quen pode dicir que non gozan dos libros tanto como o que máis?

Noutras palabras, a arte é inútil, polo menos comparado con, digamos, o traballo dun fontaneiro, un médico ou un maquinista. Pero que ten de malo a inutilidade? Seica a falta de sentido práctico supón que os libros, os cadros e os cuartetos de corda son unha pura e simple perda de tempo? Moitos o cren. Pero eu sosteño que o valor da arte reside na súa mesma inutilidade; que a creación dunha obra de arte é o que nos distingue das demais criaturas que poboan este planeta, e o que nos define, no esencial, como seres humanos. Facer algo por puro pracer, pola graza de facelo. Pénsese no esforzo que supón, nas longas horas de práctica e disciplina que se necesitan para ser un consumado pianista ou bailarín. Todo ese traballo e sufrimento, os sacrificios realizados para lograr algo que é total e absolutamente? inútil.

A narrativa, con todo, áchase nunha esfera un tanto diferente das demais artes. O seu medio é a linguaxe, e a linguaxe é algo que compartimos cos demais, común a todos nós. En canto aprendemos a falar, empezamos a sentir avidez polos relatos. Os que sexamos capaces de rememorar a nosa infancia lembraremos a ansia con que saboreabamos o conto que nos contaban na cama, o momento en que o noso pai, ou a nosa nai, sentaba na penumbra xunto a nós cun libro e líanos un conto de fadas. Os que somos pais non teremos dificultade en evocar a embelesada atención nos ollos dos nosos fillos cando lles liamos un conto. A que se debe ese fervente desexo de escoitar? Os contos de fadas adoitan ser crueis e violentos, describen decapitacións, canibalismo, transformacións grotescas e encantamentos maléficos. Calquera pensaría que eses elementos encherían de espanto a un crío; pero o que o neno experimenta a través deses contos é precisamente un encontro fortuíto cos seus propios medos e angustias interiores, nunha contorna no que está perfectamente a salvo e protexido. Tal é a maxia dos relatos: poden transportarnos ás profundidades do inferno, pero en realidade son inofensivos.

Facémonos maiores, pero non cambiamos. Volvémonos máis refinados, pero no fondo seguimos sendo como cando eramos pequenos, criaturas que esperan ansiosamente que lles conten outra historia, e a seguinte, e outra máis. Durante anos, en todos os países do mundo occidental, publicáronse numerosos artigos que lamentan o feito de que se len cada vez menos libros, de que entramos no que algúns chaman a ?era posliteraria?. Poida que sexa certo, pero de todos os xeitos non diminuíu por iso a universal avidez polo relato. Á fin e ao cabo, a novela non é o único venero de historias. O cinema, a televisión e até os cómics producen obras de ficción en cantidades industriais, e o público continúa tragándollas con gran paixón. Iso débese á necesidade de historias que ten o ser humano. Necesítaas case tanto como o comer, e sexa cal for a forma en que se presenten ?na páxina impresa ou na pantalla de televisión?, resultaría imposible imaxinar a vida sen elas.

De todos os xeitos, no que respecta ao estado da novela, ao futuro da novela, sinto bastante optimista. Falar de cantidade non serve de nada cando nos referimos aos libros; porque non hai máis que un lector, só un lector en todas e cada unha das veces. O que explica o particular influxo da novela, e por que, na miña opinión, nunca desaparecerá como forma literaria. A novela é unha colaboración a partes iguais entre o escritor e o lector, e constitúe o único lugar do mundo onde dous estraños poden atoparse en condicións de absoluta intimidade. Paseime a vida establecendo conversación con xente que nunca vin, con persoas que xamais coñecerei, e así espero seguir até o día en que exhale o meu último alento.

Nunca quixen traballar noutra cousa.

ÉXITO DA CIG NA FOLGA XERAL

2010-09-29T13:00:00.000-07:00

A Confederación Intersindical Galega avalía como un éxito rotundo a folga xeral convocada pola central sindical en Galiza este mércores 29 de setembro. Suso Seixo, secretario xeral, considera que se acadou unha participación similar á da folga xeral de 2002, superada en comarcas como Vigo, onde se superou amplamente o 80 por cento. Nas manifestacións convocadas pola central sindical, celebradas en todas as cidades e en numerosas vilas do país, a participación chegou ás 80.000 persoas. A marcha máis numerosa foi a de Vigo, onde a participación superou os 40.000 asistentes.

Na manifestación da Coruña participaron unhas 10.000 persoas; en Compostela 5.000; en Ferrol 5.000; 4.000 en Ourense, 3.000 en Pontevedra; 2.000 en Lugo; outras 2.000 en Vilagarcía e máis de 400 en Noia. En Cee xuntáronse arredor de 350 persoas na concentración convocada e en Foz, onde a protesta se desenvolveu pola tarde, participaron unhas 300 persoas.

A CIG considera de especial relevancia a incidencia da folga xeral na industria onde se superou ao igual que na construción o 75 por cento, cos polígonos industrias e as principais empresas do país paralizadas. Canto á limpeza viaria, a central sindical cifra nun 100% a incidencia da folga e entre un 80 e un 90 por cento no transporte de viaxeiros. Respecto do transporte escolar a central sindical salienta que só funcionaron os servizos mínimos.

En Ensino universitario, as tres universidades estiveron practicamente paralizadas. Canto ao ensino non universitario a incidencia da folga xeral foi superior ao 50%.

Na Banca, nas cidades o paro foi secundado por entre o 60 e o 70% e na administracións públicas rondou o 50%, aínda que a incidencia foi maior nos servizos centrais e periféricos da Xunta de Galiza onde se acadou o 65%. En concellos como o de Santiago estas cifras foron amplamente superadas acadándose o 90%.

Máis de 40.000 persoas en Vigo

A manifestación principal da CIG tivo lugar en Vigo e nela participou o secretario xeral da central, Suso Seixo. A marcha partiu pasadas as 12 do mediodía do cruce da Doblada e rematou na Porta do Sol máis de dúas horas despois. Á cabeza da mobilización unha faixa co lema “Outro modelo económico e social é posíbel. Non á nova reforma laboral” abría o paso a milleiros e milleiros de persoas que amosaron coa súa multitudinaria presenza o apoio ás reivindicacións do sindicato.

Ao remate da mobilización tomou a palabra en primeiro lugar o secretario comarcal da CIG de Vigo, Serafín Otero, quen animou a todos/as os presentes a mostrar o seu rexeitamento ás últimas medidas adoptadas polo Goberno español. Otero salientou o rotundo éxito das convocatorias de folga e manifestacións en toda Galiza a pesar da campaña de difamación dos poderes dominantes e repasou por enriba os principais ataques aos dereitos dos traballadores/as que contén.

Pola súa banda, o secretario xeral do sindicato nacionalista cualificou de exemplo de “combatividade, compromiso e dignidade” a presenza de milleiros de persoas nas rúas de Vigo “defendendo os nosos dereitos como clase e demostrándolle ao capital, ao PSOE e ao PP que non imos agochar a cabeza mentres recortan os nosos dereitos”. Incidiu en que a nova reforma laboral, o recorte dos salarios dos empregados/as públicos, a conxelación das pensións para 2011, o recorte do gasto público e as reformas pendentes como a das pensións, negociación colectiva ou prestacións por desemprego son razóns suficientes para convocar a folga xeral.

Seixo lembrou tamén durante a súa intervención que dende o primeiro momento d crise económica a CIG chamou á mobilización para esixir “reformas estruturais profundas que levasen a un cambio radical do actual modelo de capitalismo neoliberal na procura dun novo modelo económico e social máis xusto, solidario e democrático”. Neste senso, fixo fincapé en que a clase traballadora non é a responsábel da crise “pero pretenden que sexa quen a pague, mentres os culpábeis (bancos, grandes fortunas e especuladores) seguen a recibir apoios a pesar de obter enormes beneficios en plena crise”.

Finalmente, apostou por acadar maiores cotas de soberanía nacional para poder aplicar políticas propias que permitan superar a actual situación económica e animou a todos/as os presentes a prepararse “para unha dura loita a medio e longo prazo na que esta é a primeira folga xeral, aínda que non descartamos ter que convocar máis”.

110 camións participan nunha caravana en contra do Decreto do Carbón

2010-09-27T13:00:00.000-07:00

Uns 110 camións participaron o pasado sábado 24 de setembro na caravana organizada pola CIG, a USTG, o BNG e o Concello de San Sadurniño en contra da aplicación do Decreto do Carbón e a paralización da actividade nas térmicas galegas. A marcha partiu pouco despois das 10:30 horas dende As Pontes con destino ao Porto de Ferrol, colapsando durante máis de tres horas a estrada que une ambos Concellos.

A marcha convocada o sábado pasado contra o Decreto do Carón revelouse como un éxito absoluto ao contar coa participación de máis de 100 camións e arredor de 70 vehículos de particulares, que colapsaron durante máis de tres horas os corenta quilómetros da estrada que une As Pontes e Ferrol.

Coa mobilización, convocada pola Plataforma na Defensa da Produción eléctrica, que veñen de constituír a CIG, BNG, USTG, asociacións de camioneiros e o Concello de San Sadurniño, quérese denunciar as consecuencias que a aplicación do Decreto do Carbón, que aínda non entrou en vigor á espera da resolución da Unión Europea, terá para a produción enerxética galega ao permanecer paralizada cando menos até o ano 2014.

A través da marcha pretendíase amosar ao goberno estatal o rexeitamento social que existe contra decreto do carbón, xa que se está pondo en perigo a continuidade de máis de 2.000 postos de traballo, tanto directos como dos servizos relacionadas coa actividade das térmicas galegas (carga e descarga de carbón, transporte, mantemento, limpeza, talleres, hostalería e un largo etc.), co único obxectivo de garantir a cota de mercado para a produción enerxética dun grupo de centrais españolas.

Ao remate da caravana no peirao de Ferrol, o alcalde de San Sadurniño foi o responsábel de dar lectura a un manifesto en contra do decreto, no que reclamou que se mude o texto da nova normativa para garantir a continuidade dos postos de traballo e evitar un novo Astano para a comarca.

28 anos de historia do BNG

2010-09-25T03:42:00.001-07:00

1982. O Bloque Nacionalista Galego fúndase en setembro de 1982. A Asemblea fundacional celébrase nos días 25 e 26 de setembro participando nela diversas organizacións e colectivos nacionalistas (AN-PG, UPG, PSG, independentes...)
A fundación prodúcese nun contexto sociopolítico fondamente hostil para o nacionalismo galego sendo o exemplo máis claro a expulsión do Parlamento de Galiza dos deputados da coalición BNPG/PSG en novembro de 1982 pola defensa democrática dos principios que sustentaban o proxecto político nacionalista.

1983. Un grupo de militantes do PSG constitúen o Colectivo Socialista permanecendo no BNG fronte á decisión da dirección do partido de abandonalo.
A loita contra a OTAN e as agresións ecolóxicas que sofre Galiza (vertidos radiactivos fosa atlántica) sitúanse como o referente principal da actividade organizativa.
En abril celébranse eleccións locais, as primeiras ás que concorre o BNG, obtendo 50.491 votos e 117 concelleiros/as.
A histórica manifestación do Día da Patria Galega (25 de Xullo) culmina cunha masiva sentada de protesta contra a prohibición gobernativa de acceder ao casco histórico. Despois de cinco horas, a concentración é disolta cunha violenta carga policial. Este suceso manifesta ás claras a hostilidade na que se ten que desenvolver o nacionalismo galego.

1984. En decembro ten lugar a IIª Asemblea Nacional en Santiago de Compostela. Nesta Asemblea defínese a posición do BNG en aspectos fundamentais do seu proxecto político como o ecoloxismo, o feminismo, o ensino, a lingua, a cultura,…
Ao longo deste ano o BNG desenvolve unha inxente actividade contra o desmantelamento industrial provocado pola política de "reconversión", participando activamente nas tres folgas xerais que teñen lugar na Galiza.
O BNG desenvolveu accións de protesta contra a apropiación e manipulación dos restos mortais de Castelao recibindo como resposta unha dura represión policial. O recordo do político nacionalista foi o motivo do Día da Patria Galega, xornada na que o nacionalismo volve acceder ao recinto histórico de Compostela despois de anos de prohibición.

1985. O BNG, en consonancia co principio pacifista, promove novas marchas e mobilizacións contra a OTAN.
O BNG participa na constitución da Conferencia de Organizacións de Nacións Sen Estado da Europa Occidental (CONSEO).
Nas eleccións autonómicas de novembro o BNG obtén 53.072 votos, resultando elixido deputado Xosé Manuel Beiras Torrado.
Os resultados electorais culminan unha etapa de debate interno que desemboca na celebración dunha Asemblea Extraordinaria en Santiago o 15 de decembro, na que o BNG rectifica a súa táctica política a respecto da esixencia regulamentaria de acatar a Constitución para acceder ao Parlamento. Esta rectificación convértese nun paso fundamental para o desenvolvemento do BNG no seu obxectivo de defender os intereses de Galiza.

1986. En marzo celébrase o Referendo sobre a permanencia na OTAN, no que o BNG fai campaña a favor do non.
Nas eleccións xerais de xuño de 1986 o BNG obtén 27.049 sufraxios.
O BNG ante os actos oficiais de celebración do cincuentenario do plebiscito do Estatuto de 1936, unha vez máis obxecto de manipulación, responde con actos e mobilizacións a favor do dereito á autodeterminación.

1987. Nos días 7 e 8 de febreiro ten lugar en O Carballiño a III Asemblea Nacional. A militancia aproba os mecanismos que permitirán a actualización das tácticas e das formas de traballo político iniciando o proceso de apertura da Fronte á sociedade galega.
No marco dos actos da Mesa Pola Normalización Lingüística en defensa do idioma galego o BNG presenta a nova imaxe corporativa.
Ante as eleccións europeas de 1987, o BNG acredita na necesidade de configurar unha candidatura nacionalista unitaria para levar a voz de Galiza a Europa. As conversas entre as formacións nacionalistas non frutifican quedando o BNG como a única candidatura galega. No contexto das eleccións europeas o PCLN sitúase fóra do BNG pola decisión de apoiar a candidatura de HB vulnerando os acordos do Consello Nacional do BNG.
En xuño celébranse conxuntamente as eleccións europeas e as municipais, o BNG obtén 53.116 votos nas primeiras e 61.256 e 139 concelleiros/as nas segundas. Con estes resultados o BNG convértese na primeira organización nacionalista en número de votos.
Ante a crise que atravesan as institucións galegas, o BNG presenta en setembro un Proxecto de Lei de medidas urxentes para o desenvolvemento económico, político, social e cultural de Galiza. Este proxecto, coñecido como Lei de Bases, configúrase na estrutura sobre a que se vai edificar o programa do Bloque no marco político vixente.

1988. En xullo créase a organización xuvenil nacionalista Galiza Nova que pasa a integrarse no BNG.
Ante a vaga de lumes que asolaga Galiza, o BNG impulsa, xunto con diversas asociacións e colectivos ecoloxistas, a primeira iniciativa lexislativa popular que xorde en Galiza co obxecto de defender o patrimonio forestal galego.
A celebración do 25 de Xullo ten lugar este ano co slogan "Proxecto común", que sintetiza a liña de renovación e integración impulsada pola IIIª Asemblea Nacional.
A convocatoria das eleccións europeas para 1989 xera por parte do BNG unha iniciativa, en réxime de autoconvocatoria, para configurar un pacto político de concorrencia conxunta no que teñan cabida todas as forzas autóctonas. As diferentes estratexias políticas sitúanse por riba da defensa de Galiza provocando o fracaso da proposta.

1989. En febreiro ten lugar a IV Asemblea Nacional en Lugo. Os debates asemblearios céntranse na configuración dunha estratexia política ante a crise na que está sumida Galiza. O BNG decide presentar candidato á Presidencia da Xunta nas eleccións autonómicas en consecuencia coa nova estratexia política aprobada en O Carballiño.
En xuño teñen lugar as segundas eleccións ao Parlamento Europeo, nas que o BNG, como única candidatura galega, reforza a súa posición como a primeira forza dentro do nacionalismo con 46.052 votos.
A hostilidade fronte ao nacionalismo segue vixente manifestándose no enxuizamento do dirixente Francisco Rodríguez por uns feitos acaecidos en 1984 e carentes de fundamento.
En outubro celébranse eleccións xerais anticipadas nas que o BNG obtén 47.763 votos.
Nas eleccións autonómicas de decembro o Bloque convértese na terceira forza no Parlamento de Galiza con 105.703 votos e cinco deputados/as, conformando grupo parlamentar propio.

1990. En xuño a Comisión Permanente fai público o documento "Análise do BNG perante a situación económica de Galiza" no que se analiza a realidade galega e se considera imprescindíbel a unidade do nacionalismo galego en torno a uns principios básicos.
O slogan “Entre todos” preside o Día da Patria no que participa por primeira vez o PNG-PG.

1991. En xaneiro celébrase en Vigo a V Asemblea Nacional. Asínase o protocolo de integración de Galiza Nova no BNG.
En maio teñen lugar as eleccións municipais. O BNG presenta 162 candidaturas coas que obtén 107.932 votos e 241 concelleiros/as.
O Bloque desenvolve unha intensa campaña co slogan "Galiza autodeterminación" que culmina o 6 de Decembro nunha manifestación en Compostela na que participan máis de 10.000 persoas.
O Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG) asina o protocolo de integración no BNG.

1992. O compromiso do BNG cos sectores produtivos galegos maniféstase no apoio e participación activa na Folga Xeral nacional do 2 de abril.
Un grupo de independentes do BNG crean o colectivo Esquerda Nacionalista.
No outono impúlsase unha campaña contra o Tratado de Maästricht, organizando actos explicativos en toda a nación sobre as consecuencias da Europa do capital.
En decembro celébrase unha multitudinaria festa en A Coruña con motivo do 10º aniversario da fundación do BNG.

1993. En marzo convócase a VI Asemblea Nacional que ten lugar en A Coruña.
O proceso de converxencia do nacionalismo avanza coa integración do colectivo Inzar, organización resultante da fusión do Movimento Comunista de Galiza e da organización galega da Liga Comunista Revolucionaria.
Ás eleccións xerais de marzo o BNG concorre co lema "Galiza con forza própria" e obtén 126.965 votos, ficando ás portas de obter representación nas provincias de A Coruña e Pontevedra.
O compromiso do BNG por unha Europa dos Pobos fundamenta a participación da organización no Forum Internacional en Dinamarca onde se reúnen organizacións e personalidades de diversos países europeos críticos co modelo de Europa consagrado polo Tratado de Maästricht.
Nos comicios autonómicos de outubro o Bloque consegue 269.233 votos e 13 deputados. O avance electoral exprésase no incremento colleitado nas cidades nas que se converte na segunda forza política.

1994. O avance na unidade do nacionalismo no plano político plásmase no plano sindical coa reunificación do sindicalismo nacionalista que culmina este ano coa fundación da Confederación Intersindical Galega (CIG).
Nas eleccións europeas de xuño o BNG obtén 139.221 votos.
O Día da Patria adícase á conmemoración do 50º aniversario do "Sempre en Galiza" de Castelao, obra central do nacionalismo contemporáneo.
A integración de Unidade Galega en decembro culmina o proxecto de unidade do nacionalismo iniciado en 1982.

1995. As eleccións municipais de maio supoñen a consolidación do avance do BNG, nas que obtén 208.098 votos e 428 concelleiros/as.
En Decembro celébrase na Feira de Mostras de Ferrol a VIIª Asemblea. A definición dos criterios de actuación do BNG nas Cortes Xerais e os eixos que deben artellar unha alternativa de goberno en Galiza van centrar os traballos asembleares. No plano organizativo, nun paso máis cara á consolidación organizativa, apróbase o desenvolvemento dos Estatutos orixinarios.

1996. Nas eleccións xerais de marzo o BNG obtén 220.147 votos, conseguindo por vez primeira na súa historia dúas actas de deputado -Guillerme Vázquez e Francisco Rodríguez-.
A actuación organizativa e política vai dirixida neste ano a estabelecer un contacto directo coa sociedade co obxectivo de conformar unha alternativa ao desgoberno do Partido Popular. En outubro celébrase un acto masivo en Compostela no que se presenta a alternativa e a Xosé Manuel Beiras como candidato á presidencia da Xunta.

1997. O BNG concorre ás eleccións autonómicas de outubro cun programa de goberno e acada un éxito sen precedentes ao conseguir 395.435 votos e 18 deputados, converténdose na segunda forza política de Galiza.

1998. En xuño ten lugar en Ourense a VIIIª Asemblea Nacional. Esta Asemblea marca un fito no desenvolvemento da organización xa que nela se adecúan as estratexias políticas á súa condición de alternativa de goberno.
Unha das consecuencias desta Asemblea é a sinatura da Declaración de Barcelona, xunto con PNV e CDC, como entente na defensa do recoñecemento do carácter plurinacional do Estado. A esta Declaración séguenlle a de Gasteiz e a de Compostela, que afondan nos acordos de Barcelona.

1999. En maio o BNG impulsa a creación da Fundación Galiza Sempre como mecanismo para promover todo tipo de actividades que contribúan a profundar no coñecemento da realidade galega e ao desenvolvemento do pensamento político, social, cultural e económico da nación.
O BNG volve concorrer en solitario ás eleccións europeas de xuño obtendo 349.079 votos e por vez primeira un deputado no Parlamento Europeo, na persoa de Camilo Nogueira.
Nas municipais obtéñense 290.187 votos e 585 concelleiros. Estas eleccións supoñen un avance cualitativo xa que se entra no goberno en cinco das sete cidades galegas, en tres delas ocupando a alcaldía.

2000. Nas eleccións xerais o BNG obtén 306.268 votos e 3 deputados. Anxo Quintana é designado senador polo Parlamento de Galiza. O BNG, xa que logo, alcanza pola primeira vez representación na Cámara Alta, completando deste xeito a súa presenza en todos os foros.
O BNG convértese en membro de pleno dereito do Partido Democrático dos Pobos de Europa-Alianza Libre Europea. En maio constitúese no Parlamento Europeo o Intergrupo de nacións sen Estado, sendo nomeado presidente do mesmo Camilo Nogueira.
En xuño preséntase en Compostela o manifesto “Un compromiso responsábel co país”, no que o BNG establece un diálogo aberto coa sociedade para construír a alternativa de goberno na Galiza.
O BNG participa activamente nas actividades da “Marcha Mundial de Mulleres”con delegación propia nas manifestacións que teñen lugar en Bruxelas e Nova York.
O BNG presenta o seu novo sitio web, www-bng-galiza.org.

2001. En xaneiro o BNG presenta unha moción de censura ante o desleixo da Xunta fronte ao problema das “vacas tolas”.
O BNG participa como anfitrión no Encontro do Intergrupo de Nacións sen Estado no Parlamento europeo celebradas en Compostela.
En febreiro ten lugar en Compostela a IXª Asemblea Nacional, na que se reforza o BNG como alternativa de goberno dotada dun programa e dun proxecto único para Galiza.
O Bloque participa activamente na folga de xuño contra os recortes sociais promovidos polo Goberno de Aznar.
En outubro celébranse as eleccións autonómicas nas que o BNG obtén 346.423 votos e 17 deputados e deputadas manténdose como segunda forza no Parlamento de Galiza. Os comicios teñen lugar nun contexto mediatizado pola ofensiva ideolóxica contra os nacionalismos despois dos atentados do 11 de setembro.
O BNG participa activamente nas masivas mobilizacións contra o proceso de privatización da educación e invasión da autonomía universitaria através da nova Lei Orgánica de Universidades (LOU).

2002. En abril o BNG celebra en A Coruña a X Asemblea Nacional. Nesta Asemblea adóptanse resolucións significativas como a substitución da Permanente pola Executiva Nacional que pasa a ser un órgano elixido pola Asemblea.
O Bloque apoia a folga xeral do 20 de xuño contra o decreto do Goberno Central de reforma do sistema de cobertura do desemprego.
A Fundación Galiza Sempre, en colaboración con Galiza Nova, organiza os días 24 e 25 de xullo a primeira edición do Festigal, un evento que se converterá nun referente a nivel nacional.
En setembro faise público o documento “Galiza merece máis”. Neste documento o BNG fixa a súa posición a respecto do incremento do autogoberno de Galiza na perspectiva do pleno recoñecemento do carácter plurinacional do Estado español.
Celébrase en Vigo o Acto de Conmemoración do XX aniversario da fundación do BNG.
O BNG, ante a neglixente xestión da catástrofe ecolóxica producida polo buque Prestige, apoia a autoorganización do pobo galego esixindo a depuración de responsabilidades políticas e solucións para reparar os danos e impedir que catástrofes desta caste volvan producirse. A iniciativa do BNG é respondida por numerosas entidades asociativas de Galiza. Desta iniciativa xorde o 21 de Novembro a Plataforma Cidadá Nunca Máis que se converterá na expresión cívica do pobo galego aglutinando ao seu redor a centos de entidades e a un movemento social dunha dimensión até entón descoñecida no país. O 1 de decembro Santiago acolle a maior manifestación da historia de Galiza, na que 200.000 persoas berran “Nunca Máis” ante a situación xerada.
A indignación social ante o comportamento do Goberno e da Xunta culminan na presentación dunha moción de censura ao presidente Fraga que se debaterá no Parlamento de Galiza o 12 de Decembro.

2003. Ante o desleixo e a manipulación, o BNG participa como parte activa nas leccións de dignidade colectiva na masiva manifestación das “maletas” celebrada o 9 de Febreiro na Coruña e na marcha a Madrid do día 23, que congregou centos de miles de galegos na capital do Estado.
O BNG impulsa iniciativas en todos os ámbitos fronte á invasión de Iraq, como expoñente da guerra imperialista.
Nas eleccións municipais o BNG presenta 307 listas e obtén 325.331 votos e 595 concelleiros/as, pasando a formar goberno en 42 Concellos (19 alcaldías). O resultado obtido na provincia de A Coruña sitúa o BNG nunha posición central para impulsar o cambio na Deputación de A Coruña accedendo ao cogoberno. Estas eleccións supoñen un novo fito para o Bloque obtendo o mellor resultado da súa historia nunhas eleccións locais.
En novembro celébrase a XI Asemblea Nacional na que se elixe a Anxo Quintana como novo Portavoz Nacional e candidato á Presidencia da Xunta ao obter 1.700 votos fronte aos 600 de Camilo Nogueira. Xosé Manuel Beiras pasa a ser elixido Presidente do Consello Nacional.

2004. As eleccións xerais de marzo celébranse nun clima fondamente constrinxido polo brutal atentado terrorista do 11-M en Madrid;, neste contexto o BNG resiste a deriva bipartidista obtendo 208.688 votos e mantén dous deputados no Congreso.
O BNG concorre ás eleccións europeas de xuño na coalición Galeusca-Pobos de Europa obtendo na Galiza 141.756 votos, máis do 12% dos válidos. A redución do número de eurodeputados correspondentes ao Estado incide negativamente na perda do representante do BNG.
En xullo preséntase o documento de bases para un novo Estatuto de Nación para Galiza, no que se conteñen os criterios que deben orientar o proceso de reforma estatutaria. Este documento desenvólvese no Foro polo Novo Estatuto con representantes de distintos ámbitos sociais e profesionais, coa finalidade de dotar ao BNG de achegas e de implicar á sociedade neste debate fundamental.

2005. En xaneiro faise pública a Declaración de Rianxo na que se reclama un acordo para avanzar no recoñecemento do carácter plurinacional do Estado español, ao tempo que se fai un chamamento ás demais forzas políticas de Galiza para acadar un compromiso para dotar a Galiza dun Estatuto de nación.
En febreiro o Foro polo Novo Estatuto presenta á sociedade e achega ao BNG as súas propostas.
O Estado convoca un referendo para ratificar a Constitución Europea. O BNG, consecuente coa súa posición política e co seu compromiso histórico con Galiza, defende o voto negativo ante un modelo de construción europea dirixido polo capital transnacional e enfrontado á Europa dos pobos.
En xuño celébranse eleccións autonómicas, nas que o BNG obtén 311.954 votos e 13 actas no Parlamento. O escenario resultante das eleccións representou un cambio cualitativo que abriu novas oportunidades para o Bloque. O BNG forma parte do goberno da Xunta por vez primeira na súa historia. O reparto do poder no acordo de goberno co PSOE deixa ao BNG coa Vicepresidencia e con catro consellerías. O Portavoz Nacional, Anxo Quintana, convértese no Vicepresidente da Xunta e no referente do nacionalismo no goberno. Fernando Blanco, Ánxela Bugallo, Teresa Táboas e Alfredo Suárez Canal completan o primeiro gabinete con presenza nacionalista.
A aposta do BNG polo Estatuto que lle corresponde a Galiza culmínase en decembro nunha Convención Nacional na que se presenta o texto articulado do Estatuto de Nación.
O BNG participa na Asemblea Xeral de Galeuscat en Madrid, que marca o inicio dunha nova andaina da alianza.

2006. En xaneiro fúndase a Tribuna Galeuscat dotándose de órganos permanentes de coordenación parlamentar nas Cortes Xerais.
En abril ten lugar a Convención Nacional pola Lingua na que se actualiza a posición e actuación do BNG neste ámbito e se define a acción institucional e social precisa para avanzar de xeito real e efectivo na normalización do galego.
O arranque da campaña do 25 de xullo tivo lugar o 28 de xuño, coincidindo co 70º aniversario do plebiscito do Estatuto de autonomía do 36, coa presentación en Santiago da Alianza Galeuscat, que contou coa presenza dos líderes do BNG, PNV e CiU e numerosa asistencia representativa do mundo social en Galiza.
Nos días 2 e 3 de decembro celébrase a XII Asamblea Nacional nun contexto moi definido pola posición do BNG como forza de goberno. Nesta Asemblea concorren catro listas para o Consello Nacional obtendo todas elas representación grazas aos mecanismos de democracia interna vixentes no BNG..

2007. En maio teñen lugar as eleccións municipais, nas que o BNG consegue 315.449 votos e 661 concelleiros e concelleiras. Este resultado tradúcese en 32 alcaldías e 37 cogobernos. O BNG consegue o maior número de representantes nas institucións locais da súa historia, sendo un indicador máis do reforzamento social da organización nacionalista. O avance da organización nestas eleccións maniféstase tamén no acceso ao cogoberno da deputación provinciais de Lugo.
A presenza do Bloque en Madrid vai supor un avance sen precedentes para situar a Galiza no lugar que lle corresponde no Estado, saldando parte da débeda histórica, desbloqueando a transferencia de competencia e conseguindo melloras orzamentarias significativas.

2008. Nas eleccións xerais de marzo o BNG obtén 212.543 votos o que lle permite manter a súa presenza nas Cortes do Estado e a posición inquebrantábel de defensa dos intereses galegos en Madrid.

A leción de anatomía do doctor Tulp

2010-09-21T13:54:00.000-07:00

Excelente retrato de grupo encargado en 1632 polo doutor Nicolaes Tulp, no que aparece representada unha lección pública de anatomía, costume habitual naquelas datas para demostrar a sabedoría de Deus ao crear ao home. Vemos ao doutor Tulp co seu chapeu, reflexo do seu cargo, cunhas pinzas na man dereita, mostrando aos seus alumnos a disección dun brazo, os tendóns e os músculos. O corpo do morto no que se realizan as prácticas é o dun coñecido criminal ajusticiado; detrás del sitúanse sete alumnos do doutor que escoitan atentamente a lección, destacando o realismo das figuras a través das súas expresións: sorpresa, entusiasmo, atención... As miradas de cada unha das figuras falan por si soas e fan que o espectador senta protagonista tamén da escena e intégrese na lección, ampliando así a aula de Tulp á sala onde se expón o cadro. As figuras apiñadas en torno ao cadáver supoñen unha novidade, xa que nos retratos de grupo anteriores, pintábase ás persoas en fila; ao colocalas así, Rembrandt ofrece unha maior sensación de realismo. O pintor está interesado nos contrastes lumínicos que provoca unha luz potente e clara, que ilumina unhas zonas e deixa en profunda sombra o resto do espazo, segundo indicaba a teoría tenebrista que traballaba por estas datas. O colorido escuro tamén é característico da técnica tenebrista, pero ademais hai que destacar a austeridade cromática dos traxes daquela época, animada polos pescozos e puños brancos. Os detalles dos pescozos e as roupaxes ou os libros demostran a altísima calidade do artista, que triunfa en Amsterdam grazas a estes traballos.

Morre Labordeta

2010-09-19T11:31:00.000-07:00

Labordeta (Zaragoza, 1935) está considerado como un dos máximos representantes da cultura e o nacionalismo aragonés. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Zaragoza, frecuentou nos seus anos de estudante tertulias nas que coincidían representantes da cultura aragonesa da segunda metade do século XX.

Os seus primeiros pasos literarios deunos na revista Orejudín, editada entre 1958 e 1959. E as súas primeiras obras -contos, poemas e artigos- publicounos ao amparo da Tertulia do Café Niké e a Oficina Poética Internacional (OPI).

A súa traxectoria docente iniciuouna como lectorado na Universidade de Provence (Francia), para pasar a ser profesor de Secundaria de Xeografía, Historia e Arte en Teruel logo de aprobar unhas oposicións.

Cantautor

Como cantautor está considerado o pai da Canción Aragonesa, movemento xurdido no ano 1968 coa publicación dun disco de Labordeta e varios dos seus alumnos.

A principios dos anos 70 do século pasado participou na fundación e desenvolvemento do xornal quincenal Andalán, voceiro da conciencia aragonesista de esquerdas, coincidindo co seu desprazamento a Zaragoza como profesor.

Nos anos 80 o mestre Labordeta deixou a docencia para adicarse profesionalmente á música, labor que compaxinou coa interpretación en cine e televisión e a redacción de artigos e columnas xornalísticas.

Co programa Un país en la mochila (1995), serial de 29 capítulos escrita e dirixida polo finado, deuse a coñecer entre o gran público mentres amosaba as zonas rurais máis descoñecidas do Estado español.

Os poemarios Sucede el pensamiento (1959), Dulce sabor de días agrestes (2004), a novela Cada cual que aprenda su juego (1974) e os libros de memorias Aragón en la mochila (1983) e Regular, gracias a Dios (2010), destacan na súa faceta literaria.

Deputado da Chunta Aragonesista

Nos últimos anos da súa vida Labordeta destacou como deputado da Chunta Aragonesista (CHA) nas Cortes de Aragón e no Congreso dos Deputadso, onde foi o voceiro do Grupo Mixto e consagrouse como político de referencia entre os anos 2000 a 2008.

Nestes anos converteuse no representante do nacionalismo aragonés a nivel estatal grazas á súa oposición á Guerra de Irak ou Plan Hidrolóxico Nacional do Goberno de Aznar.

Malia o seu compromiso Labordeta deixou a política cando lle foi detectado un cancro de próstata para adicarse a escribir e gozar da súa dona e tres fillas.

A síndrome Belén Esteban

2010-09-17T07:45:00.000-07:00

"Como profesora, as preguntas dos alumnos que máis me custa responder convincentemente son sobre porqué hai que estudar cousas que a eles lles parecen inútiles ou absurdas, como a Historia ou a Xeografía. Eu teño claro que me achegan a min, pero de todas as razóns que hai para estudar estas cousas, eu fágolles fincapé no necesarias que son estas disciplinas para comprender o mundo no que viven: as coordenadas de espazo e tempo, que á fin e ao cabo son as que tratan a Xeografía e a Historia, axúdannos a coñecer o sitio que ocupamos no mundo e a comprender de onde veñen todas as nosas realidades. Que todo iso lles pode parecer alleo e absurdo, pero que moitas das cousas que estudan teñen que ver coa súa vida real e que, queiran ou non, aféctanlles.

Por exemplo, queres saber por que tes ao teu lado a un compañeiro que vén de Ecuador? por que fala o mesmo idioma que ti? queres entender por que un señor, por nacer co apelido Borbón, vai ser "rei" e o Estado Español vaille a dar moita pasta (que virá dos impostos que ti pagues de maior)? por que o que digan uns señores europeos en Bruxelas vai repercutir - e moito - na túa vida? Todo iso é xeografía. Todo iso é Historia.

Algúns entenden que quero dicir, outro non. Eu non levo mal as preguntas, as protestas... son críos. É normal. Onde me desarman do todo e déixanme sen respostas é cando me din que todo iso lles dá igual. Que para que queren saber onde está Marrocos, se non van ir nunca. Para que coñecer o tipo de eleccións que hai en España, se eles non teñen a intención de votar xamais. Que lles escorrega que haxa unha guerra en Iraq, que media África estea a morrerse de fame ou que a Unión Europea diga "bla". Se nin sequera interésalles iso, imaxinádevos o complicado que me resulta facer que se interesen polo que facían señores de fai cinco séculos, por moi apaixonante que eu tente pintalo.

E, O que levo peor con diferenza, é esa actitude de orgullo co que exhiben a súa ignorancia e a súa cortedad de miras. Esa actitude de "non serve para nada, non me interesa. Iso que contas e ao que dedicas a túa vida é unha merda. Eu quero xogar á Play/ irme de compras ao Centro Comercial e xa". Téñena comigo, que ensino Historia, pero tamén que os profes de lingua, de bioloxía, de matemáticas. O desprezo polos libros, pola arte, pola Cultura, polas Ciencias... non é algo tan raro, e pode comigo.

Ultimamente esa actitude está máis de moda que nunca. Temos unha perfecta encarnación na ditosa Belén Esteban, que non sabe nada, non quere saber nada e se jacta diso. A mala educación, a zafiedad e a ignorancia postos nun pedestal día tras día. Todo o mundo apláudea porque ela é auténtica" (signifique o que signifique iso). Coñezo a moita xente á que lle gusta ver á Esteban e é curioso, porque hai toda clase de persoas entre o seu público. Entre eles, os que máis me chaman a atención son dous tipos: a xente que ten (ou cre que ten) máis educación que ela e vea como un divertimento, mesmo algúns como un consolo (eu son mellor que ela), ou os que son como ela, que viron como a ignorancia e a mala educación tamén pódenche facer triunfar na vida e que hai que sentirse orgulloso diso. Iso dáme medo: que se estenda e que sirva de exemplo a máis bobos, que opinen que o non saber nada é estupendo. Que o presumir de ser zafio e inculto convértase en politicamente correcto e sexa ben visto.

"Eh, que eu non quero axuda de ninguén, que non necesito axuda, leite" di a Esteban nun momento deste catro minutos de despropósitos. "Como eu non pillei esa revolución -o industrial- tres narices impórtame"- un argumento que podería empregar un dos meus peores alumnos.

En fin... o grande é que estou convencida de que a maior parte do público (e moitos dos das mesas) non tiñan nin idea de que a moza estaba a meter a gadoupa até o fondo e máis aló e rían e aplaudían porque o dicía o rexedor.

Entendédeme: eu non critico á xente que non sabe. Eu non sei moito de tantísimas cousas... tampouco creo que teña que ser motivo de vergoña o non estudar, o non falar correctamente ou o ter lagoas de coñecemento. O que me rebenta é a actitude contraria, a exhibición con orgullo da ignorancia e o menosprezo a calquera cousa que cheire a sapiencia. Dóeme o desprezo á educación, en todos os seus sentidos. Dóeme... e dáme unha pena que morro."

Que supón a reforma laboral para o estudantado?

2010-09-16T06:09:00.000-07:00

A mocidade, o estudantado, sitúase no albo da crise económica, existindo unha preocupante relación entre o nivel de formación e a calidade do emprego. Por iso, cómpre facer fincapé na necesidade de que se artellen políticas que atallen o fracaso escolar. Cómpre salientar que en Galiza un 26,7% dos alumnos non remataron a ESO, fronte, por exemplo, ao 14,3% de Euskadi.

Porén, as medidas recollidas na reforma laboral non van dirixidas a solucionar ningún destes problemas: nin o desemprego, nin a temporalidade, nin os salarios, nin a formación. Un dos feitos máis sangrantes da reforma laboral son as novas bonificacións e subvencións ás empresas, a través do contrato para a formación que aumenta dos 21 aos 24 anos, eximindo totalmente ás empresas das cotizacións á Seguridade Social, eliminando os custes da formación teórica nas empresas de menos de 50 persoas e subvencionando a reconversión destes contratos en indefinidos.Non ten xustificación algunha a decisión de aumentar a idade, agás a interese empresarial en contratar man de obra barata. Este tipo de contratos dan lugar a todo tipo de abusos, porque a formación teórica na realidade non se imparte na grande maioría dos casos e porque a remuneración garantida é baixísima, xa que para o 1º ano se lle pode descontar do SMI o tempo dedicado á formación (mínimo dun 15%) e para o 2º ano de contrato o salario garantido será o SMI, con independencia do tempo dedicado á formación.

Parello a isto, déixanse esmorecer os servizos públicos de emprego mentres legalizan as axencias de colocación con ánimo de lucro e se xeneraliza a actuación das ETTs, coa consecuente precarización e abusos ás que estas someten ao conxunto das mozas e mozos que acceden ao emprego a través desta modalidade de contratación (falta de inversión na formación das e dos traballadores, inestabilidade, sinistralidade, menores retribucións, dobre sometemento á patronal, etc.).

Deste xeito, só coa mobilización activa do estudantado e da mocidade en xeral se poderá frear este gravísimo ataque aos nosos dereitos, así, a folga xeral é imprescindíbel para pararlle os pés ao goberno central e a un goberno galego incompetente máis aínda desde a firme convencemento de que somos os estudantes de hoxe, non os precarios de mañá. Así, o 29 de setembro nin un só estudante nas aulas!

Neira, o oportunismo e a Comunidade de Madrid

2010-09-12T08:12:00.000-07:00

Todos recordamos o que lle ocurriu ao profesor Neira cando defendeu a unha muller que estaba a ser agredida pola súa parella. Ese home foi cesado do seu cargo no Obervatorio Rexional da Violencia de Xénero.

Cando lle preguntan si vai a deixar de beber contesta "Si no puedes pegarte un revolcón con una señora y, encima, no puedes tomarte un vino, no quiero vivir. Estas palabras poden ser tildadas de machistas e ignorantes.

Hai tamén un tempo, un home subsahariano defendeu a unha muller que estaba sendo atacada no metro, e como consecuencia, caeu ás vías e perdeu unha perna.

Ofrecéronlle saír na televisión e negouse rotundamente, non quería ser protagonista, só fixo o que pensou que debía facer.

Ninguén pode negarlle a Neira que fixo o que debía defendendo a esa muller e que merece un recoñecemento polo mesmo, pero logo de pasar isto, cada vez que abría a boca saía un home violento e que non merece ningún cargo público.

Creo que para calquera persoa que teña dous dedos de frente, Neira non é un heroe, senón un oportunista que logo de realizar un acto heroico, que non nego, é nomeado cargo público, cando hai miles de persoas que cada día loitan contra a violencia de xénero.

O cargo que este “señor” ocupaba, meréceno miles de mulleres e de homes que adican o seu tempo a axudar a mulleres maltratadas, a concienciar á sociedade sobre o maltrato e que sendo claros, non son oportunistas violentos que poñen en risco a seguridade das persoas tomando “una copa de vino y un licor”.

2010-09-10T17:27:00.001-07:00

Torna el regionalisme?

2010-09-10T16:57:00.000-07:00

Què ràpid es posen d’acord quan es tracta d’impedir la normalització del país, que ràpid que metabolitza el consens de la gent d’ordre quan es tracta de deixar de viure en una colònia, del Primer Món efectivament, però al capdavall colònia! Francesc de Carreras, Vidal Quadras i Duran Lleida estan d’acord, no podria ser d’altra manera, alhora de posar el crit al cel davant l'exigència que els professors d’universitat que treballen i es volen quedar a viure a casa nostra, coneguin la llengua catalana.
Segons ells, això farà que el talent defugi el nostre país! I que la nostra universitat sigui provinciana i localista. Paradoxalment són els mateixos que s'erigeixen en els principals defensors de les províncies i si no recordem el debat de la Llei de Vegueries.
Com sempre però, ho fan de forma barroera i demagògica, perquè no s’han llegit (o no han volgut) la iniciativa. La proposta que fa el govern català en forma de Decret està consensuada amb els rectors i permet que els que venen per un període de temps curt o esporàdic en restin el marge. Cap persona de prestigi que ens visiti ocasionalment entrarà en aquesta norma que fixa que aquells que es vulguin quedar a treballar a la universitat catalana tinguin un marge de dos anys per entendre el català.
I dic entendre, perquè el fet que molts ciutadans del nostre país —que paguen religiosament la matricula a la universitat— després veuen que el seu examen, treballs o preguntes a classe no es poden fer en la llengua pròpia de Catalunya perquè pot passar que el docent no la conegui. Talment com ens passa amb el cinema i per això hem fet la llei.
El que volem és senzill i no hauria d’aixecar tanta suspicàcia en gent que milita en les files del catalanisme. Sempre dic que hi ha temes que no haurien de ser objecte de discussió entre nosaltres: deixar de ser estrangers al nostre país i viure amb naturalitat en la nostra llengua.
Perquè el nostre crim, per a alguns, és deixar el “depèn de tu” de CiU per actuar des del Govern i deixar d'espolsar-nos el problema per traspassar-lo als ciutadans, “que es parli català depèn de tu” deia l’espot de l’època pujolista. Doncs bé s’ha demostrat que no hi ha prou i que el govern ha d’actuar, en aquest cas legislar.
I això, amics meus, ho hem fet i ho estem fent de la mà d’un govern d’esquerres que determinats cercles nacionalistes consideren impur o il•legítim. La veritat, però, és que si hagués seguit governant la nostra dreta encara estaríem instal•lats en el liberalisme lingüístic, és a dir, que la llengua més forta vagi fent, en aquest cas el castellà, una llengua global que res ha de témer, perquè en tot cas depèn de la gent!
La pregunta que ens hem de fer, no obstant, és perquè CiU calla o juga a l’ambigüitat i posa pals a les rodes, per acabar sempre votant-hi a favor amb la boca petita, amb les lleis del Cinema, Educació o Acollida o aquest mateix decret sobre el nivell de suficiència a la universitat, que oficialment equival al nivell C, i no diuen què farien ells si governessin. És lògic i semblaria el més normal que els qui volen ser alternativa política expliquin què farien ells si gestionessin les decisions de l’executiu català. En l’àmbit de la llengua i la cultura ni ho han fet ni ho faran. Vint-i-tres anys en són un exemple clar, i no els hem de blasmar per això. El PSC de governar sols o amb CiU tampoc ho farien.
Per això necessitem una ERC forta, perquè sense nosaltres aniríem enrere i tornaria el “depèn de tu”, i molts de nosaltres portem molts anys de defensa i feina per l’ús social de la llengua catalana, per veure com és malmet tant d’esforç generacional en mans de gent que s'aferra a una mena de liberalisme lingüístic com a pretext. Per això, alguns, molts, volen debilitar Esquerra i xalen amb determinats vaticinis demoscòpics, que de fet l’únic que demostren és que malgrat tot, l’única opció independentista segura, l’única palanca seriosa i útil a la política catalana és el partit de Macià i Companys. No serem nosaltres qui farem el caldo gros al regionalisme. Si Esquerra es forta Catalunya és més lliure. I evidentment els ciutadans catalans són més lliures perquè són una mica menys estrangers en el seu país.

2010-09-09T16:32:00.002-07:00

Chamamento á continuidade de A Nosa Terra

2010-09-09T16:32:00.001-07:00

"A Nosa Terra, a cabeceira histórica do xornalismo en galego, debe seguir activa no mapa da comunicación do século XXI", é o título da carta aberta que un grupo de persoas que formaron parte da equipa que recuperou a cabeceira de A Nosa Terra en 1977, veñen de facer pública.

"A histórica cabeceira A Nosa Terra é todo un símbolo na traxectoria do Xornalismo en galego. Trátase non só dun medio que empregou a lingua galega e empuñou a defensa do idioma propio para cubrir un espazo na oferta informativa galega, o que o converteu no principal canal de expresión dos intelectuais galeguistas durante case un século, senón que, á marxe da liña concreta que seguiu en cada momento, representa unha forma de entender o Xornalismo comprometido co país, cunha visión crítica e aberta ao debate.

"O equipo que con Margarita Ledo como directora e principal impulsora dun renovado proxecto que puxo en marcha A Nosa Terra na súa actual etapa no ano 1977, logo dos anos escuros nos que apareceu de xeito irregular no exterior ata esmorecer, expresa o seu apoio a continuidade e mellora do proxecto ao tempo que anima aos actuais responsables do equipo informativo e da empresa para que articulen unha alternativa que faga posible salvar a cabeceira e recuperar o seu papel central, no marco da diversidade informativa, no Xornalismo galego.

"Quen nalgún momento da súa vida traballou no xornal A Nosa Terra non pode esquecer as achegas que esta cabeceira fixo ao Xornalismo en galego e as que aínda debe facer neste século XXI marcado pola complexidade. Este é o principal motivo do noso apoio firme a continuidade dunha cabeceira necesaria para o Xornalismo galego actual".

O escrito está asinado por Margarita Ledo,Xosé Ramón Pousa, Antón Galocha, Xosé López, Marita Otero, Lois Celeiro, Pepe Barro (deseñador) e
Fernando Bellas (fotógrafo). Os oito asinantes formaron parte do equipo de redacción (textual e gráfica) que puxo en marcha o semanario no ano 1977 e da súa fase de lanzamento. A directora do semanario e autora do proxecto xornalístico para recuperar a cabeceira foi Margarita Ledo Andión, na actualidade Catedrática de Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela.

Os medios en galego importan

2010-09-06T13:48:00.000-07:00

Un país é o que fala. Galicia é o Galego. Ninguén pode matar unha lingua. Pero é moi fácil deixala morrer de inanición e abandono. Todos somos responsables de que a nosa lingua reciba a xustiza que merece e as oportunidades que se lle negaron na historia. Que haxa medios en galego importa. Resulta imprescindible para que a nosa lingua viva e medre con futuro. Apoiar ós medios en galego é axudarnos a nós mesmos e o que somos. Resulta cínico e irreal esperar que anos de intervención do mercado a favor do castelán vaian corrixirse sos. Alguén ten que facelo e ten que facelo agora.

Ningunha administración pública deste país pode declararse allea ou ausente cando pechan un trás doutro os xa poucos medios que apostaban pola nosa lingua. Ningunha administración pública pode dicir, sen faltar á verdade, que fixo todo o que podía facer, ou que non hai recursos porque estamos en crise. Demandamos do goberno que poña a vontade política e os recursos que non dubida en poñer para axudar a outros sectores ou medios que non o precisan tanto. Demandamos das administracións públicas que tome a decisión de axudar ós medios en galego porque é xusto, porque o merecen e porque se lles debe.

Ningún lector ou espectador deste país pode tampouco declararse alleo ou ausente cando pechan un trás outro os medios que se fan na nosa lingua. Os únicos que realmente poden garantir o futuro de calquera medio son os lectores, as audiencias e os anunciantes. Algo falla nun país onde tanta xente se declara amante da súa lingua ou tantas empresas utilizan a galeguidade para posicionarse nos mercados, pero logo non hai nin lectores nin anunciantes para os medios que se fan en galego. A desaparición dos medios no noso idioma non é un problema nin unha responsabilidade da administración, é un problema e unha responsabilidade de todos.

Estatuto de Galiza

2010-09-04T07:05:00.000-07:00

O BNG presentou hoxe en sociedade a súa proposta de Novo Estatuto para Galiza co que se persegue dotar á Xunta de Galiza de máis ferramentas para saír da crise económica e defender a identidade e os sectores produtivos galegos.

O texto, froito dun longo traballo no que participaron homes e mulleres de dentro e de fóra do BNG de recoñecido prestixio, foi presentado esta mañá en Santiago de Compostela a unha ampla representación da sociedade galega.

O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, subliñou na súa intervención que “o actual marco estatutario revélase absolutamente insuficiente, cun autogoberno raquítico, mal financiado e cun abano competencial moi limitado e permanentemente exposto á invasión estatal” .

Mostrouse convencido de que “son as regras de xogo que nos impoñen, entre elas unha limitade capacidade de autogoberno, as que nos impiden acadar niveis de desenvolvemento económico e social semellantes aos dos países máis desenvolvidos do noso entorno”.

Neste sentido, defendeu a necesidade de “erguer un potente movemento social en defensa dun novo status para Galiza” porque “ou Galiza se sobe ao tren do futuro ou ficará como hoxe está, a efectos prácticos, na 2ª división estatal”.

A Historia, os homes e o tempo

2010-09-03T04:54:00.000-07:00

A historia é unha ciencia social que estuda o pasado para tratar de comprender o presente e, en consecuencia, proxectarse ao futuro. É dicir, o obxecto de estudo dun historiador é o pasado dunha sociedade e un podería preguntarse cal é o sentido daquilo, Seica só pola mera observación ou contemplación do que fixeron os nosos antepasados?, Seica para refuxiamos en museos ou en bibliotecas e arquivos illados do presente?, Só polo pracer de estar de escavación en escavación desenterrando cadáveres e cerámica rota?, ou Só para exhibir unha erudición desmedida e unha gran memoria?

Pensamos que non. A Historia, moi pola contra, é unha disciplina que está absolutamente vinculada ao presente, aos problemas da actualidade. Os homes e as sociedades temos asuntos por resolver, preguntas, dúbidas que requiren respostas e que xeralmente afloran en momentos de crises. Nestes casos, é sintomática a necesidade de saber as causas que produciron ou conduciron a determinadas situacións, e é cando a historia demostra a súa utilidade ao brindar explicacións do por que das cousas. A historia adoita dar respostas ás interrogantes do presente. En consecuencia, podemos concluír que cada xeración de historiadores ofrece respostas diferentes ás inquietudes propias dunha época.

Os homes e as sociedades adoitamos ser inconformes e constantemente estamos a soñar cun futuro mellor no que os problemas estean resoltos. Neste sentido, a historia ao ofrecer explicacións do por que das cousas, indirectamente está a ofrecer solucións para mellorar ou tentar unha mellor construción das sociedades. Por iso, aínda que é certo a historia estuda o pasado, está comprometida coas vicisitudes do presente e cos soños do futuro.

Que é entón a Historia e para que serve?

Fagamos unha pequena enquisa entre os nosos amigos, profesores e parentes, e preguntémoslles: Que é a Historia? Os nosos avós, incluso os nosos pais e mestres talvez dígannos que a historia é a narración dos grandes sucesos como batallas, descubrimentos xeográficos, fundacións de cidades. Tamén dirían que trata acerca dos grandes homes que foron presidentes, reis, exploradores, xerais. E poderían afirmar que estudar historia é aprender de memoria unha serie de datas e nomes.

Seguramente isto resúltanos non só moi aburrido se non que nos fai sentir que ten pouco que ver connosco e as nosas vidas. O máis probable é que nin nós nin os nosos pais estivésemos nunha batalla, nin descuberto algún continente ou río, ou sequera visto a un rei. Que quere dicir isto? Que nós estamos fóra da historia? Da maneira como nolo expoñen poderiamos pensar que isto é así, pero, por sorte, non é verdade.

Por que os nosos libros de historia falan sempre de acontecementos e personaxes? Porque quen os escribiron decidiron que eses acontecementos e eses personaxes son importantes. Cando o historiador realiza o seu traballo, escolle non soamente un tema, senón tamén elixe a información coa que vai escribir sobre ese tema.

Ademais do historiador que investiga sobre feitos e mentalidades de todos nós, dunha ou outra forma, ingresamos a participar da historia mediante a adquisición do coñecemento histórico, sexa pola aprendizaxe indirecta dun capítulo dela ou pola participación directa en determinados acontecementos. De maneira que, na práctica social, estas adquisicións pódense converter nunha apropiación persoal da historia, e por medio de novas aprendizaxes e vivencias pode desenvolverse un proceso máis ou menos consciente nos suxeitos individuais e colectivos que lles oriente a ter un rol de actores e construtores da historia presente e futura.

Cremos pois que a Historia fálanos da maneira como os seres humanos habemos formado o mundo en que vivimos. A historia é por tanto, ademais dun proceso real no que todos estamos inmersos, un conxunto de coñecementos e instrumentos para examinar ese proceso e iso dá lugar á existencia da historia como ciencia (historia=coñecemento).

Pero non sempre os homes marchamos cara adiante, non sempre progresamos. Os homes facemos o noso mundo seguindo distintos camiños, ás veces de maneira consciente, outras sen damos conta. Formamos o mundo tal como é, interactuando con outros seres humanos, coa natureza, coas institucións que contribuímos a crear e manter (historia = proceso).

A historia serve para comprender o mundo en que vivimos e como o mundo que nos rodea chegou a ser o que é. A historia nos concierne e involucra a todos. E todos temos a nosa historia, todos facemos historia, incluso todas as cousas teñen historia.

In Memoriam

2010-08-26T17:52:00.000-07:00

6 millóns de gasto, todo polo odio do penoso "goberno" da Xunta ao galego

2010-08-25T05:03:00.000-07:00

A Xunta anunciou onte que nos “vindeiros días” convocará a orde de axudas para a adquisición de libros de texto que cambian de idioma, do galego ao castelán, para o curso que empeza por mor do decreto do plurilingüísmo que aprobou en xuño. Esta liña de subvencións, que poderán solicitarse a partir do 1 de setembro nos centros públicos, “só afecta a matemáticas, tecnoloxías e física e química”, segundo especifica o Goberno, e van destinadas aos estudantes de 3º e 4ª de primaria e os catro cursos de secundaria.

O sistema será similar ao programa chamado de Gratuidade Solidaria, co que a Xunta di subvencionar os libros para apoiar "ás familias que están a pasar por maiores dificultades económicas". Porén, o cambio dos textos educativos para as materias que haberá que impartir en castelán vén derivado do decreto do ensino aprobado pola Xunta, que xa foi recorrido ante a Xustiza pola Real Academia Galega, a Mesa pola Normalización Lingüística e varios sindicatos do ámbito educativo.

PUBLICIDADE EN NOVEMBRO

Por iso, os grupos da oposición cualifican de "despilfarro" o gasto que suporá cambiar uns libros que aínda eran válidos para dous cursos máis e recriminan o "caos" que crea nos colexios este decreto, ao que a Xunta dedica un millón de euros a maiores para publicidade, con anuncios que non serán emitidos ata o mes de novembro polos trámites que hai que cumprir antes.

Tamén desde STEG (Sindicato de Traballadores e Traballadoras do Ensino de Galicia) se fala de "improvisación" e da "difícil xestión" que terán estas axudas para as direccións dos colexios, ás que se cargará "con máis traballo", asegura Xosé Cabido, e sen ter “ningún tipo de información”. O custo aproximado de cambiar os libros de texto para o vindeiro curso calcúlano en case 6 millóns de euros.

O portavoz de Educación do PSdeG, Guillermo Meijón, fai un cálculo similar, xa que fala duns dez millóns en dous anos, unha carga que se repartirá entre a Consellería e os pais e que está creando “un caos absoluto” previo á apertura do curso. “É unha frivolidade en estes tempos de crise facer esta falcatruada”, di, tras o que lembra a redución de profesores ou peche de centros que se está a facer.

Para a nacionalista Carme Adán trátase dun “despilfarro por unha cuestión ideolóxica deste Goberno, que quere fóra o galego das materias de ciencias”, algo que ademais é unha “incoherencia coa suposta austeridade” que publicita a Xunta.Recrimina que “van tirar todos eses libros”, en referencia aos textos que agora están en galego, e sinala que é en función dun decreto que “está recorrido” ante a Xustiza.

Por parte das editoriais, o presidente da Asociación Galega de Editores (AGE), Manuel Bragado, sitúa nuns cinco millóns de euros o custo para o sector de substituír os actuais libros de ciencias por outros en castelán. Segundo explicou nunha entrevista a Xornal, isto supón a cuarta parte dos 21 millóns que facturan estas empresas ao ano.

VALE NOS CENTROS

Os centros tramitarán as solicitudes no momento da matrícula ou posteriormente e entregará vales ás familias, que poderán adquirir con eles os libros de texto e o material escolar no establecemento que eles elixan e polo importe máximo que figura no documento, aínda que a Xunta non especifica cal vai ser.

Unha vez entregados os materiais, as empresas presentarán as facturas á Consellería de Educación para que lles sexan entregados os importes correspondentes aos vales tramitados.

O circo de hoxe en día

2010-08-20T06:58:00.000-07:00

Adeus á telenovela, ola ao reality show' ciclotímico

"Estamos ante unha muller que, a través dun monólogo, vai debullando a súa queixa coma se estivese no patio dunha corrala e as veciñas interrompesen de tanto en tanto", escribe Miguel Roig, director creativo da empresa de publicidade Saatchi & Saatchi, no libro que Península colocará nas librarías en dúas semanas: Belén Esteban e a fábrica de porcelana, e que está chamado a ser o máis ruidoso da entrada da nova tempada editorial.

Belén chora. "Eu prefiro que esteas con rabia que chorando", apela Jorge Javier Vázquez. E así, día a día, unha peripecia nova súmase á trama contada en tempo real, e o curioso é que nunca pasa nada. Belén, a matrioska, utiliza todas as bonecas que leva dentro para botarse a chorar, arengar ao público contra un político e terminar cun paso de baile. Irresistible.

O fenómeno das emocións disparadas non escapa a ninguén: Por que a ministra de Cultura, Anxos González-Sinde, sente "moita simpatía" pola protagonista de Sálvame? Por que lle parece á máxima autoridade cultural do país que a vida de Esteban é "moi especial", que "poucas persoas podemos vivir situacións como a que ela vive" e que "unha película sobre a súa vida seguro sería apaixonante" Miguel Roig ten unha explicación ao atractivo apaixonante da figura que representa Belén Esteban: construíu un rol de "muller fracturada emocionalmente que lle permite dramatizar unha pasaxe da súa vida sentimental". Esa capacidade de cambiar permanentemente permítelle sobrevivir á melodrama. "Sálvame ocupa o espazo baleiro das telenovelas", aclara Miguel Roig.
Sálvame ocupa o espazo baleiro das telenovelas, pica nas emocións do público

Queda claro que o milagre novelesco que cada día alimenta a trama e entretén da mesma maneira que se le unha revista nunha viaxe de metro" non acaba na televisión, tamén interesa como carne de ensaio. Acompañando ao texto de Roig, aparece o prólogo do francés Christian Salmon, autor de Storytelling e Kate Moss Machine, en definitiva, o ollo máis suspicaz para analizar os símbolos ocultos das figuras máis públicas. De feito, o pasado abril, ao seu paso por España para promocionar o libro no que desmenuza á modelo, houbo informacións erróneas que lle sinalaron como o autor do libro que estaba a acabar Roig. "A orixe, unha simple equivocación dunha xornalista que confundiu o encargo do prólogo co do orixinal", conta Salmon na entrada de Belén Esteban e a fábrica de porcelana. Así foi como Belén conquistou Francia, por erro e a todo titular.

Por qué educación pública?

2010-08-16T14:40:00.000-07:00

Pois sinxelamente pola razón de que todo o mundo merécese recibir unha boa educacion, e esa educacion é a pública!

Ogallá que desaparecesen as privadas porque non son máis que un negocio sucio, cando a educacion dos nenos é moito máis importante que un negocio.

Eu recibín(e recibo) unha educacion ben boa e asegúrolles que é moito mellor que a que recibiron (e aínda continúan a recibir) amigos meus estando na privada.

Eu xamais poría a educación en mans de ninguén, quen a ten que levar é o Estado. Ademais, na privada os nenos non aprenden a compartir, non saben o que é conseguir as cousas por eles mesmos. Na privada a maioría dos nenos non valoran nada, e téñoo máis que comprobado.

Cada vez que vexo a algún pola rúa con uniforme digo “Que mágoa, crense que por levar a mesma roupa todos son iguais” E non, non é así. O bonito de ensinar e aprender é ver que cada un é diferente pero igual, e que a un lle pode gustar unha maneira de vestir e ao outro un tipo de musica diferente, con todo na escola privada todos saen coa mesma mente, parecen borricos, ensínanselles cousas e nin sequera dáselles a oportunidade de elixir o seu camiño.

Ademais, na educación privada engordan as notas finais de cada alumno/a:

porqué se fai isto? para que os pais vexan o "bo colexio" no que están os seus fillos e sigan indo alí, pero logo cando hai un exame final, fallan.

E é a pura realidade, porque un neno que ten un 6, ten un 6 e punto, pero na escola privada é o que ocorre, porque enriba din que son mellores as notas. Por suposto. As notas, pero non os resultados verdadeiros

Análise sociolóxico da xuventude

2010-08-15T11:05:00.000-07:00

Resumo:
A mocidade é un concepto cargado de bondades pero cada vez máis se configura como posición social. A construción deste novo status débese en parte, a unha proxección do recoñecemento dos dereitos do neno e en parte, á crecente necesidade de formación dos cidadáns.
A complexidade das sociedades avanzadas e a competencia entre os individuos lexitimada no coñecemento, facilitan os argumentos que justifican a tardía incorporación dos mozos á cidadanía de pleno dereito.
Sen traballo, sen emancipación, os mozos non terminan de revelarse, en parte cremos, porque sen proporllo ?os medios de comunicación? fixeron deste grupo de idades un motivo de ?espectáculo?. A imaxe tópica do novo convérteo en actor e espectador do seu propio protagonismo mediático.
__________________________________________________________

As imaxes sociais que se constrúen desde a perspectiva de grupos de idades, son só iso, constructos que na maioría dos casos serven para ocultar a autentica realidade, a estrutura de clases, o conflito social ou a escasa mobilidade social. A nosa sociedade recoñece tres grupos, os mozos, os adultos e os anciáns. Se buscamos que definición social teñen estes grupos, atopámonos que o grupo de adultos é o único que non ten atributos, isto é, defínese polo que non é. Non son novos nin son anciáns. Estes dous grupos teñen en común categorías que se poden enmarcar en significados máis amplos e que son reinterpretables. O ser mozo ten atributos, por exemplo, dinámicos, divertidos, guapos, inconscientes, etc.; ao grupo de maiores ou vellos pásalle o mesmo. Estes atributos están ao arbitrio dos tempos e dos cambios de valores, de maneira que poden atribuírse características positivas ou negativas.
Ser novo é algo máis que ser considerado novo. É o grupo ao que che adscriben, é unha posición social coas súas expectativas conductuales. O referente biolóxico ha quedado esvaecido desde o momento que a nosa cultura abandona os ritos iniciáticos e deixa de estar dependente da natalidade. O período de nenez e mocidade se desdibujan e confúndense dentro dun marco xurídico que define outra categoría ou grupo, o de menor.
Cando acaba a infancia e comeza a mocidade? Ou cando acaba a mocidade e comeza a idade adulta?
A mocidade como colectivo social é unha creación recente. A sociedade tradicional só distinguía ao adulto e ao neno. A infancia podía estenderse até idades que hoxe denominamos xuvenís ou da etapa infantil-xuvenil pasábase directamente a través da emancipación do traballo e a creación dunha familia, ao colectivo de adultos. O período que vai da infancia á madurez, existiu sempre, pero as máis das veces como idades de vulnerabilidade. Eran idades de aprendiz ou servo, onde se non se tiña terras propias, érase maduro para traballar pero non para ser adulto de pleno dereito. Esta vulnerabilidade era unha proxección da vulnerabilidade da infancia xa que esta só existía baixo o amparo da familia. A sociedade tradicional non contaba cunha estrutura complexa nin con atribucións de protección social, con excepción das institucións de beneficencia, as máis das veces relixiosas ou máis tardíamente as obras dos filántropos. Todas as competencias que hoxe ten a Administración, noutro tempo viñan dadas pola familia e polas comunidades locais. Só cando a sociedade empeza a demandar a competitividade dos individuos e irrompe unha nova ética do traballo, a familia extensa deixa de ser viable e con ela o amparo dos máis débiles. En Inglaterra, a partir do XVII se justificaba o traballo dos nenos dos pobres, a fin de que gañasen o seu sustento xa que as súas familias non o podían facer, niso víase unha dobre función social, rescatar ao menor da rúa e inculcar nestes os hábitos da laboriosidade necesarios para o adulto traballador do mañá. Desta maneira atopámonos con sociedades onde a infancia se achica até o seis anos como sucedeu en Inglaterra, onde en 1.726 fundouse en Hull unha casa de beneficencia onde traballaban os nenos maiores de seis anos. Nenos de entre oito e catorce anos considerábaselles aptos para traballar en hilanderías de seda e algodón. E en 1.833 a Lei de Fábricas diminuíu o traballo dos nenos menores de trece anos a oito horas diariasi. Todo isto, ademais de demostrar como a sensibilidade ante a infancia é un fenómeno civilizador recente, móstranos tamén como a prevención justificaba o abuso.
Cada etapa histórica e cada modelo de sociedade elaborou o seu propio concepto de mocidade, aínda que existe unha mesma tendencia dentro das nacións occidentais. Hai procesos comúns como foi o proceso de industrialización e a transformación da familia ou os cambios demográficos. Pero os recoñecementos desta etapa de mocidade, como ?colectividade social a protexer? estivo vinculado aos procesos de recoñecemento da infancia e os dereitos do neno. Hoxe podemos comprobar esta tendencia no noso país en distintos ámbitos da administración do Estado. Por exemplo, na asistencia sanitaria, a atención pediátrica que até a década dos 70 cubría aos menores de 7 anos, foi ampliada até a idade de 14. Expertos xuristas como D. Joaquín Pescozo Contreras, ao justificar o novo ?Dereito penal de menores?, no que incumbe á responsabilidade penal do maior de catorce e menor de dezaoito anos, remite esta atribución de responsabilidade á estimación do grao de madurez do menor, recoñecendo por unha banda que a madurez está moi condicionada pola evolución social e por outro que a propia Psicoloxía Evolutiva non pode establecer para todas as persoas una mesma idade de maduración psíquicaii . Polo que, ao considerarse que a transición á etapa adulta ten uns contornos difusos, no dereito penal de menores aconséllase unha peritación e non unha datación mecánica.
Hoxe adóitase estar de acordo en recoñecer desde a perspectiva temporal que a infancia se acaba entre os 13 ou 14 anos. Diferénciase unha segunda etapa de transición, a Adolescencia e Puberdade que se sitúa dacabalo entre a infancia e o comeza dunha mocidade madura, e que estaría entre os 10 e dezaseis añosiii. No que non se está tan de acordo é en establecer até onde chega a mocidade, xa que en Psicoloxía entre os autores que o fan esta data oscila entre o dezanove e vinte e cinco anos. Por todo isto e sempre de maneira aproximada, poderiamos dicir que se tende a recoñecer como colectivo de mozos aos individuos comprendidos entre os 13 aos 24 anos.
Pero este recoñecemento da mocidade como colectivo parece, nos nosos días, máis unha penalización que unha vantaxe. Sobre todo no tocante á emancipación xa que esta depende da plena autonomía económica. A situación de inseguridade e precariedade do traballo para os mozos está a alargar ficticiamente a etapa de mocidade. E é que un posto de traballo foi o último e definitivo banzo do período de mocidade que justificaba todo o tempo de preparación deste ciclo da vida. A protección á infancia, hoxe contrasta coa desprotección do novo. Mentres o menor está protexido polo Estado, a través das etapas de educación obrigatoria, non sucede o mesmo co mozo que abandona os estudos a niveis temperáns. Nin tan sequera cos que a maior idade e con máis formación tentan emanciparse. Segundo móstranos unha tipoloxía dos traballadores con baixos salarios, elaborada en 1.999 por Antonio López, un colectivo importante destes traballadores constituíano os mozos. Homes e mulleres con formación baixa ou moi baixa que viven coas súas familias e dependen do apoio e sustento familiar. E novos (H e M) con formación media ou superior (universitarios) que acceden a traballos de baixa cualificación, baixa remuneración e alta rotación nos contratos.
O traballo impón as súas regras. A familia de orixe non pode transmitir o status adquirido polos pais. Ao tempo asistimos, nas sociedades tecnolóxicas, a unha demanda de formación maior que fai necesario superar o nivel formativo dos pais para adquirir o mesmo status, se non menor. É por isto que entre as clases medias e medias-baixas xeneralizouse a crenza de que a mellor herdanza que se pode deixar aos fillos é a formación. O resultado é unha situación de dependencia que pode chegar até os 30 anos (en España en 1.998 o 53% dos mozos de 26-29 anos vivía cos seus padresiv). É por tanto a familia e non as institucións a que asume os custos que orixina a etapa de transición á idade adulta. E isto non sempre, como se pretendeu, con satisfacción plena dos afectados, xa que o 67,7% dos mozos españois entre 20 e 24 anos preferiría vivir na súa propia casav.

1.Imaxe dos mozos
A imaxe dos mozos oscila entre dúas perspectivas contraditorias. Por unha banda a identificación de moza, coa virtude de ser nova. E por outro, a prevención ante o mozo, por ser incontrolable. A imaxe dos mozos é sempre a mirada do adulto, como xa nos mostrase o estudo acerca da infancia e a adolescencia de Josune Aguinaga e Domingo Comas. Neste traballo, os entrevistados opinaban que os seus fillos non deberían traballar até os 20 anos e os alleos poderían facelo antes dos 16 anos. E os que non tiñan fillos consideraban en maior medida que os nenos de agora son demasiado caprichosos, e sobrevaloraban a influencia da publicidade sobre o consumo de marcas, polos máis novos. En definitiva, o vivir con fillos ou non, condicionaba radicalmente as opinións dos entrevistadosvi.
Pero a imaxe desoutro ?o mozo?, está suxeita a múltiples estereotipos. Por exemplo, difundiuse nos medios de comunicación a idea de que, a maioría dos mozos que non abandonan o fogar paterno é porque non queren prescindir das comodidades e vantaxes que esta situación lles outorga. Este grupo de ?ventajistas? hoxe estímase en só un 9%. E desde 1.984 os que elixían vivir cos seus pais, non fixo senón diminuír.
Outras imaxes creadas polos medios de comunicación son as do novo ?belo? ou o mozo ?conflitivo?. Ambos teñen un denominador común, necesario para a industria mediática, dan espectáculo.
En Televisión os trazos da imaxe do mozo máis frecuente, son as seguintes: prefírese aos mozos de xénero feminino. A maioría das mulleres teñen o cabelo claro e entre os homes predomina o cabelo escuro. Cando aparece unha roupa deportiva é máis probable que a leve un mozo. Na publicidade móstrase preferentemente a nudez dos mozos. Con todo, o uso libidinoso das cámaras actúa preferentemente sobre a muller azafata, cantante ou convidados da farándula. Os roles que se asignan neste medio preferentemente aos mozos son os sexuais e de xénero, amigables, e relativos ao lecer personalvii.
O mozo conflitivo parece ser unha creación dos medios, sobre todo a prensa, debida á información solicitada da administración e dos sucesos. Isto é, posto que maioritariamente fálase dos casos de orde pública que implican a menores, a imaxe da mocidade como colectivo termina estando representada por estes acontecementos desafortunados. Auque estes feitos cométano unha minoría. A Prensa privilexia as fontes de datos institucionais (51%) e documentais (21%) que teñen como autores ás mesmas institucións; e a maioría das institucións están relacionadas co control policial e xudicial do comportamento xuvenil. Como norma, a Prensa consulta unha soa fonte de datos (63%)viii.

2.Identidade dos mozos
Adóitase considerar á adolescencia como unha etapa difícil no desenvolvemento humano. Aínda que a inadaptación do adolescente adoita ser un fenómeno parcial e esporádico. As máis das veces o cambio no adolescente é de orde valorativo, vólvese crítico cos convencionalismos do adulto e sobrevalora a amizade. Busca o ?ideal? que pode ser unha empresa, unha persoa, un modo de vida. E con respecto á amizade, esta relación é de confianza mutua, intercambio de ideas e sentimentos, a amigo da alma. A amizade na adolescencia é un sustitutivo das relacións paterno-filiais. Esta etapa contraditoria, adoita ser superada e a persoa xorde enriquecida.
Todas as posturas de rebeldía e oposición ao establecido, adoitan ir encamiñado a unha afirmación de si. Nesta etapa, a identidade constrúese cos materiais que están ao noso alcance. É dicir, necesitamos saber quen somos. Se na vida do adulto a profesión defíneche socialmente, ao mozo adolescente definiralle o seu estilo de vida. Unha etapa xuvenil hiper-desenvolvida, xera individuos cuxas identidades necesitan constituírse á marxe das canles tradicionais: o traballo e a emancipación. É aquí onde novos axentes de socialización, como son os medios de comunicación, van achegar estes materiais da diferenciación co mundo adulto, construíndo non só a personalidade individual senón o crecente muro que separa cada vez máis a etapa adulta da etapa nova. Desta maneira o capricho dos nenos devén na mocidade en consumo desaforado e hedonismo.
Parte importante desta construción da identidade do novo é o corpo. Xa vimos como os ?medios? fan do corpo novo, saudable, e a súa exhibición a través de roupas cinguidas, un ideal que identifica fisicamente ao novo. O corpo convértese nunha expresión da identidade. A aparencia física outorga calidades e estima social. Segundo Giddens ?o corpo está moi influído polas nosas experiencias sociais e polas normas e valores dos grupos aos que pertencemos?ix.
Outro factor de identidade xuvenil é a música. Os maiores consumidores son homes entre 15 e 24 anos. As discotecas tamén son as que máis interese espertan entre os adolescentesx. A participación da música e os seus distintos xéneros na identificación xuvenil ha tido estudos pioneiros no noso país como o realizado por Jesús Levices, e publicado pola Comunidade de Madrid en 1.986. Este traballo demostra as funcións sociais que exerce a música como fenómeno de masas na poboación xuvenil. Por unha banda, a localización segundo gustos musicais, reforza os vínculos nos seguidores e consumidores das distintas opcións, xerando unha diferenciación non só con respecto ao grupo de maiores senón entre grupos de mozos. Doutra banda, o fenómeno musical novo é funcional ao sistema social, posto que mantén aos mozos desocupados ocupados na música e non como consumidores pasivos. Máis recentemente retomouse esta liña de investigación, insistindo esta vez nos efectos que a música dos mozos ten na inclusión ou exclusión dos individuos segundo gustos. O papel da música á hora de condicionar a creación de amizades. ?Os que mostran o seu gusto polos estilos minoritarios, atopan no feito diferencial que lles outorga a condición de minoritarios, un dos elementos que reforzan os procesos de identificación?xi. Estes mozos vangardistas rexeitan insistentemente os estereotipos xuvenís socialmente creados, aínda que tenden a reproducir e consolidar eses mesmos estereotipos.

3.Manipulación da mocidade
A sociedade desenvolvida, triunfadora da enfermidade, alarga a vida e tamén desdibuja os límites do paso á vellez. A crecente lonxevidade das nosas poboacións e as baixas taxas de natalidade van situando cada ano a un maior número de persoas no furgón de cola. Pero lonxe de reivindicar socialmente a condición de maiores, proxéctase a imaxe da eterna adultez. Os maiores, anciáns ou vellos, desapareceron porque se transformaron en pensionistas válidos, independentes ou incapacitados. Os primeiros proxectan unha imaxe de afortunados, suponse que teñen pensións suficientes, e posto que non se deben ao mercado de traballo son libres para dispor do que se supón unha vantaxe, de todo o tempo do mundo para divertirse, para o lecer ou o que algúns chaman gozar da vida.
Os mozos non acaban de ser redefinidos. A imaxe de moza contestatario, rebelde dos anos 60, habita no imaxinario colectivo pero dista moito de ser viable no espazo social que hoxe se dispón para eles. O mozo da protesta é hoxe adulto e iso é equivalente a integración, por tanto, ten intereses sobre todo en manterse nun modelo social que selecciona aos individuos que define ou cualifica de interesantes, valiosos ou competitivos. A selección social é excluínte porque aínda que todos son os chamados poucos serán os escollidos. Desde este principio e por máis que se constrúa a excelencia, non todos os seres humanos dan a talla de excelentes, aínda que se recoñeza que todos teñen dereito a ter un lugar no mundo. Os mozos e os maiores teñen cada vez máis en común o ser desocupados, por tanto, desde os valores utilitaristas da sociedade produtiva búscaselles outro lugar de utilidade, fabrícaselles funcións sociais e nun intento por atoparlles, se non o lugar na estrutura produtiva, si a función social que justifique o non estar. É por isto que sobre os excluídos créanse imaxes, características e categorías comprensivas; cando aos integrados só lles define o ?estar integrado?, son o que fago, a profesión, a ocupación, o que traballo.
A dispoñibilidade de tempo libre é o que teñen en común os que están fóra do mercado de traballo e por tanto son susceptibles de consumir cultura de masas. Neste universo mediático, os protagonistas son os propios consumidores. Os descoñecidos para o sistema produtivo, adquiren agora máis que nunca o protagonismo e a capacidade para facer do defecto virtude. A abundancia temática relativa a estes dous grupos novos e anciáns na televisión non é fortuíta. As mensaxes preferidas son como manterse moza, comer adecuadamente e sexo na terceira idade. Para o grupo de mozos, como encher o tempo. Os contidos simbólicos destes dous grupos de idades teñen a súa correlato no ámbito do consumo. Crearanse por tanto valores compensatorios a estes grupos non xeradores de riqueza. O lugar que ocupan é funcional ao sistema produtivo, a condición de que entren como consumidores na demanda de mercadorías e na distribución de riqueza. A prevención que tradicionalmente se tiña aos mozos non integrados, é substituída pola crenza en que son un grupo que ten valores comúns, ideas, formas de facer especiais que hai que comprender. Outórgaselles primeiro unha unidade, baseándose en supostos problemas compartidos, para pasar despois a atribuírlles calidades misteriosas, como se fixo con todos os grupos aos que se define como diferentes. Isto é, tratar de acrecentar a diferenza, até facelos estraños e irrecoñecibles. Por isto necesitamos unha xanela aberta á intimidade, para ver como reaccionan os mozos, que fan os mozos, que pensan os mozos. Programas como o Gran Irmán dan tanto satisfacción ao protagonismo xuvenil, como á curiosidade do adulto.
Hoxe a industria do lecer e, en concreto, a industria musical viuse gratamente compracida polo incremento de vendas que supuxo ?Operación Triunfo?. Recoñécese que salvou a industria do disco español no 2.002. A música e os mozos están asociados desde fai trinta anos. Só que hoxe a música como alternativa ao estancamento do mercado laboral é potenciada polas institucións.
A manipulación consiste fundamentalmente en aproveitar a frustrada emancipación dos mozos e a substitución que estes fan da súa falta de protagonismo social a través de modas, condutas, valores e gustos, para facer ver que esta forma de vida é natural, desexable ou envexable. A imaxe do novo é recreada, canalizada e, por último empaquetada. Todos os desexos por facerse significar, van ser retomados pola mercadotecnia e escenificados nos medios de comunicación para maior gloria da economía. Mentres a gaiola de ouro, na que se supón viven os mozos (familias de orixe, sen responsabilidade de esposa e fillos, con liberdade sexual e viaxes) parece ser cada vez máis gaiola. A imposibilidade de albiscar un futuro como adulto leva a numerosos novos a continuar con condutas propias de adolescentes o que non auspicia unha orde social. O horizonte da integración social dos mozos antóllasenos conflitivo, a proletarización dos fillos en casa xa está a xerar conflitos convivenciales no ámbito familiar, pero no ámbito público quizá só se necesita un motivo que dentro do imaxinario do colectivo de mozos sexa o suficientemente poderoso.

Sempre en Galiza

2010-08-11T10:59:00.001-07:00

Estes son os que me dicían:
Por que te meteches na política? A política é unha porquería e ti estarías mellor na túa casa.
Son galegos e non conciben que Galiza poida salvarse cunha política honrada. Son galegos e non saben que Galiza necesita unha política súa, para conquerir o desenrolo normal da súa economía. Son galegos e non se decatan da necesidade dunha política que garantice a vida da nosa cultura. Son galegos e non saben que temos un destino histórico que compartir.

Concerto de Mine Kawakami

2010-08-09T08:08:00.000-07:00

É unha pianista xaponesa de reputación internacional nacida na cidade xaponesa de Nagakute. Comenzou a tocar o piano ós 3 anos e os seus continuos viaxes por Europa, Asia e América valeronlle para empaparse de todo tipo de culturas e crecer profesionalmente para chegar a ser unha das pianistas máis valoradas do mundo. O 16 de marzo do 2006 ofreceu un orixinal concerto en Madrid no que o obxetivo era dormir o seu público. Para isto os espectadores que enchían o Círculo de Bellas Artes de Madrid estaban descalzos e dispostos a unha relaxación total que lles acabaría durmindo coa dulce música da pianista nipona.

Os lumes ocultados

2010-08-05T15:25:00.000-07:00

Galicia está a vivir estes días as “condicións propicias para que se produzan incendios por causas naturais”, segundo indicaron fontes de Meteogalicia. Isto, unido ao mapa de riscos elaborado pola Xunta, deixa á comunidade nunha situación de máxima alerta. Os intensos ventos secos do norte, unidos ás elevadas temperaturas que se están a rexistrar estes días, favorecen que se xeren lumes forestais, precisaron as mesmas fontes. De feito, nos montes galegos producíronse no que vai de mes un total de dez incendios que calcinaron máis de 145 hectáreas, tal e como reflicten os datos que trascenderon. Pola súa banda, a Xunta continúa gardando silencio e negándose a facilitar información sobre os lumes inferiores a 20 hectáreas.

Segundo Meteogalicia, o feito de que este verán se poida definir como “caloroso”, xa que as temperaturas rexistradas o mes pasado “elévanse entre un e dous graos por riba da media habitual”, tamén pode “favorecer” que se produzan máis incendios “en condicións normais”. Aínda así, desde o departamento dependente de Medio Rural precisaron que as condicións climáticas “entran dentro da viabilidade climática normal dun verán”.

Pola súa banda, dende o departamento que dirixe Samuel Juárez néganse a facilitar datos de como vai a campaña de loita contra os lumes. “Non imos facilitar datos estatísticos do que vai do ano ou da tempada de maior risco, nin de número de incendios ou de hectáreas queimadas, ata que non remate a campaña o día 30 de setembro”, afirman fontes da consellería.

Ante a pregunta de por que evitan facilitar esas cifras, dende Medio Rural insisten en que “é para evitar o efecto chamada” a posibles incendiarios. Así mesmo xustifican esta decisión aludindo a que é o “criterio informativo da consellería en materia de lumes”. De feito, o presidente do Executivo autonómico, Alberto Núñez Feijóo, quixo defender esta política de “prudencia extrema” e pediulle a mesma actitude aos cidadáns.

Respecto aos datos dos que dispón, que non son públicos, Feijóo asegurou que son “satisfactorios” pero reclamou “máxima alerta” e colaboración dos galegos para rematar a tempada “con éxito para a masa forestal e os bosques”.

“Non cantemos vitoria, estamos en medio do verán e na máxima alerta dende o punto de vista de condicións meteorolóxicas que facilitan os lumes”, advertiu o presidente da Xunta, ao tempo que comentou que o pasado mes foi “o máis cálido, excluíndo xullo de 2006 dos últimos anos”. Así mesmo, recordou que o 68% dos lumes rexistrados en Galicia son intencionados.

O goberno ultradereitista

2010-07-30T14:01:00.000-07:00

A última que nos trae o goberno de Galiza é a campaña para promover o decreto 79/2010, un decreto que só quita espazo ao galego para introducir unha lingua foránea, o español (si, que quede claro, español de España, e galego de Galiza).
Realmente os pasos deste "goberno" si así se pode chamar á esta "panda" de personaxes que gobernan o país é increible.
Nunca imaxinaria unha campaña en contra da lingua orquestada polo propio Goberno (Fraga polo menos disimulaba un pouco...)

Así a donde vamos a chegar?

Logo das vacacións

2010-07-28T23:56:00.001-07:00

Logo de non actualizar o blogue durante unhas semanas, pois estiven de vacacións, volvo a escribir neste pequeno caderno.
É un tema de moita actualidade a supresión dos touros en Catalunya, na que un grupo denominado de “esquerdas” como é o PSC votou maioritariamente en contra, incluso Montilla, o presidente da Generalitat.
Polo menos podemos eloxiar a responsabilidade de CiU, Esquerra e Esquerda Unida-IPC
Menos mal que neste país alguén sigue a ter un pouco de intelixencia

Bienal de Pontevedra

2010-07-02T08:05:00.000-07:00

A Bienal de Pontevedra 2010 chega á súa trixésimoprimeira edición. Nesta ocasión estará dedicada ós países de Centroamérica e do Caribe e titularase UT(R)ÓPICOS. Con esta palabra quérese unir os conceptos de utopía e trópicos para subliñar a conexión entre un espazoxeográfico, que a historia asociou ó paradisíaco, e os proxectos de transformación, emancipación e modernidade que desde ese espazo se produciron.

É unha Bienal na que se continúa unha liña seguida en edicións anteriores sobre o multiculturalismo e o diálogo interterritorial, superador de visións localistas, que ofrece un novo discurso da nosa provincia e que pretende resaltar o papel que Pontevedra tivona historia e ten na actualidade como o de auténtica ponte de culturas e de civilizacións.

Debemos destacar a importancia e a diversidade de Centroamérica e o Caribe e, sobre todo, a transversalidade da Bienal de Pontevedra 2010 en canto á relación de Galicia cos citados países. A Bienal será unha produción en diálogo para dar visibilidade a esta zona xeográfica e á súa interrelación coanosa Comunidade.

A Bienal de Pontevedra 2010 artellarase en varias microexposicións:

* Ida e volta, que se erixenunpercorrido polo contexto histórico-artístico dos países da área en relación con Galicia, a través de artistas como Castelao, Arturo Souto, Maruja Mallo ou Eugenio Granell, entre outros.
* el aguacero, la siesta, el cañaveral, el tabaco, unhamostra de temas asociados ó traballo e á economía (as plantacións, o azucre, o bananeiro, a república bananeira, etc.), á pegada das revolucións de Cuba e Nicaragua, ós discursos postcoloniais, etc.
* Migracións-Mirando ó Sur, un proxecto expositivo producido polaAxencia Española de Cooperación sobre o tema da emigración.
* Friccións, un apartado no que se suscita un diálogo entre os fondos da colección histórica do Museo de Pontevedra e os artistas e obras contemporáneas.
* Arquivacción, unha exposición que suscita un percorridopola performance que tivo un gran desenvolvemento en toda a zona centroamericana e que ofrece unha reflexión social a través do vídeo documental e fotográfico.
* Tras-misións, nesta sección presentaraseunha selección de artistas novos a partir do traballo formativo desenvolvido por proxectos independentes de carácter educativo e impulsado por artistas locais de traxectoria internacional consolidada. O punto de partida serán as MisiónsPedagóxicas da II República, algúns de cuxos impulsores se exiliaron a América trala Guerra Civil española.

Estas exposicións complementaranse con intervencións artísticas que, en formato instalación, abordarán temáticas relacionadas co medio ambiente e a natureza.

A Bienal de Pontevedra 2010 terá como núcleos expositivos o Museo de Pontevedra, a sede da Deputación en Vigo e a zona portuaria de Vilagarcía de Arousa. Con esta iniciativa quérese abrir a Bienal e o propio Museo de Pontevedra a toda a provincia e a toda a cidadanía.

Quérese tamén que a Bienal, sen perder os seusacenos de identidade e o seu sentido central en torno á pintura, se abra definitivamente a outras manifestacións artísticas como a música, o cine, o vídeo, as performances ou as recreacións artísticas. Porque se pretende que a Bienal de Pontevedra 2010 saia á rúa, se abra, implique á cidadanía e converta a Pontevedra e a toda a provincia nunha permanente manifestación cultural.

Cataluña, o TC e nós

2010-06-29T04:23:00.000-07:00

Finalmente, catro anos despois de ter sido aprobado polo pobo catalán, o Tribunal Constitucional español vén de desestimar, na súa maior parte, o recurso de inconstitucionalidade que o Partido Popular presentara contra o Estatuto de Cataluña. Dicía o procesualista uruguaio Couture que no Dereito o tempo é máis que ouro, é xustiza. E esta afirmación é plenamente valedeira para o caso que nos ocupa: nunca poderá ser compensada Cataluña –e, con ela, os demócratas galegos, vascos e españois– polo dano provocado polas dilacións do Tribunal Constitucional, máxime cando estas obedeceron a consideracións de conveniencia política. E nunca poderán tampouco os maxistrados –e con eles o PP e o PSOE– compensar os prexuízos inferidos ao prestixio da Xustiza e do Estado de Dereito españois.

E o caso é que o asunto tiña unha solución ben doada. Inadmitir a trámite o recurso por entender que o Estatuto de Cataluña, unha vez ratificado polo pobo catalán, fai parte do bloque da constitucionalidade e non pode, en canto que tal, ser obxecto de xuízo de constitucionalidade. Tal acontece noutros Estados compostos, sexan ou non federais, e así debería acontecer no Estado español se o PP e o PSOE asumisen a plurinacionalidade e atendesen máis aos valores democráticos do artigo 1 da Constitución –a liberdade, a xustiza, a igualdade e o pluralismo político– que á “unidade indisolúbel” da Nación española do artigo 2 garantida a medio do exército nun insólito, por inconcebíbel no constitucionalismo democrático, artigo 8. Mellor nos iría a todos, certamente, se se asumise que a convivencia debe asentar no consentimento e non na imposición. E por iso levan razón os partidos cataláns cando consideran gravísimo un fallo que se atreve a cuestionar o que Cataluña aprobara soberanamente.

E, porén, ao desestimar a maior parte das pretensións anulatorias do PP, o fallo abre para Galiza, unha oportunidade que faríamos mal en desaproveitar. Aínda descoñecendo os termos exactos da sentenza (e, con eles, o alcance preciso da segunda parte do fallo, aquela que condiciona a constitucionalidade de determinados preceptos a se interpretaren do xeito especificado nos fundamentos xurídicos) podemos concluír que o Tribunal Constitucional non elimina a referencia a Cataluña como Nación no preámbulo e admite que no articulado se faga referencia aos “símbolos nacionais” de Cataluña. Que avala a plena igualdade xurídica entre o catalán e o castelán e que o primeiro sexa, como lingua propia de Cataluña, a lingua normal e vehicular para os poderes públicos cataláns e no ensino. E que se confirma, en xeral, a constitucionalidade do alongamento e da blindaxe competencial operada através do Estatut de 2006 así como a regulación, bilateral, do financiamento e do novo marco de relacións entre Cataluña e o Estado.

Tócalle a Núñez Feijoo. É a súa vez. El que adiara até o fallo sobre o Estatuto de Cataluña calquera decisión sobre a elaboración dun novo Estatuto para Galiza ten agora que decidir. Decidir se vai ser responsábel de que o noso país fique nun estatus –canto a recoñecemento nacional, réxime lingüístico, dereitos, competencias e financiamento– inferior ao logrado por Cataluña ou se vai impulsar, como presidente de Galiza, a reforma que a maioría dos galegos e das galegas agardamos. Tempo non lle sobra.

Carlos Aymerich

Guillerme esixe a abertura do Panteón de Galegos Ilustres e cualifica de indigno o comportamento de Feijóo

2010-06-28T17:24:00.000-07:00

O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, e a secretaria xeral de Galiza Nova, Iria Aboi, interviñeron hoxe á tarde nun acto público pola apertura do Panteón de Galegos Ilustres, en San Domingos de Bonaval. No acto, celebrado ás portas da igrexa, o líder do BNG esixiu á Xunta que adopte medidas para que o Panteón de Galegos Ilustres volva a ser aberto ao público e criticou a Feijóo “por non mover un dedo para liberar a Castelao e a Rosalía”.

“Rosalía e Castelao están secuestrados, vedados ao público”, afirmou o portavoz nacional. Unha decisión caprichosa do poder xudicial español permite que a Igrexa Católica recupere a propiedade sobre a Igrexa de San Domingos do Bonaval e a Igrexa tomou a decisión de fechar o Panteón, de clausurar entre catro paredes os nosos símbolos nacionais por excelencia, explicou.

Neste sentido, criticou que Feijóo “non move nin un dedo para liberar a Rosalía e Castelao”. “Imaxinemos por un momento que os norteamericanos non puidesen acceder ao monumento a Lincoln ou que aos franceses lles fose vedada a entrada a Des Invalides para ver a tumba de Napoleón, matinemos que acontecería en Catalunya se alguén se apropiase da estatua de Maciá ou que ocorrería se alguén podase a árbore de Guernica”, sinalou na súa intervención. “Non hai ningunha nación digna que puidese tolerar agresións desa envergadura ao seu patrimonio máis simbólico, a aquilo que os identifica como pobo, aquilo que os singulariza e lles dá personalidade”, dixo. “Por iso proclamo aquí, con toda solemnidade, que o Goberno galego -e en especial o seu presidente- non está actuando neste asunto coa dignidade que cabe esixir a quen é titular do poder executivo do autogoberno deste País”, afirmou.

Así, sinalou que “para os partidos estatais, Rosalía e Daniel continúan a ser figuras incómodas, non por nada, senón porque tamén os incomoda -e os enerva- a condición nacional de Galiza”. “Abrazar Rosalía e Daniel, permitir que os escolares por exemplo se acheguen a este Panteón, é tanto como abrazar a idea de que Galiza é tan nación como a que máis”, explicou.

“Non gostan de Rosalía e Daniel; en todo caso, están dispostos a aceptaren unha visión espartillada, simplificadora e manipuladora dos nosos símbolos nacionais, unha visión, por tanto, ocultadora das súas facetas emancipadoras”, dixo.

Espazo laico e público

Os cartaces foron pendurados das grades da porta principal do edificio
Para o líder nacionalista, “é preciso, pois, que a Xunta de Galiza tome cartas no asunto e adopte as medidas precisas para que o Panteón de Galegos Ilustres volva a ser un espazo laico e público”.

“O BNG é incómodo para os poderosos de hoxe, precisamente polos mesmos motivos que foron incómodos para as elites do pasado Rosalía e Daniel”, sinalou. “Rosalía e Daniel eran incómodos porque se enfrontaron resoltamente coas forzas reaccionarias que pretendían que nada mudase, que Galiza continuase sendo un país inconsciente de si mesmo, que as súas clases populares continuasen emigrando e sendo sangradas pola explotación e condenadas á miseria e á falta de instrución básica”, destacou.

“Nós somos tamén pobo galego, conscientemente galego, rebeldemente galego, e tamén nos enfrontamos resoltamente con forzas reaccionarias”, afirmou.

Deste xeito, Guillerme Vázquez lembrou que “tal día como hoxe, hai 74 anos, o pobo galego votaba a prol do seu primeiro Estatuto de Autonomía, 74 anos despois, a dereita española goberna Galiza e faino sen a menor ambición nacional”.

O líder do BNG subliñou que hoxe, igual que hai 74 anos, o nacionalismo continúa a ser a antítese da dereita reaccionaria española, a mesma que tolera o secuestro de Rosalía e Castelao.

Pola súa parte, a secretaria xeral de Galiza Nova, Iria Aboi, destacou que "pechando este Panteón pretenden pecharnos os ollos a Galiza, pechar a capacidade para termos memoria e aprender do pasado, mutilando a fonte da que bebemos no presente". "Para calquera pobo, e sobre todo para un pobo negado como é o galego, termos pasado, termos memoria, significa autoafirmarnos como nación que somos no mundo", engadiu.

190000 libros van ser tirados por estar en galego

2010-06-15T04:10:00.001-07:00

190.000 libros de texto gratuítos para as familias, adquiridos polo goberno bipartito, van ir parar ao lixo, a pesar de teren unha vida útil de dous anos máis. Así o recoñece a propia Consellaría de Educación aos medios de comunicación que se fixeron eco da noticia. O motivo? Eses manuais están en galego e refírense a materias científico-técnicas cuxa docencia no noso idioma quere prohibir o goberno Feijóo a través do decretazo 79/2010.

Cómpre que a sociedade o saiba. Temos que movernos por riba das mordazas mediáticas do PP para que se coñeza que o presidente da Xunta ordena deitar ao caldeiro do lixo todos estes manuais, cuxo valor económico a Asociación Galega de Editores estima en 3,8 millóns de euros. Todos estes libros de texto non son substituídos porque houbese algunha descuberta excepcional neses ámbitos de coñecemento que os convertese en anticuados, nin porque houbese mudanzas no temario, nin porque tivesen erros pedagóxicos, nin por ningún outro motivo racional e comprensíbel. O único que lles acontece é que teñen un erro insubsanábel, un pecado orixinal: están escritos en galego, ese idioma que "por tradición" (Jesús Vázquez Abad dixit) non está feito para disciplinas como as matemáticas, a física, a química e a tecnoloxía.

É hora de cambialo

2010-06-13T09:41:00.000-07:00

Guillerme Vázquez: ‘Mellor sería que PP e PSOE gobernasen en coalición’

2010-06-13T05:06:00.000-07:00

Nun acto de clausura do II Encontro Nacional de Pesca, organizado polo BNG en Santiago, Vázquez lembrou que a crise "repercute en todos, sexan ou non funcionarios" e asegurou que foi provocada "por unha ideoloxía neoliberal que puxo en valor a especulación fronte ao traballo".

"Estamos ante a sexta reforma laboral da democracia. E é evidente que esta tampouco vai servir para que todos e todas teñamos máis e mellores traballos", criticou o nacionalista.

Instou a sociedade galega a "pelexar a pesar das dificultades que se presenten", e criticou que esta reforma provoque "máis inestabilidade laboral, precariedade e menores salarios".

"De non pelexar polo futuro podemos perder moitos dos dereitos conquistados polos que non precederon, e habería que preguntarse que pensarían eles que loitaron tanto para chegar agora a esta situación", lamentou o líder nacionalista.

Por outra banda, Vázquez criticou as declaracións da conselleira do Mar, Rosa Quintana, nas que aseguraba que "como consumidora" non pagaría por un mexillón con "máis cuncha que carne", para demandar ao seu departamento de I+D+i que traballe coa fin de conseguir un mexillón "con máis vianda". Neste sentido, afirmou que o Goberno galego "é o que está a desprestixiar o sector, ao igual que fan co idioma galego,", achacou.

Marcha contra Ence

2010-06-06T12:42:00.001-07:00

Medio centenar de organizacións entre as que se atopaban os concellos de Pontevedra, Marín, Poio, Vilaboa e Bueu, confrarías de pescadores e colectivos sociais apoiaron a mobilización que partiu das alamedas de Marín e Pontevedra para unirse ante as instalacións da celulosa ante a ría de Pontevedra.

Durante o percorrido e ante a fábrica, custodiada por axentes da Policía Nacional, os manifestantes corearon lemas como “goberne quen goberne, a ría non se vende” e algúns dos participantes na marcha protagonizaron altercados coas forzas de seguridade.

O presidente do colectivo ecoloxista, Antón Maza, sinalou que “se o PP quixera eliminalo como di, antes do 2018 o primeiro que ten que facer é non renovar no 2011 as autorizacións ambientais integradas a Ence e Elnosa, que conbipartito se deron se xeito ilegar e irregular”.
A APDR considera que a posíbel concesión a Ence da licenza para instalar unha planta de biomasa é “un intento de consolidar o complexo máis aló do ano 2018”

Entre outros persoeiros, á manifestación acudiron o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores e a tenente de alcalde, Teresa Casal. O rexedor de Pontevedra reiterou que a posición do Concello con respecto á celulosa é “clara e con pasos firmes para que Ence se vaia” e criticou que nas mocións municipais contra as concesións outorgadas á fábrica a corporación local non se ve “apoiada pola Xunta”.

Pola súa banda, Teresa Casal comentou que a situación de Ence na ría é “errónea e non ten ningún sentido”, polo que cualificou a situación actual “como un robo para os pontevedreses”, xa que se pretende crear unha zona para actividades lúdicas e deportivas da cidade.

Manifesto

A concentración rematou coa lectura dun manifesto a cargo da secretaria da APDR, María Peón, no que cualificou de “mediáticas e oportunistas” as declaracións dos dirixentes da Xunta respecto ao seu compromiso para que Ence se traslade como data límite no 2018. Peón asegurou que o colectivo ecoloxista ao que pertence estará “alerta” ante as “verdadeiras” intencións do Goberno galego.

Peón agradeceu o apoio social “continuo” e recordou que a APDR demanda o peche do complexo fabril antes de finalizar a concesión administrativa dos terreos.

A razón do nacionalismo

2010-06-06T10:18:00.000-07:00

O portavoz nacional, Guillerme Vázquez, e o portavoz de Traballo, Industria e Comercio do BNG no Parlamento galego, Henrique Viéitez, ofreceron unha rolda de imprensa na Sede Nacional para valorar a sentenza 302/2010 do TSXG en que se avala o concurso eólico tal e como foi convocado pola Consellaría de Industria cando o seu titular era o nacionalista Fernando Blanco.

A sentenza nega os argumentos do demandante –Endesa- e cualifica de legal que no concurso puntuase como criterio de valoración que as empresas concorrentes ofrecesen á Administración galega unha participación accionarial nos parques eólicos.

A participación pública non era un requisito obrigatorio, senón só un criterio de valoración –que si é lexítimo primar en atención ao interese público- entre as distintas ofertas, o cal se axusta perfectamente a dereito.

“Como sustentamos desde o principio, por suposto que era legal e constitucional a participación pública nos parques eólicos”, afirmou Guillerme Vázquez, mentres Henrique Viéitez enfatizaba que o BNG desde o Goberno se ativera escrupulosamente á legalidade. “A sentenza veno demostrar e vén demostrar até que punto eran falsas as acusacións vertidas contra o nacionalismo por parte do PP”, alegou.

O líder do BNG foi máis alá e afirmou que a decisión do Goberno Feijóo de suspender o concurso eólico e de anunciar unha nova convocatoria “obedece a que son as grandes empresas do sector eléctrico as que ditan a política enerxética” do Goberno galego, sen que este teña en absoluto en conta “o interese xeral”.

"O PP PREPARA UN MEGAPELOTAZO"

“Cando o PP decidiu suspender o concurso eólico, algo que foi moi controvertido no seu momento, xa dixemos naquela altura que estabamos ante a intención clara de transformar ese concurso nun megapelotazo ao servizo dos seus amigos”, sinalou o portavoz nacional.

A paralización do proceso do concurso eólico foi “unha decisión irresponsábel do PP e iso nun contexto de crise económica como a que estamos a padecer faise máis evidente”, engadiu. “Quince meses despois non hai adxudicacións novas, segue absolutamente paralizado o proceso e tivo como consecuencia non somente que non se creasen novos empregos no sector, senón que desaparecesen entre 1.000 e 1.500 postos de traballo como consecuencia desta parálise”, sinalou Viéitez.

“UNHA SEGUNDA OPORTUNIDADE AOS SEUS AMIGOS”

Viéitez concluiu que coa suspensión do concurso eólico o que perseguía o Goberno Feijóo era darlle “unha segunda oportunidade aos seus amigos”, aos amigos “que se abrazaron na praza do Obradoiro, na toma de posesión de Feijóo”.

As polémicas medidas

2010-05-29T07:19:00.001-07:00

É un tema de actualidade na televisión, prensa e radio as medidas neoliberais do goberno fronte a crise.
Hai uns días resumís brevemente as medidas tomadas polo executivo, pero hoxe subliñarei unha, a baixa do salario dos funcionarios.
Esta medida conxelará este ano o salario dos funcionarios e baixará os mesmos un 5% no 2011.
Non só é unha medida no soldo final do traballador, senón que se rebaixa o soldo base, os trienios e todos os demáis complementos. Parece que o maravilloso presidente que temos, non se da conta de que hai funcionarios que cobran 1000 ou 1500 euros, e que outros que levan 25 anos traballando, por exemplo, xente que tivo que facer a súa carreira (no ensino) e sacar as súas opisicións, perderá unos 200 euros de salario, que claramente ao presidente non lle fan falta, pero a moita xente sí.
Por que non baixan os salarios do profesores de relixión? Por que non baixan os salarios da escola concertada? Por que non lle quitan as subvencións millonarias á Igrexa Católica? Por que non lle quitan máis aos que máis teñen e pagan a crise os que a orixinaron (a banca). Claramente e sen volta de folla, estas medidas son inxustas, e só benefician aos que teñen máis diñeiro, non ao pobo traballador, que socialismo máis utópico, non?

E aprobouse o decretazo

2010-05-23T07:55:00.000-07:00

O novo decreto que regulará as linguas na educación aprobouse. Aprobouse de espaldas á sociedade, nun xesto autoritario e de ignorancia do penoso goberno da Xunta que temos.
Non entendo como pode existir xente tan inepta que poida querer sacar o galego das escolas, proceso que levou tantos anos conseguir.
Non quero extenderme moito, deixo unha frase de Mercedes Peón para rematar:

O galego que non fala a lingua da súa terra non é merecente dela, non sabe o que ten de seu

Impresionante

2010-05-21T12:53:00.001-07:00

Mañá manifestación a prol do idioma

2010-05-16T11:55:00.001-07:00

Mañá é o día. 17 de maio. O día en que os galegos e galegas amosan o seu amor ao seu idioma. Espero realmente que as rúas de Santiago se ateiguen de xente defendedora do galego.
Animo dende este espazo a que todos os que o leades vaiades a esta convocatoria tan importante; se tendes cousas que facer, por unhas horiñas non pasará nada, non?
Aprobeitando que escribo sobre a manifestación de mañá, quero dar as grazas a Fran Rei por asistir un ano máis á Xunqueira para falar da masacre que está a sufrir o noso idioma.

As medidas de Zapatero

2010-05-14T15:27:00.000-07:00

O mércores pola tarde coñecimos as medidas para acelerar a redución do déficil, presentadas polo presidente Zapatero no Congreso.
Parece mentira que un goberno denominado "socialista" faga reducións nunca vistas na democracia, reduza o gasto social e tire por terra o pouco que fixeron durante estes anos.
Deixovos aquí o resumo que fixen destas medidas:

1)Sector público: Redución das retribucións de persoal do sector público nun 5% e conxelación das mesmas no 2011. Redución do 15% do salario aos membros do goberno

2)Revalorización das pensións: Suspensión da revalorización das pensións

3)Xubilación parcial: Eliminación do réxime transitorio para a xubilación parcial

4)Axuda de 2500 euros: Eliminación da prestación por nacemento de 2500 euros

5)Redución do número de medicamentos á venda: Redución das unidades dos envases e incluso vender unidosis

6)Eliminación da retroactividade: Ata o momento, cando se pedían axudas de dependencia, retribuíase o tempo de espera, antes de que lle prestaran os servizos que necesitaba. Agora esto elimínase.

7)Axuda oficial ao desenrolo: Redución de 600 millóns de euros

8)Inversión pública: Redución de 6045 millóns de euros

9)CC.AA e Concellos: Redución de 1200 millóns de euros máis ou menos

O fin do novo laborismo

2010-05-11T13:46:00.000-07:00

Hoxe dimitiu o primeiro ministro británico, Gordon Brown, e o gañador das eleccións David Cameron entrevistouse coa raiña Isabel II para pedirlle a autorización para formar goberno.
Con este feito acaba a estapa laborista no poder, iniciada en 1997.
Dende que Blair entrou na Guerra do Irak, moita xente pensamos que pouco lle quedaría a ese goberno, de "CENTRO esquerda", por non decir centro dereita, no poder.
Durante a campaña elecotoral e ao ver que ían perder as eleccións fixeron o peor que se pode facer nun caso así; tirar de ex presidente. Ala chegou Blair, bronceado como un vello en Benidorm e con pinta de importarlle pouco os problemas do pobo.
A verdade é que non me afectou moito esta noticia, pois que mais da laboristas que conservadores, se son a mesma basura?

Por último digo a frase que tanto tempo levo esperando poder dicir: Por metervos onde non vos chamaban e gobernar como dereitistas (aos laboristas refírome), "alégrome" da victoria conservadora e do castigo dos votantes ingleses.

Feijoo nega o estatuto de nación de Galiza

2010-05-08T16:14:00.001-07:00

Logo de que o presidente do PP ourensán dixera nun acto no que se encontraba o propio presidente da Xunta, que espera que nesta lexislatura o novo estatuto quede aprobado, pouco despois nun acto con cargos públicos do PP, Feijoo comentaba que non haberá estatuto para Galiza antes de que se aprobe o de Catalunya, e neste caso, non teremos un estatuto de nación.
Quen é vostede para negarlle ao noso país a súa nacionalidade? Ah, si, un presidente inepto e incompetente, que leva recibindo avisos da sociedade galega contras as súas políticas dende fai un ano e que (esperemos) perderá as próximas eleccións, e nese momento, vostede a a panda de ladróns e ineptos imbéciles que ten no seu goberno, terán que saír da Xunta.

1º de maio

2010-05-01T10:35:00.000-07:00

Hoxe conmemorouse en todo o país (principais cidades) e no exterior (Madrid, Barcelona...) o Día do Traballo, coñecido popularmente como o 1º de maio. Neste día o pobo reivincica os seus dereitos como traballadores e mostra unha vez máis a súa unión e confraternidade.
Remontámonos ao século XIX para explicar o xurdimento deste día. Foi a II Internacional, a que o 1º de maio de 1890 convocou unha masiva manifestación para manifestar e facer ver a unión dos traballadores fronte ao explotadores burgueses. En España, vimos como “sindicatos” manifestáronse en Madrid conxuntamente, como CCOO ou UGT.
Si, poño sindicatos entre comiñas, pois un sindicato defende os dereitos dos traballadores e traballadoras, pero eles adícanse máis a seguir ao Goberno en todo o que fai sen importarlle o pobo traballador, iso son sindicatos de clase?
En Galiza, o maio sindicato, a CIG convocou en todas as cidades galegas manifestacións ás que acudiu un gran número de xente, onde víamos á xente máis humilde e traballadora, pois eles están cos que realmente defenden os deus dereitos.
En Pontevedra, CCOO non asistiu con UGT este ano, e víamos unhas 50 persoas concentradas na Praza da Ferrería, e detrás deles, media hora máis tarde, nunha manifestación en solitario, miles de persoas apoiaban á Confederación Intersindical Galega unha vez máis, onde se fixo notar o apoio do pobo.
Outro día falarei do penoso goberno “”””socialista””””, e aquí poño maís comiñas, porque a eles de socialistas quédalles o nome.
Oxalá non siga perdendo significado A Internacional, que cinicamente cantaban CCOO e UGT en Madrid, oxalá...

O franquista fala

2010-04-28T08:42:00.000-07:00

O Senado aceptou estudiar unha reforma no seu Regulamento, para que se poidan utilizar nel as demáis linguas oficiais do Estado Español. Manuel Fraga, que votou en contra desta iniciativa, sendo galego e ata hai 5 anos presidente da Xunta, e contestoulle ao senador do BNG que non consinte leccións de nada, e menos de galeguismo.
Poderíamos darlle leccións de dereitos humanos, de DEMOCRACIA, de sensibilidade pola lingua, de saber GOBERNAR e de non ROUBAR.

Os que non queren recordar o seu pasado

2010-04-25T11:32:00.001-07:00

Os xornais de cada día falan sobre a imputación do xuíz Garzón por prevaricación, por investigar os crímenes do franquismo. A Falanxe e os “sindicato” Manos Limpias preséntanse como acusación contra o xuíz.
Acusación de que? De investigar as mortes durante a ditatura? De querer investigar o noso pasado? De facer xustiza? De que os familiares dos mortos durante a represión poidan enterrar os seus familiares en paz? Pois de isto acusan nun país “democrático” a Garzón.
Todos falan de que tivemos una Transición modélica; modélica por que? Porque non houbo derramamentos de sangue, porque polo carácter político da mesma non debemos estar moi orgullosos. Falamos dunha transición donde o Xefe do Estado foi posto por Franco, donde os asesinos da ditadura quedaron impunes ante as mortes de tanta xente e onde os cargos militares quedaron no seu posto. Houbo unha reforma moi miuda de todo o que debía cambiar.
E por si fora pouco, vemos a Mariano Rajoy e ao PP decindo que estamos atentando contra a democracia!. Atentaron eles cando nos meteron na Guerra de Irak ou cando converteron España nun estado terrorífico durante 8 anos; Unha vez máis demóstrase a liña ultradereitista do PP ao manifestarse a favor da Falanxe e de Manos Limpias, penoso...
Miran a España os países do estranxeiro, miran a España de forma atónita, con xesto de “susto”. Susto porque creían que este era un país democrático e non pensaban que as cousas puideran ir tan mal, que se acaba investigando aos que queren facer xustiza, en ved dos que mataron a tanta xente.
Esperemos que isto non siga así, pois o pobo xa manifestou que está en contra deste xuicio, con grandes manifestacións en moitas cidades da Galiza e de España.

A pola terceira

2010-04-15T09:34:00.000-07:00

Onte foi o Día da República.

A II República non se implantou por arte de maxia, senón que hai moitos anos se sufimento do pobo español antes do comezo desta nova etapa na historia de España.

Os feitos máis salientables que temos que ter en conta foron os seguines:

-Crise do 98, coa perda das últimas colonias. Esta crise leva aos partidos dinásticos a iniciaren un programa de reformas para rexenerar a vida política española.

Os gobernos conservadores de Silvela-Polavieja e de Antonio Maura interntaron, ata 1909, algunhas reformas, como as de Facenda, Administración local ou lei electoral, pero este intento de sanear o sistema político sen acabar do caciquismo e coa corrupción foi un auténtico fracaso.

Mentres estes paridos dinásticos ían perdendo cada vez máis forza, o republicanismo aumentou, e esto plasmouse coa creación de Unión Republicana e do Patido Radical. Tamén os grupos nacionalistas cataláns acadaron un gran triunfo en 1907. O socialismo (PSOE) e a súa central sindical (UXT) consolidaron a súa presenza en diferentes puntos do país, facendo que Pablo Iglesias fora o primeiro deputado socialista en España, elexido no ano 1910.

Por último, non temos que deixar de lado aos anarquistas, que seguían a estar fraccionados, algúns defendían as accións terroristas e outros fundaron a CNT.

Non só o declive dos partidos dinásticos levou á proclamación da República, temos, por exemplo, un gran feito que conmocionou á sociedade española, a Semana Tráxica, producida en 1909 en Barcelona. Durante este ano a vida política deteriorárase, e a oposición ao recrutamento de soldados para a Guerra de Marrocos fixo surxir esta revolta. O levantamento foi esmagado polo exército e a represión foi moi desproporcionada. Estes feitos provocaron a dimisión do presidente Maura, e o rei fixo que os liberais formasen un novo gobenro.

Canalejas asume o poder despois da dimisión de Maura, e intenta darlle máis peso ao poder civil que ao eclesiástico e realizar a descentralización do estado, creando a Mancomunidade de Catalunya. Canalejas non pudo rematar o seu programa, pois en 1912 foi asasinado polos anarquistas.

Logo do asasinado do presidente, dase unha situación de inestabilidade, que culmina coa crise de 1917, pois antes os crecentes problemas sociais, os conservadores de Eduardo Dato, gobernaron de forma autoritaria, clausurando as Cortes e gobernando a base de decreto-lei.

O descontento estalou neste ano, pois a situación creada pola Guerra Mundial orixinou un gran movemento de protsta.

As forzas políticas da oposición esixiron a dimisión do goberno, e ao mesmo tempo grupos militares organizaron xuntas de defensa e enfrontáronse á política do goberno. Esta situación era un reflexo da deteriorada situación política e social, aínda que o Goberno conseguiu reprimir as folgas e pactar cos militares e políticos.

Por último, quedanos falar do período que abarca dende 1917 ata 1931:

Entre estes anos formáronse trece gobernos diferentes, que non conseguiron estabilizar o sistema.

Esta inestabilidade estivo acompañada dunha gran conflictividade social. Os sindicatos aumentaron a súa afiliación, e en 1921 os sectores máis radicais do PSOE crearon o PCE.

Os sindicatos e grupos políticos de esqueda impulsaron mobilización obreiras, como as do campo andaluz, pero foi sobre todo entre os traballadores industriais, especialmente en Barcelona e na súa área industrial, onde a loita tivo un carácter masivo. Ante esta situación o goberno e a patronal endureceron a súa actitude, e entrouse nun proceso de violencia social.

-A derrota de Annual

O último paso da grave situación política foi este, e deu paso á ditadura de Primo de Rivera.

No ano 1921, en Annual, o exército español sufriu unha estrepitosa derrota e máis de 12000 soldados morreron. Ante este desastre, a oposición de esquedas pediu unha investifación sobre as responsabilidades da derrota.

Para frear a presentación ás Cortes fo informe, que acusaba a algúns mandos militares e mesmo ao monarca, certos sectores do exército propiciaron un golpe de Estado, para acadar o poder. Así foi como Primo de Rivera faise co poder, dende 1923 ata 1931.

Este golpe de Estado xustificouse co argumento de que o sistema parlamentario e constitucional estaba “desprestixiado”, e que era incapaz de garantir a orde social e de frear a revolución social que se aveciñaba, pois era evidente de que o pobo non aguantaba máis corrupción, máis violencia, máis miseria e máis crises políticas.

O novo réxime instituíu unha ditadura militar, suspendeu a Constitución, disolveu o Parlamento e prohibiu os partidos políticos e sindicatos, e tamén destituíu a todos os cargos electos (alcaldes, deputados...) Tamén suprimiu a Mancomunidade de Catalunya e exerceu unha gran represión sobre intelectuais, profesores universidarios, organizacións de esquerda...

A ditadura conseguiu manterse no poder grazas a unha boa situación económica, debida ao fin do conflito con marrocos e á boa situación internacional, pero dende 1929 as repercusións da crise económica que se daba en Estados Unidos comezaronse a notar, e a oposición volveu a rexurdir.

Sen apoios, Primo de Rivera dimitiu en xaneiro de 1939, e Afonso XIII nomeou xefe de goberno ao xeneral Berenguer.

Berenguer debía tornar á legalidade democrática. Facer unhas eleccións era un risco, pois o rei podía verse forzado a deixar o seu posto se nas eleccións vencese a esquerda radical. Non debían convocar eleccións xerais, entón o xefe de goberno decidiu convocar eleccións municipais, de menor importancia, ou eso pensaba.

As eleccións foron convocadas o 12 de abril de 1931e a oposición ao réxime monárquico constituíu unha coalición para presentarse ás eleccións, mentres os partidos monárquicos estaban divididos.

Os resultados déronlle un gran triunfo á esqueda, pois acadou grandes resultados nas capiais de provincia e nas rexións industriais, onde a intervención do caciquismo.

Estes datos fixeron evidente o rexeitamento á Monarquía e un desexo de cambio. Milleiros de cidadáns saíron ás rúas de modo espontáneo para demandar a proclamación da República. Ante esta situación, Afonso XIII suspendeu a potestade real e abandoou o país cara o exilio. O 14 de abril de 1931, do que onte se cumpliron 79 anos, proclamouse a República en medio do entusiasmo do pobo, que por fin veu chegar os seus soños de cambio, igualdade, democracia e mellora das condicións de vida.

A xustiza...

2010-04-11T06:12:00.001-07:00

Estes días está de actualidade oír falar de Garzón e da súa imputación por prevadicación, e todo isto por investigar os crimes cometidos durante o franquismo.
Parece increible que sindicatos como "Manos Limpias" ou a Falanje poidan levar a este xuíz aos tribunais por desenmascarar os asesinatos cometidos durante un réxime ditatorial que asolou España durante case 40 anos.

En que país minimamente democrático pasa isto? Polo que se ve, aquí si, pero en realidade o Estado Español é tan "democrático" como pensan algúns?

Os lexionarios (montaron o ) Cristo

2010-03-26T04:54:00.000-07:00

Hoxe pola mañá o Xornal de Galicioa publica que os lexionarios de Cristo admiten abusos sexuais por parte do seu fundador.
Os lexionarios admitiron que o seu fundacor, Marcial Maciel Degollado, abusou sexualmente de seminaristas, tivo unha filla cunha muller e dous con outra, e atrévense a pedir perdon, nada máis.
Pero todos coñecemos o sectarismo que abunda na Igrexa, que cada día da máis noxo e pena.

Pero bueno, tampouco vamos a poñer ao noso nivel unha gran mentira, que é o que é a Igrexa

A hora do planeta

2010-03-24T14:12:00.000-07:00

Dentro de dous días celébrase a hora do planeta, convocatoria a nivel mundial.
Moitas cidades do mundo apagarán as luces dos seus edificios máis importantes para sumarse á loita polo cambio do clima e para promover o coidado polo noso planeta. Pero non vale só con que eles o fagan. Cada un de nós debe apagar as luces da súa casa dentro de dous días para comprometerse contra o cambio do clima.
É certo que esta acción está moi ben, pero por que os gobernos só son solidario un día ao ano?
Deixo aquí a pregunta para que reflexionedes...

GZ NACIÓN É DE GALIZA

2010-03-22T14:49:00.001-07:00

Gznación é de Galiza

Diante da análise publicada en La Voz de Galicia no día de hoxe, GZnación quere aclarar, antes de máis, que é un medio de comunicación e non a páxina de ningún partido político, tal e como se afirma na dita peza.

Sorprende ver con que facilidade se etiqueta neste país e o gusto que hai por facelo. Sirva este editorial para aclarar que as informacións e opinións publicadas no xornal dixital Gznación non están controladas por ninguén. Certamente, e coma calquera publicación, este medio ten unha liña editorial, se ben, non adscrita a ningún partido político e si próxima ao movemento nacionalista galego e aos colectivos afins a el.

Deste xeito, en Gznación caben todos os articulistas, desde o mencionado neste artigo -Francisco Rodríguez- até Maurício Castro ou os tantas veces convidados Carlos Aymerich ou Martiño Noriega, entre outros. Ademais, recóllense informacións de moi diversos colectivos e tense entrevistado a responsábeis de moitos partidos políticos, sexan da tendencia que foren.

Se algo tamén quere lembrar Gznación a respecto desta etiquetaxe como "a páxina da UPG" é que, por exemplo, o medio que recolle a análise referida, La Voz de Galicia, cobra sustanciosas subvencións da Xunta en ningún momento este xornal publicou ningunha información aludindo a que la Voz puidera orbitar arredor do Partido Popular.

Na dita análise lémbrase como exemplo desa afirmación un artigo asinado por Francisco Rodríguez que, serve, segundo se recolle nese texto, para "discrepar abertamente do defendido por outros militantes no consello nacional" do BNG. Ese "durísimo artigo" que na dita análise se cualifica como "contra Beiras" por oporse á fusión das dúas caixas galegas é un máis dos artigos de opinión que se publican no Gznación coa posibilidade de que calquera persoa poida comentar neles ou que o/a os/as aludidos/as poidan pronunciarse ao respecto.

Gznación é un medio comprometido co país que naceu e traballa para dar conta á cidadanía galega das novas que lle afectan en clave de país. Gznación é, polo tanto, unha das moitas voces de Galiza a nivel informativo. Comprometida e libre.

Farjas e a sanidade

2010-03-18T11:29:00.001-07:00

Dende que en marzo de 2009 tomase posesión o penoso goberno Feijoo, comezou a todos os niveis a privatización, ou o intento polo menos, dos servizos públicos.
Menos diñeiro para a educación, apostando pola escola privada, aforro en materiais sanitarios e en medicamentos e investimento de capitais privados nos hospitais.
Pensamos que a sanidade é algo sagrado, pero polo quese ve Mss Farjas non pensa o mesmo.

Por que en ved de aforrar en educación e sanidade non aforran en gastar e ROUBAR cartos á sociedade galega?

Sobre Cuba

2010-03-14T12:02:00.001-07:00

En moitos medios de comunicación escoitamos falar de Cuba, e sobre todo agora, cando certas persoas decláranse en folga de fame, que é máis ben unha folga de infamias.
Hai uns días morreu na Habana un delincuente común, e morreu pedindo luxos na súa celda dun cárcere cubano.
Estase a plantear a situación dos dereitos humanos neste país. Non debemos acomplexarnos nin descalificar a quenes entran nesta dinámica de mentiras e difamacións, mentres ven mentiras no ollo alleo e non no propio.
É curioso reflexionar que Orlando Zapara podería levar fora do cárcere varios meses, pois o goberno de Cuba propuxo o canxeo dos 26 presos tutelados por Amnistía Internacional por 5 cubanos encarcelados nos Estados Unidos.
A pregunta respecto a este tema é facil. Por que hai que mirar a Cuba e preguntarse a situación dos dereitos humanos, cando si que os hai nese país? Por que non se mira a Palestina ou a Irak ou a Afganistan, por que non se mira a Guantánamo e aos vos segredos da CIA?
Certas persoas non poden falar de dereitos humanos cando Cuba leva máis de 40 anos bloqueada, por unha soa razón, por plantarlle cara aos Estados Unidos, cousa que ningún país nin as Nacións Unidas atrévense a facer.
Catro ataques bactereolóxicos a Cuba, intentos multiples de asesinado a Fidel Castro e moitas cousas máis contra o goberno cubano. E como responde Cuba? Prentandolle axuda a Estados Unidos no furacán Katrina, tendo médicos en misións humanitarias en máis de 90 países e sendo os primeiros en chegar a axudar ao pobo haitiano, tendo un sistema educativo público e universal, e unha sanidade para todo o pobo, non como en moitos países “desenrolados”
Cuba non é perfecta, é verdade. A Revolución ten os seus erros, pero ten moitos máis acertos.
O pobo cubano está disposto a defender a Revolución, a SÚA Revolución. O pobo cubano síntese orgulloso de ter un sistema xusto e igualitario, cuns gobernandes que non queren defraudar ao pobo, e que realmente preocúpanse por él. Están orgullosos de ter un goberno seu.

O decreto da vergoña

2010-03-12T15:09:00.000-08:00

Mañá a Xunta de Galiza presenta o anteproxecto do decreto do galego. Absolutamente penoso e denigrante para o noso idioma, que en pleno século XXI dense pasos atrás na defensa da lingua.
Penoso que un goberno que teoricamente é galego tire pedras contra o seu propio tellado, e penoso que o sigan a facer canto teñen á maior parte da sociedade en contra. Todos os sindicatos, todas as organización estudantís e todos os partidos políticos con representación, e sen ela, menos o PP, en contra deste decretazo.
Para non extenderme moito, porque despois de duros días de exames e sendo as 12 e 10 da noite, remítome á un lema da Mesa pola Normalización Lingüística: TEMOS LINGUA PROPIA E QUEREMOS VIVIR NELA.

PD: Non podo deixar de mencionar a terrible morte que sufren as letras coa perda de Miguel Delibes, gran escritor de tantas boas obras

O teatro clásico

2010-03-09T09:41:00.000-08:00

Onte fumos cos profesores Paco,Inma e David a ver dúas obras de teatro clásico a Lugo.
Eran Electra e O sorteo de Cásina. Sorprendeume que as dúas obras foran feitas por escolares, e sorprendeume aínda máis o ben que o fixeron nas dúas representacións.
A primeira era unha traxedia, chea de sentimentos e emocións, e a segunda unha comedia moi graciosa e entretida.
Non teño máis que dicir, só volver a repetir que vale moito a pena pagar 10 euros para ir ao festival anual de teatro clásico de Lugo.

Comunicado da Asociación Francisco Villamil

2010-03-08T13:44:00.001-08:00

COMUNICADO DA ASOCIACIÓN DE AMIZADE GALEGO-CUBANA

“FRANCISCO VILLAMIL”

En Cuba non hai maltrato a presos

Medios de comunicación que militan dende hai anos contra a independencia de Cuba, o seu dereito a procurar a xustiza a igualdade e o traballo común por se dotar de leis propias, perden nesta hora as formas editoriais e lanzan unha campaña de graves incorreccions políticas contra a Revolución.

O pretexto é a morte nun hospital do preso Orlando Zapata cando estaba a ser tratado das secuelas dunha prolongada folga de fame. A Asociacion de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil” quer rectificar algunhas afirmacións saidas da máis intransixente militancia anti-comunista e espalladas nesta hora con irresponsabel impaciencia por ventiladores públicos e privados.

1º A cualificación de “martir da oposición” é unha tráxica burla contra o home que ven de perder a vida a pesar dos esforzos do sistema médico cubano. Orlando Zapata era un preso común que fora posto en liberdade baixo fianza no ano 2003 despois de ser procesado polos delitos de "violación de domicilio" (1993), "lesións menos graves" (2000), "estafa" (2000), "lesións e tenencia de arma blanca" (2000), feridas e fractura de cráneo ao cidadán Leonardo Simón, con machete, como tamén por "alteración da orde" e "desordes públicas" (2002), entre outras causas. A oportunidade de se presentar como vitima do sistema legal cubano, levara a Zapata a tratar sucesivamente con catro grupos politicos opositores sen dar formalizado o ingreso ou a organización en ningún deles.

2º Pregoeiros debedores de partidos manifestamente reaccionarios, lanzan a orde de intervir contra Cuba polo feito lamentabel da morte de Orlando Zapata cando os médicos batallaban por lle salvar a vida. Esquecen que dende hai cincuenta e un anos, os governos dos Estados Unidos causan a Cuba graves danos mediante a negación da súa soberanía, a inxerencia nas súas relacións co mundo e por man de accions terroristas contra o Estado da Revolución. A que nova intervención se refiren eses medios cando reclaman novos castigos contra o povo de Cuba?

3º No último informe anual de Amnistia Internacional, os Estados sinalados como “obxectivos prioritarios” polas violacións de dereitos humanos son España, Chequia, Colombia, Estados Unidos, Israel e Mexico. Pola contra, AI recoñece nese sumario anual que en Cuba “non hai maltrato a presos”. Se os primeiros acusan a Cuba nesta hora de confusión interesada, será coa vana e desleal esperanza de transmitir a outros os graves vicios que eles mesmos padecen.

CONTRA O TERRORISMO MEDIATICO, MÁIS REVOLUCIÓN¡

VIVA CUBA!

GALIZA 3 DE MARZO DE 2010

Os transportes galegos

2010-03-07T14:28:00.000-08:00

Hai unhas horas cheguei da Estrada, o pobo onde viven os meus avós.
A pasada semana rematamos de dar en Economía os diferentes tipos de mercado, onde se encontra o monopolio.
Calquera persoa de calquera idade pensaría que un pobo de 22.000 habitantes e que está a 22 km de Santiago de Compostela, terá uns bós tranportes. Pois resulta o contrario, só hai unha compañía de autobuses, a denominada "La Estradense"
Por se fora pouco non só poñen os prezos que lles veñen en gana, senón que os horarios son pésimos, habendo o sábado dous autobuses a Pontevedra e o domingo UN. Simplemente penoso, penoso que unha Galiza do século XXI, cunha poboación dispersa por toda a nosa xeografía teña unhs tranportes pésimos. Que raro, en Catalunya e en Euskadi (gobernadas por nacionalismos ata hai relativamente pouco) os tranportes son moito mellores.
Pero que nos vamos a esperar, as cousas non cambiaran moito, e menos cun goberno tan inútil e incompetente como este.

Bueno, mañá ao teatro clásico de Lugo, esperemos non estar máis de dúas horas na estrada!

Sobre Cuba

2010-03-02T12:41:00.000-08:00

Envía tu mensaje de solidaridad con el actor Willy Toledo, linchado por la mafia mediática

Medios de comunicación

martes, 02 de marzo de 2010

Cubainformación te invita a que envíes un mensaje de solidaridad con el actor Willy Toledo, linchado por la mafia mediática española tras su denuncia de la manipulación mediática contra Cuba en el caso Orlando Zapata. Envía tu mensaje de apoyo a cubainformacion@cubainformacion.tv

Publicaremos algunos de ellos en los próximos días.

Cubainformación.- El actor Guillermo Toledo Monsalve, más conocido como Willy Toledo (Madrid, 22 de mayo de 1970), miembro de la compañía de teatro Animalario y conocido por su participación en películas y series televisivas de gran popularidad, es objeto a estas horas de una brutal campaña de linchamiento por parte de decenas de radios, televisiones y diarios del Estado español y de Miami.

Toledo afirmó que Orlando Zapata, cubano recientemente fallecido tras una huelga de hambre, "no era más que un delincuente común, que ha sido forzado y manipulado por otras personas para ponerse en huelga de hambre y llegar al extremo de dejarse la vida". Esta declaración coincide con las informaciones que Cubainformación TV aporta en su video Orlando Zapata: un delincuente convertido en mártir por los estrategas de la guerra contra Cuba, publicado hoy día 2 de marzo de 2010.

El linchamiento sin derecho alguno a réplica contra toda voz disidente es práctica habitual de las grandes empresas mediáticas que controlan la información.

Cubainformación se solidariza con el actor Willy Toledo, y hace un llamamiento al Movimiento de Solidaridad con Cuba a mostrar su apoyo al actor y a responder con contundencia a estas agresiones.

Willy Toledo sobre Zapata: "No era más que un delincuente común"

Willy Toledo en la mesa redonda en Madrid que aborda el problema del Sáhara

Telecinco.- Willy Toledo ha hecho estas declaraciones a varios medios de comunicación antes de participar, junto con otros actores, en una mesa redonda en solidaridad con el Sahara. Allí ha asegurado que los "presuntos disidentes" cubanos encarcelados "son gente que ha cometido actos terroristas contra el Gobierno cubano, actos de traición a la patria y un montón de delitos".

"No son simples disidentes ni prisioneros políticos", ha asegurado el actor, quien ha añadido -en referencia a Orlando Zapata- que "este señor, al que se llama disidente, no era más que un delincuente común, que ha sido forzado y manipulado por otras personas para ponerse en huelga de hambre y llegar al extremo de dejarse la vida".

No obstante, Toledo ha lamentado "absolutamente" la muerte "de cualquier ser humano, y mucho más la de alguien encarcelado y en huelga de hambre, que es algo terrible". Considera que el Gobierno de la isla "debería haber hecho algo más por salvar la vida de esta persona, haya hecho lo que haya hecho, y no permitir que un ser humano muera bajo su tutela".

Toledo ha hecho estas declaraciones tras ser preguntado por las críticas al colectivo de actores que no han dicho nada sobre Zapata y sí mostraron su apoyo a la activista saharaui, Aminatou Haidar, durante el mes y medio que mantuvo una huelga de hambre en el aeropuerto de Lanzarote.

El actor ha lamentado que "se manipule absolutamente todo lo que sucede en Cuba", y ha calificado de "pasmoso" el hecho de que en España, y en Europa en general, "haya una especie de persecución obsesiva y paranoide contra el Gobierno cubano". "A pocos kilómetros de la isla tenemos un Gobierno como el colombiano que sí viola los derechos humanos y dónde cada año hay miles de muertos por la violencia de los paramilitares y del propio Gobierno y, sin embargo, esos gobiernos son considerados absolutamente democráticos", ha añadido.

Para Toledo, el Estado cubano "con sus miserias y sus grandezas, es un modelo a seguir en muchos aspectos; mucho más que muchos de los países que se llaman amigos de Europa, entre ellos por ejemplo Marruecos".

Preguntado por la decisión del Ejecutivo español de enviar más tropas a Afganistán, el actor cree que "nos están mintiendo diciéndonos que esto es una guerra para salvaguardar la libertad de los afganos", y considera "una aberración" que España "ahora de repente vaya de la manita del Pentágono".

Willy Toledo ha asegurado que los soldados españoles en Afganistán "no están haciendo una labor humanitaria, es absolutamente falso, están allí asesinando afganos civiles".

Guillermo Toledo, datos en Wikipedia

Guillermo Toledo Monsalve, más conocido como Willy Toledo (Madrid, España, 22 de mayo de 1970) es un actor y productor de teatro (miembro del grupo Animalario) español.

Hijo del prestigioso doctor José Toledo, uno de los pioneros de la cirugía torácica en España. Desde su fallecimiento en 2009 la sala en la que operaba lleva su nombre en el hospital 12 de Octubre de la Capital de España.

Willy alcanzó gran popularidad en España interpretando a Richard en la serie televisiva "7 Vidas" entre 1999 y 2002 y la incrementó en ese último año con su papel en la comedia musical El otro lado de la cama. También ha intervenido en el programa televisivo de monólogos humorísticos en vivo El Club de la Comedia.

Como miembro de Animalario, fue uno de los presentadores de la XVII gala de los premios Goya en 2003 junto con Alberto San Juan, luciendo una camiseta del líder vietnamita Ho Chi Minh. En esta gala de los premios Goya se criticó la entrada de España en la guerra de Irak.

Algunas de sus obras teatrales más conocidas son "Alejandro y Ana" y "Hamelin".

La actriz Melanie Olivares fue su pareja sentimental.

Es el protagonista de la serie Cuestión de sexo, en la que interpreta a Diego, un padre de família al que no hacen más que sucerderle desgracias.

También fue el rostro de la campaña publicitaria navideña de 2007 del videojuego World of Warcraft en España, junto a Mr. T, Verne Troyer y William Shatner en Estados Unidos y Jean Claude Van Damme en Francia y además era un paladín.

Además, ha colaborado junto a Melanie Olivares en el videoclip "El hippie de Ibiza" del grupo musical El tío Calambres.

Sobre a morte de certas persoas...

2010-03-01T13:40:00.001-08:00

PARA QUIÉN LA MUERTE ES ÚTIL?

Enrique Ubieta Gómez

La absoluta carencia de mártires que padece la contrarrevolución cubana, es proporcional a su falta de escrúpulos. Es difícil morirse en Cuba, no ya porque las expectativas de vida sean las del Primer Mundo —nadie muere de hambre, pese a la carencia de recursos, ni de enfermedades curables—, sino porque impera la ley y el honor. Los mercenarios cubanos pueden ser detenidos y juzgados según leyes vigentes —en ningún país pueden violarse las leyes: recibir dinero y colaborar con la embajada de un país considerado como enemigo; en Estados Unidos, por ejemplo, puede acarrear severas sanciones de privación de libertad—, pero ellos saben que en Cuba nadie desaparece, ni es asesinado por la policía. No existen "oscuros rincones" para interrogatorios "no convencionales" a presos-desaparecidos, como los de Guantánamo o Abu Ghraib. Por demás, uno entrega su vida por un ideal que prioriza la felicidad de los demás, no por uno que prioriza la propia.

En las últimas horas, sin embargo, algunas agencias de prensa y gobiernos se han apresurado en condenar a Cuba por la muerte en prisión, el pasado 23 de febrero, del cubano Orlando Zapata Tamayo. Toda muerte es dolorosa y lamentable. Pero el eco mediático se tiñe esta vez de entusiasmo: al fin —parecen decir—, aparece un "héroe". Por ello se impone explicar brevemente, sin calificativos innecesarios, quién fue Zapata Tamayo. Pese a todos los maquillajes, se trata de un preso común que inició su actividad delictiva en 1988. Procesado por los delitos de "violación de domicilio" (1993), "lesiones menos graves" (2000), "estafa" (2000), "lesiones y tenencia de arma blanca" (2000: heridas y fractura lineal de cráneo al ciudadano Leonardo Simón, con el empleo de un machete), "alteración del orden" y "desórdenes públicos" (2002), entre otras causas en nada vinculadas a la política, fue liberado bajo fianza el 9 de marzo del 2003 y volvió a delinquir el 20 del propio mes. Dados sus antecedentes y condición penal, fue condenado esta vez a 3 años de cárcel, pero la sentencia inicial se amplió de forma considerable en los años siguientes por su conducta agresiva en prisión.

En la lista de los llamados presos políticos elaborada para condenar a Cuba en el 2003 por la manipulada y extinta Comisión de Derechos Humanos de la ONU, no aparece su nombre —como afirma, sin verificar las fuentes y los hechos, la agencia española EFE—, a pesar de que su última detención coincide en el tiempo con la de aquellos. De haber existido una intencionalidad política previa, no hubiese sido liberado once días antes. Ávidos de enrolar a la mayor cantidad posible de supuestos o reales correligionarios en las filas de la contrarrevolución, por una parte, y convencido por la otra de las ventajas materiales que entrañaba una "militancia" amamantada por embajadas extranjeras, Zapata Tamayo adoptó el perfil "político" cuando ya su biografía penal era extensa.

En el nuevo papel fue estimulado una y otra vez por sus mentores políticos a iniciar huelgas de hambre que minaron definitivamente su organismo. La medicina cubana lo acompañó. En las diferentes instituciones hospitalarias donde fue tratado existen especialistas muy calificados —a los que se agregaron consultantes de diferentes centros—, que no escatimaron recursos en su tratamiento. Recibió alimentación por vía parenteral. La familia fue informada de cada paso. Su vida se prolongó durante días por respiración artificial. De todo lo dicho existen pruebas documentales.

Pero hay preguntas sin responder, que no son médicas. ¿Quiénes y por qué estimularon a Zapata a mantener una actitud que ya era evidentemente suicida? ¿A quién le convenía su muerte? El desenlace fatal regocija íntimamente a los hipócritas "dolientes". Zapata era el candidato perfecto: un hombre "prescindible" para los enemigos de la Revolución, y fácil de convencer para que persistiera en un empeño absurdo, de imposibles demandas (televisión, cocina y teléfono personales en la celda) que ninguno de los cabecillas reales tuvo la valentía de mantener. Cada huelga anterior de los instigadores había sido anunciada como una probable muerte, pero aquellos huelguistas siempre desistían antes de que se produjesen incidentes irreversibles de salud. Instigado y alentado a proseguir hasta la muerte —esos mercenarios se frotaban las manos con esa expectativa, pese a los esfuerzos no escatimados de los médicos—, su nombre es ahora exhibido con cinismo como trofeo colectivo.

Como buitres estaban algunos medios —los mercenarios del patio y la derecha internacional—, merodeando en torno al moribundo. Su deceso es un festín. Asquea el espectáculo. Porque los que escriben no se conduelen de la muerte de un ser humano —en un país sin muertes extrajudiciales—, sino que la enarbolan casi con alegría, y la utilizan con premeditados fines políticos. Zapata Tamayo fue manipulado y de cierta forma conducido a la autodestrucción premeditadamente, para satisfacer necesidades políticas ajenas. ¿Acaso esto no es una acusación contra quienes ahora se apropian de su "causa"? Este caso, es consecuencia directa de la asesina política contra Cuba, que estimula a la emigración ilegal, al desacato y a la violación de las leyes y el orden establecidos. Allí está la única causa de esa muerte indeseable.

Pero, ¿por qué hay gobiernos que se unen a la campaña difamatoria, si saben —porque lo saben—, que en Cuba no se ejecuta, ni se tortura, ni se emplean métodos extrajudiciales? En cualquier país europeo pueden hallarse casos —a veces, francas violaciones de principios éticos—, no tan bien atendidos como el nuestro. Algunos, como aquellos irlandeses que luchaban por su independencia en los años ochenta, murieron en medio de la indiferencia total de los políticos. ¿Por qué hay gobernantes que eluden la denuncia explícita del injusto confinamiento que sufren Cinco cubanos en Estados Unidos por luchar contra el terrorismo, y se apresuran en condenar a Cuba si la presión mediática pone en peligro su imagen política? Ya Cuba lo dijo una vez: podemos enviarles a todos los mercenarios y sus familias, pero que nos devuelvan a nuestros Héroes. Nunca podrá usarse el chantaje político contra la Revolución cubana.

Esperamos que los adversarios imperiales sepan que nuestra Patria no podrá ser jamás intimidada, doblegada, ni apartada de su heroico y digno camino por las agresiones, la mentira y la infamia.

Un de marzo

2010-03-01T06:44:00.000-08:00

Hoxe é 1 de marzo.
Hai un ano que aconteceu o peor que lle pudo pasar a Galiza nos últimos catro anos. O PP volveu ao poder. Acórdome de que o venres 27 víase a toda a xente que quere ao país enfadada e con rabia, rabia polas acusacións infundadas do PP, que como sempre, mostraron o seu lado máis cabrón, falando claro.
O día 27 respirouse apoio no abarrotado pabillón das Travesas de Vigo, onde non cabía ninguén máis. Apoio e confianza nos nosos representantes que hoxe en día están no parlamento representando á maioría social de Galiza.
O 1 de marzo foi un día raro, de creer que gañabamos pero ter dúbidas, e ao final, as 9 da noite foi definitivo. A dereita máis rancia e asquerosa do páis gañara ás eleccións.
Esperemos que dentro de 3 anos volvamos a ter un bó goberno, e só de xente capaz e con ideas para o futuro. Só lle quero dicir unha cousa a Feijoo, aparte de que é un auténtito asqueroso e un inútil, quero dicirlle que non é o meu presidente, e non é presidente de case ninguén.

Estas só...

Corrupión nas Baleares

2010-02-27T14:58:00.000-08:00

Despois de que se descubrise a trama de corrupción en Unió Mallorquina, partido político que se define como nacionalista, e que está próximo ao centro-dereita, a presidenta do parlamento balear, presentou a súa dimisión.
O presidente das illas, Francesc Antich, dixo que veu acertada a decisión da xa ex presidenta do parlamento.
Parece mentira que un partido como este, baseado tamén na corrupción, pois estas semanas supuxeron o seu destape, de declare nacionalista e ensucie o nome dos demáis partidos nacionalistas que só se financian co diñeiro que dan os seus militantes e a base de operacións legais, non como as súas.
Esperemos que ningún partido "nacionalista" como este volva a aparecer.

Rosa Díez insulta aos galegos

2010-02-24T12:51:00.000-08:00

A última que se lle ocurriu á fascista Rosa Díez, da que non cabe dúbida que está mal da cabeza, e usar o termo "galego" para insultar a Zapatero e a Rajoy.
É totalmente incleible que no século XXI pasen estas cousas, nun estado teoricamente democrático.
Quen é ela para referirse ao pobo galego con ese termo insultante? Acaso chamámola nos estúpida, inorante, españolista ou idiota? Eu, un galego ofendido, fagoo.

Pero o mellor do asunto: Seguro que con estas declaracións gaña votantes, que país...

Caída imparable de Xesús Vázquez

2010-02-22T06:45:00.000-08:00

Non sabemos que será de Xesús Vázquez en 3 anos, nin se acabará a lexislatura actual, pero visto os ineptos que gobernan Galiza, seguro que aguanta.
Temos este conselleiro de educación dende abril do ano pasado, e o único ao que se adicou é a confrontar á comunicade educativa e a fomentar, co novo decreto do uso do galego, o fracaso escolar, que non era pouco.
Presentaron os últimos días de ano, e ás costas da cidadanía galega este decreto insultante e estúpido que o único que pretende é enfrontar á sociedade, porque ben sabemos que a eles o que pense a xente pasano polo forro.
Tampouco se sabe que será de Anxo Lorenzo, que todo o "prestixio" que podía ter, perdeuno formando parte deste goberno de imbéciles, demagogos e inorantes, como poden ser Farjas, que é tan tontiña que non sabe falar galego, Vázquez, Feijoo ou o maravilloso conselleiro de cultura, que a cultura que ten é ben pouca.

En fin, dentro de 3 anos teremos que sacar moita merda da Xunta.

A memoria histórica e Garzón

2010-02-21T05:00:00.000-08:00

Está ao orde do día a polémica desatada en contra do xuíz Baltasar Garzón.
Por que? Pois porque é dos poucos que falan dos temas innomeables neste país, como de memoria histórica. Tamén, a certo grupo de xente, como son os do Partido Popular dalles rabia que os escandalos do seu partido, que se basa na corrupción, saian á luz.
Esta querella a Garzón foi feita polo sindicato ultra dereitista "manos limpias", ao que lle acusa de prevadicación.

En fin, penoso

Sube en 11 millóns o ingreso da Igrexa Católica

2010-02-17T03:38:00.000-08:00

Estes días faise a conta de canto diñeiro irá ás ONG e canto á Igrexa Católica.
9 millóns de cidadáns e cidadás donan o seu diñeiro á Igrexa. Si no Estado Español viven 46 millóns de persoas, por que se declara a España como un país católico si só 9 millóns de cidadáns colaboran con eles?
Parece mentira que presumamos de ser un país moderno (mello dito, que presuman os españois), e que logo sexan tan anticuados como hai 30 ou 40 anos.
Por que o diñeiro dos contribuintes que non son crentes tamén vai á Irexa, grazas ao tradado coa "Santa Sede"?
Para finalizar, estaría moi ben poñer 4 ou 5 palabras que fosen sinónimos de Igrexa Católica (en concreto): Mentira, dereita, anti-progreso, asasinos, ladróns... e mellor non sigo.

Pontevedra terá este ano o sistema WIFI máis amplo de Galicia

2010-02-14T03:09:00.000-08:00

Despois de Avilés e de Barcelona, Pontevedra será a terceira cidade española en contar cunha rede universal e gratuita sen fíos, para todas aquelas persoas que queiran conectarse a internet en calquera punto da cidade.
Para poder usar este sistema, terase que estar rexistrado e obter unha clave de acceso, aínda que o sistema seguirá a ser gratuito, só se limitará o volume das descargas e o tempo da conexión.

Este é un dato máis a ter en conta de que os gobernos nacionalistas son os únicos que se moven polas novas tecnoloxías e polo benestar dos cidadáns e cidadás.

Cuiña entra no IGEA

2010-02-13T14:34:00.000-08:00

Rafael Cuiña, fillo do falecido Conselleiro do PP nos gobernos de Fraga, entrou a formar parte do Instituto Galego de Estudos Europeos e Autonómicos.
Aquí vemos unha vez máis que aínda hai xente que pode ser de dereitas e galeguista, como desgrazadamente non abunda no PP.
Ante o malestar que poda causar no seu partido, Cuiña dí que é unha organización aberta e que non se molestará (que pouco os coñece)

Esperemos que este dereitista pero galeguista, que hoxe en día son palabras antónimas, faga un bó traballo no Instituto.

Novas Xeracións está de acordo coa política lingüística do bipartito

2010-02-12T04:35:00.001-08:00

Como vemos nesta imaxe que acabo de tomar da páxina web das Novas Xeracións do PP de Galicia, unha maioría aplastante opina que coa política era boa.
Hoxe en día está moi de moda ser un demagogo coa lingua, dicindo que o castelán está en perigo de extinción e que cada un estudará na lingua que queira. Estas asociacións chamadas "bilingües", se de verdade cumplisen o seu cometido, terían que loitar pola normalización de todas as linguas, e por que os que quixeramos vivir en galego en Madrid o puideramos facer.
Parece que non se enteran de que o ESPAÑOL, porque é un idioma de España, non de Galiza, leva impoñéndose dende hai centos de anos, pero claro ,eles fanse as víctimas.
Antes de falar, que aprendan un pouco, que ao fin e ao cabo son uns renegados inorantes.

As redes sociais

2010-02-11T08:12:00.000-08:00

Hoxe o meu profesor de Latín comentounos antes de empezar a clase un mail que recibira o día anterior.
Este mail contiña 6 fotos, as tres primeiras eran dunha rapaza que subira a unha rede social a súa colección de bikinis, e nas 3 restantes saían: Unha cun bikini posto, outra cun burato na cabeza cheo de sangue e outro nunha camilla para que lle realizasen a autopsia.
Non hai máis que dicir.

Prolingua presenta "55 mentiras sobre o galego"

2010-02-07T13:33:00.000-08:00

O venres presentouse en 69 cidades o libro de Prolingua "55 mentiras sobre o galego", da editora LAIOVENTO.
Este ensaio fala dende a historia das linguas ata as linguas no ensino, na administración, na xustiza....
O libro presentouse en Londres, Lisboa, Bos Aires, Nova York, A Coruña, Pontevedra, Vigo, Noia, Carballo e así en moitas cidades máis.
En Pontevedra a sala de conferencias de Sargadelos quedou pequena para tanta xente que foi a escoitar a presentación da obra, e como en Pontevedra en moitas cidades máis as salas de conferencias quedaron pequenas.
Esperemos que sirva para desmontar os tópicos que levamos estoitando tanto tempo...

Anxo Lorenzo contra as cordas

2010-02-06T04:05:00.000-08:00

Os mestres sácanlle as cores a Anxo Lorenzo

"Teño a impresión de que non se ten a mesma realidade nos despachos da Xunta que nos centros educativos... Foron vostedes os que iniciaron unha guerra". É unha das opinións dos numerosos docentes que criticaron ante o propio secretario xeral de Política Lingüística o novo decreto do galego.

Aconteceu o pasado 30 de xaneiro no IES 'As Fontiñas' de Santiago de Compostela, onde Anxo Lorenzo inaugurou as Xornadas de Formación dos Premios de Innovación en Normalización Lingüística. Despois do acto, e nun turno de preguntas, moitos dos docentes tomaron a palabra para denunciar que non se lles tivo nada en conta na elaboración dun decreto que consideran lesivo para o sistema educativo galego.

Así, criticaron a disminución do ensino en galego e, sobre todo, a liberdade de elección lingüística dos alumnos. "Hai un informe do Consello Consultivo de 2007 que di que os rapaces poden utilizar a lingua que queiran nas aulas", respostou Lorenzo. "Si, e hai unha senteza xudicial que o considera ilegal", retrucoulle outro docente.

Non obrigar aos alumnos

O secretario xeral insiste; "nese punto do decreto non se anima a que se utilice o galego ou o castelán segundo se pete". "Pero como imos e evaluar as competencias lingüísticas dun alumno se sempre fala a lingua que lle peta?", insiste unha docente.

Lorenzo parece pasar momentos de embarazo e volve defender o decreto. "A idea de que unha materia que se imparte nunha lingua pero se poida falar noutras, ímolo a manter, e tamén no caso da lingua estranxeira. Obviamente non se lle pode obrigar a falar esa lingua estranxeira". Producese un gran barullo na sala e o secretario xeral tenta remendar "o alumno non vai interactuar nunha aula de música de inglés en inglés, creo".

Aprender as linguas oficiais

As respostas non se fan agardar. "Primeiro terá que ter competencia en galego e español e logo en inglés, non?, afirma unha docente. "Teño a impresión de que non se ten a mesma realidade nos despachos da Xunta que nos centros educativos. Eu convidoos a compatir en calquera dos nosos centros, no meu do Morrazo, por exemplo, e como hai familias galegofalantes que lles falan aos fillos en castelán e veñen ao centro e xa che din que os pais lles dixeron que poden utilizar a lingua que queiran... Iniciaron unha guerra nalgo que estaba tranquilo", engade unha segunda baixo unha forte ovación.

Con todo, e a pesar deste intercambio de pareceres, a Xunta difundiu, para referirse a ese evento, que Lorenzo incidiu na importancia de crear estratexias de dinamización para promover o galego nos centros educativos. Este video amosa a outra versión.

http://vimeo.com/9173324

Peto por Haiti no IES Xunqueira II

2010-02-03T06:22:00.000-08:00

Onte colocamos no IES Xunqueira II un peto para recaudar fondos para Hatí, que se donará á Cruz Vermella de Galiza.
Ademáis, za se está traballando na elaboración dun mural solidario na entrada do instituto, no que tanto docentes como alumnado poden participar.
Animamos a todo o que o desexe a achegarse e realizar unha axuda para os máis necesitados.

Sobre a educación

2010-02-02T13:24:00.000-08:00

Hoxe fálase da reforma da educación. O Ministro de Educación salienta que non se reformará dende a base, senón que só se cambiaran algunhas cousas.
O sistema educativo de España, é dos peores do mundo, e para que negalo, é unha autentica basura.
O estudantado sacaría as mesas notas indo ou non a clase, porque o único que se fai é escoitar como un señor ou señora solta o discurso, pero grazas a Deus que non todos os profesores son así, e aínda quedan docentes normais e innovadores.
Hai unha gran falta de interese no alumnado, pois a maior parte creen que os profesores e os colexios só sirven para amargarlle a vida.
Mentres esa concepción da educación e as súas bases, as súas materias e a súa maneira de ensinar non cambie, mal vamos...

Poderosa mente, de Bernabé Tierno

2010-02-02T08:53:00.000-08:00

Este libro abre unha nova etapa na carreira de Bernabé Tenro como comunicador e psicólogo. A psicoloxía positiva
animaba aos lectores a optimizar as súas vidas, con Poderosa mente explícalles como funciona o pensamento e
como o poden cambiar para alcanzar unha vida plena. As nosas neuronas teñen un patrón de comportamento. Ao longo dos anos aprenderon a discorrer por unhas autoestradas mentais xa establecidas. Unhas conéctanse con outras a través de impulsos eléctricos e cada impulso eléctrico provoca unha reacción química, é dicir, unha catarata de hormonas que alaga o noso corpo mandándonos ordes de benestar, pracer, medo, etc. Pois ben, segundo os máis recentes estudos, o noso cerebro vólvese adicto a estas reaccións químicas e obriga ao noso pensamento a percorrer sempre os mesmos itinerarios neuronais, de forma que unha e outra vez, teña a súa descarga de química
positiva ou negativa que ademais, influirá na nosa saúde. Todos coñecemos persoas que discorren habitualmente polo lado negativo da vida. Ese é o hábito da súa mente, o itinerario que as súas neuronas aprenderon e gravaron. O problema é que cando estes hábitos fannos segregar unha e outra vez sustancias negativas para a saúde física e mental, o noso corpo e a nosa mente acaban enfermando. Poderosa mente axúdanos a tomar o control do noso cerebro: como é?, como funciona?, como podo reeducar o meu pensamento? Cando aprendemos como creamos os malos hábitos mentais, podemos romper a cadea e empezar unha vida en positivo.

Baltar sucede a Baltar

2010-01-30T06:22:00.000-08:00

Parece que falamos de mornaquía, o fillo sucede ao pai.
Esto pasou hoxe en Ourense, no congreso provincial do PP de Galicia.
Aínda que os dirixentes deste "partido" digan que están máis unidos que nunca, a realidade é outra.
Morán era o cantidato oficialista, que representaba ao actual goberno de Feijoo, e Baltar Blanco, o cantidato dos da boina.
Que pasará agora en Ourense? Temos que recordar que fai uns anos houbo unha ameaza de ruptura no PP ourensán, predido por Baltar ata o día de hoxe...
Bueno, como sempre que está o PP polo medio, nada cambia e todo vai a peor, as cousas, coma sempre, seguirán igual.

Mario Benedetti

2010-01-28T08:02:00.000-08:00

Defender la alegría como una trinchera
defenderla del escándalo y la rutina
de la miseria y los miserables
de las ausencias transitorias
y las definitivas

defender la alegría como un principio
defenderla del pasmo y las pesadillas
de los neutrales y de los neutrones
de las dulces infamias
y los graves diagnósticos

defender la alegría como una bandera
defenderla del rayo y la melancolía
de los ingenuos y de los canallas
de la retórica y los paros cardiacos
de las endemias y las academias

defender la alegría como un destino
defenderla del fuego y de los bomberos
de los suicidas y los homicidas
de las vacaciones y del agobio
de la obligación de estar alegres

defender la alegría como una certeza
defenderla del óxido y la roña
de la famosa pátina del tiempo
del relente y del oportunismo
de los proxenetas de la risa

defender la alegría como un derecho
defenderla de dios y del invierno
de las mayúsculas y de la muerte
de los apellidos y las lástimas
del azar
y también de la alegría.

Mario Benedetti, Cotidianas (1978-1979)

381 escritores súmanse contra Varela

2010-01-28T07:01:00.000-08:00

381 escritores que recibiron un Premio Nacional, sumáronse contra o Conselleiro de Cultura.
É paradóxico que un Conselleiro se refira á cultura galega como unha limitación.
Pedimos a súa dimisión porque un conselleiro que menosprecia a súa cultura non é nin boa persoa nin bó político.
O único que está a facer este novo goberno é menospreciar a nosa lingua e a nosa cultura, ademáis de facer políticas ultradereitistas e un goberno que actúa de costas á sociedade galega.

Pontevedra, camiño a ser cidade Slow

2010-01-24T14:26:00.000-08:00

Dentro de uns días Pontevedra estará máis cerda de ser unha das chamas Cidades Slow, onde as persoas son o importante, facendo que a máxima velocidade para os vehiculos sexa a 30 km/h.
Non só será nas vías urbanas, senón que tamén nas interurbanas e nos accesos á cidade, isto fará que a cidade sexa, unha vez máis, unha cidade da xente, e non dos coches, como ocorría antes en Pontevedra.
Deixovos aquí as pautas básicas para acadar un día Slow:

Concedete un dÃa Slow

* Ao levantarche dedícache un tempo a almorzar tranquilo e visionar o día que tes por diante.
* Practica un hobbie sosegado.. Pescar, pintar, plantar; pero trata de facer unha soa cousa á vez.
* Come amodo. Goza da soidade ou dunha conversación si estas con máis xente.
* Feixe unha sesta e tómache unha hora extra na cama, merécescho.
* Escribe calquera cousa. Mergúllache no día que tiveches
* Sal de casa e practica a nobre arte do dolce fare niente. Le un xornal, observa as fachadas..
* Cea un menú con alto contido en froitas e verduras.
* Lée un libro na cama, abandónache aos teus pensamentos e flúe.

60.000 persoas acuden á folga

2010-01-21T13:57:00.000-08:00

Hoxe 60.000 profesores e alumnos acudimos á folga convocada pola plataforma Queremos Galego, ás 11 e media da mañá en Santiago de Compostela.
A comitiva saiu da Alameda de Santiago pasadas as 11 e media, e chegamos sobre as 12 e media á Praza do Obradoiro, onde Anxo Louzao e Carlos Callón leron o manifesto final.
Miles de persoas berrámoslle a Vázquez, Feijoo e Lorenzo que si que QUEREMOS GALEGO

Charla no IES Xunqueira II

2010-01-19T14:00:00.000-08:00

Hoxe, tivo lugar no IES Xunqueira II, unha charla sobre a folga que terá lugar pasado mañá.
Nesta charla comentamos os aspectos máis importantes do novo decreto, a parte de dar material como carteis, pegatinas, volantinas...
Tamén colocamos en diferentes puntos de Pontevedra, como no IES Valle Inclán, Xunqueira II, Xunqueira I, o 5º e o Sánchez Cantón, carteis e faixas informativas.

Feijoo reúnese cos galegófogos

2010-01-16T04:47:00.000-08:00

A Consellería de Educación iniciará este luns o trámite de audiencia con grupos políticos, sindicatos, asociacións de pais e outros organismos co fin de recoller “aportacións” sobre o novo decreto do galego no ensino. Non obstante, na nota que onte remitiu o departamento que dirixe Jesús Vázquez destaca o feito de que se entrevistará con dúas organizacións en contra da normalización do idioma propio de Galicia como Galicia Bilingüe e a Mesa por la Libertad Lingüística, mentres que, no bando dos grupos a prol do galego, só se atopa a Mesa Pola Normalización Lingüística.

Ningunha das plataformas a prol do ensino en galego foi invitada a esta rolda de encontros. Nin Queremos Galego, nin Galego Patrimonio da Humanidade, Prolingua ou Galego Sempre Máis. Para o presidente da Mesa Pola Normalización, Carlos Callón, “isto é unha imaxe clara de que o PP non ten ningún apoio e por iso debe recurrir a grupos galegófobos que o apoien”. Para Callón, “se un busca extremista no diccionario o que atopa é unha foto dos da Mesa por la Libertad”. “Non sei porque non se lles ocorreu tamén convocar á Falanxe, que a moitos xa os coñecen de aguantar a bandeira contra o galego nunha manifestación que se fixo en febreiro do ano pasado”, asevera.

“A nós convocáronnos o martes ás sete e media da tarde, supoño que o que queren é seguir o mesmo sistema que cando Feijóo presentou o borrador no Consello da Xunta. Queren facelo tarde para que non teña moita repercusión nos medios”, conta o filólogo.

Ademáis dos portavoces do PP, PSOE e BNG, a Xunta recibirá aos representantes da Real Academia Galega e do Consello da Cultura Galega, ademais dos portavoces de sindicatos como CIG-Ensino, UGT, Anpe Galicia, CSIF, FSIE, USO e STEG. Igualmente haberá reunións con representante de anpas de colexios públicos e privados, cos equipos de normalización e cos editores.

Á espera de que comecen as reunións, unha xornada máis, o PP semella quedar só na defensa política deste chamado “decreto do plurilingüismo”. Así, en senllas roldas de prensa acontecidas onte, PSOE e BNG rexeitaron, de novo, as bases deste decreto. O nacionalista Carlos Aymerich declarou “só hai unha solución que pasa polo consenso do Plan Xeral de Normalización e pola Lei de Normalización”. Así, deulle un recado a Feijóo: “Deixe de camiñar da man dos extremistas e volva ao consenso do que nunca debeu ter saído”.“Hai un clamor para que este texto non pase de ser un borrador”, manifestou o portavoz parlamentario dos socialistas galegos, Xaquín Fernández Leiceaga, quen insistou en que o PSdeG “ten unha postura clara contra o decreto, que é todo o contrario do que debería terse feito”.

As críticas dos socialistas fan especial dano ao PP. Onte, o seu portavoz, Antonio Rodríguez Miranda, retou ao secretario xeral do PSdeG, Manuel Pachi Vázquez, a “elixir entre parecerse a José Montilla, quen se misturou con nacionalistas extremistas para impoñer o catalán” ou ao lehendakari Patxi López.

Os coches de Feijoo

2010-01-09T11:01:00.000-08:00

A xunta acaba de comprar cinco novos coches, por se non chegaran os que teñen en San Caetano.
Se iso fora pouco, Feijoo mercou dous coches máis para o seu servizo como Presidente da Xunta.
O novo goberno, no seu plan de austeridade, sinalou que "sobran" coches do bipartito.
Moito criticou o PP ao anterior goberno por gastar diñeiro en coches de luxo e cousas pouco necesarias, cando eles o gastan en comprar aínda máis cousas e en darlle o diñeiro aos seus "amigos"

Señor Feijoo, que non sabe mentir...

Ildefonso Falcones

2010-01-07T17:27:00.000-08:00

Despois de ler no ano 2007 a Catedral do Mar, un libro apasionante que conta a historia da Barcelona medieval, comezo o novo libro de Ildefonso Falcones, logo da súa gran fama, acadada co seu primeiro libro, que conseguiu vender máis de catro millóns de copias.
Aquí deixovos a sinopse deste novo libro:

A man de Fátima Ildefonso Falcones de Sierra
O libro relata a apaixonante historia dun mozo morisco na Andalucía do século XVI, atrapado entre dúas relixións e dous amores, en busca da súa liberdade e a do seu pobo. Un relato emocionante que pretende reflectir a traxedia do pobo morisco, agora que se cumpre, en 2009, o cuarto centenario da súa expulsión de España. Unha novela que nos relata a vida e aventuras dun mozo fronteirizo e namorado que nunca se resignou á derrota e loitou pola convivencia das relixións cristiá e musulmá. Ildefonso Falcones arrastra ao lector nun fascinante percorrido por escenarios como as agrestes montañas das Alpujarras -e a guerra que nelas se librou-, así como pola impoñente Córdoba, a antiga cidade califal: coa súa mesquita catedral, a súa vella medina, as súas rúas e o seu bulicio. Unha novela na que os lectores da catedral do mar atoparán a mesma fidelidade histórica, así como un apaixonado relato de amor e odio que arrastra ao seu protagonista polos camiños da aventura.

O que UGT dí sobre o decreto

2010-01-07T17:25:00.000-08:00

Consideramos este borrador confuso no fondo e impresentable na forma.

Confuso porque trata de mesturar para confundir, instrumentalizando termos como “plurilingüismo” para debilitar aínda máis a nosa lingua que xa está nunha posición feble.

Porque traslada ós pais e nais decisións que corresponden á Administración Educativa. Este proceso de consulta é totalmente antipedagóxico, inasumible didacticamente e imposible de levar á práctica nos centros.

Que provocaría un conflito de dimensións incalculables, que parece feito por persoas que non viven as tarefas diarias da escola.

Confunde a terminoloxía e comete erros de vulto. Non existen os directores de departamento (nomenclatura universitaria) e na FP non existe nin departamento nin materia de inglés nos títulos LOE (agás determinados ciclos como turismo, comercio internacional, comercio e marketing e outros)

Non concreta e polo tanto confunde con termos como “equilibrio lingüístico”.

MANIPULA E ENGANA.

No apartado de consideracións previas ou preámbulo trata de copiar o que establece o 124/2007, pero inserta interesadamente un inexistente perigo de cambio de modelo de conxunción das linguas e cara a un modelo de inmersión. Chega a citar o informe do Consello Consultivo feito no seu día sobre o borrador do 124, que parece ser foi declarado non conforme a dereito. Sabendo que este borrador foi modificado precisamente para seguir as recomendacións do Consello Consultivo.
Se este decreto regula o uso e aplicación do galego no ensino, non ten por que enredar co plurilingüismo, pois o profesorado sabe como se debe aplicar sen prexuízo nin da outra lingua oficial nin do idioma estranxeiro.

A demagoxia tamén aflora neste borrador con bastante frecuencia, apélase á liberdade de expresión e uso dos idiomas cando sabemos que non existe ningún problema neste campo.

Quérese eliminar a normalización do galego, cando sabemos que a lei que o defende chámase de Normalización Lingüística, que está asentada e asumida por toda a sociedade galega. Tenta cambiarlle o nome ós equipos de normalización e dinamización lingüística dos centros para deixalos só como de dinamización, cando sabemos que dinamizar si pero o obxectivo debe ser normalizar.

Chega a ditar normas para o concurso de traslados do profesorado cando se trata de corpos estatais con normas procedimentais que solucionan e garanten as condicións de participación, tamén en relación co perfil lingüístico.

RETROCESO.

Estritamente a lingua galega retrocede en porcentaxe mínima de presencia no currículo do ensino obrigatorio. Ten moitas posibilidades de quedarse neste mínimo en moitos centros que precisarían dun plus e dunha discriminación positiva para que progresivamente a lingua galega chegara ós niveis de competencia en igualdade co castelán.

CONCLUSIÓN.

Que estas bases, das que non sabemos se son realmente o borrador do decreto ou non, constitúen unha especie de “parto dos montes” que alumbraron un rato.

O avance e consolidación da nosa lingua non é responsabilidade exclusiva da escola. A escola debe ser o berce da lingua pero a sociedade e as institucións que a representan teñen o deber e o dereito de procurar, potenciar e facer posible a boa saúde do galego.

Con todo respecto para a RAG, o Consello da Cultura Galega, o Parlamento e outras institucións, convén recordar que o órgano que representa á comunidade escolar de Galicia é o Consello Escolar de Galicia, que terá que pronunciarse sobre este borrador e emitir o preceptivo ditame. E o órgano que representa ó profesorado é a Mesa Sectorial de Educación e a Comisión Tripartita do Ensino Concertado. Estas mesas de negociación tamén terán que debater e pronunciarse sobre este chamado borrador de bases.

Por último lembrar que a disposición adicional 3ª do decreto 124 xa prevé a posibilidade de centros trilingües, aceptando a diminución proporcional no horario correspondente para as linguas galega e castelán.

Este debería ser o verdadeiro camiño a seguir para chegar a proxectos lingüísticos adecuados e equilibrados nos centros escolares.

Demandamos unha rectificación na Administración Educativa que nos
leve a potenciar o galego no ensino para acadar competencias en igualdade de condicións co castelán e avanzar cara a adquisición de competencias adecuadas tamén no idioma estranxeiro.

Esperamos unidade dos axentes educativos e da comunidade escolar, lonxe de extremismos e imposicións, para reconducir esta situación escapando do conflito permanente.

Santiago de Compostela, 05 de xaneiro de 2010. UGT

Parodia a Feijoo

2010-01-07T06:06:00.000-08:00

O que Galicia Biligüe "pensa"

2010-01-07T04:17:00.001-08:00

Galicia Bilingüe sinala que o novo borrador do decreto do galego só é suavizar a política lingüística do bipartito.
Vemos totalmente absurdo que esta asociación nacida do sector máis ultradereitista do Partido Popular tome a palabra nun asunto no que o único que vai facer é enfrentar a os galegos e galegas e a decir estupideces como que hai imposición do galego ou como que o castelán está en perigo.
O único que pretende esta "asociación" si se pode chamar así, pois está en contra do que o Estatuto de Autonomía de Galicia dí sobre o galego, e da Lei de Normalización Lingüística, cando fala da PROTECCIÓN DO GALEGO.
É demagoxia dicir que o galego non está en perigo, e que hai imposición en Galiza cando eles mesmos saben que é totalmente mentira.
Señora Gloria Lago, deixe de meterse en cousas que non lle chaman e deixe de dicir mentiras.