Sempre en Galiza

Estes son os que me dicían:
Por que te meteches na política? A política é unha porquería e ti estarías mellor na túa casa.
Son galegos e non conciben que Galiza poida salvarse cunha política honrada. Son galegos e non saben que Galiza necesita unha política súa, para conquerir o desenrolo normal da súa economía. Son galegos e non se decatan da necesidade dunha política que garantice a vida da nosa cultura. Son galegos e non saben que temos un destino histórico que compartir.

Concerto de Mine Kawakami

É unha pianista xaponesa de reputación internacional nacida na cidade xaponesa de Nagakute. Comenzou a tocar o piano ós 3 anos e os seus continuos viaxes por Europa, Asia e América valeronlle para empaparse de todo tipo de culturas e crecer profesionalmente para chegar a ser unha das pianistas máis valoradas do mundo. O 16 de marzo do 2006 ofreceu un orixinal concerto en Madrid no que o obxetivo era dormir o seu público. Para isto os espectadores que enchían o Círculo de Bellas Artes de Madrid estaban descalzos e dispostos a unha relaxación total que lles acabaría durmindo coa dulce música da pianista nipona.

Os lumes ocultados

Galicia está a vivir estes días as “condicións propicias para que se produzan incendios por causas naturais”, segundo indicaron fontes de Meteogalicia. Isto, unido ao mapa de riscos elaborado pola Xunta, deixa á comunidade nunha situación de máxima alerta. Os intensos ventos secos do norte, unidos ás elevadas temperaturas que se están a rexistrar estes días, favorecen que se xeren lumes forestais, precisaron as mesmas fontes. De feito, nos montes galegos producíronse no que vai de mes un total de dez incendios que calcinaron máis de 145 hectáreas, tal e como reflicten os datos que trascenderon. Pola súa banda, a Xunta continúa gardando silencio e negándose a facilitar información sobre os lumes inferiores a 20 hectáreas.

Segundo Meteogalicia, o feito de que este verán se poida definir como “caloroso”, xa que as temperaturas rexistradas o mes pasado “elévanse entre un e dous graos por riba da media habitual”, tamén pode “favorecer” que se produzan máis incendios “en condicións normais”. Aínda así, desde o departamento dependente de Medio Rural precisaron que as condicións climáticas “entran dentro da viabilidade climática normal dun verán”.

Pola súa banda, dende o departamento que dirixe Samuel Juárez néganse a facilitar datos de como vai a campaña de loita contra os lumes. “Non imos facilitar datos estatísticos do que vai do ano ou da tempada de maior risco, nin de número de incendios ou de hectáreas queimadas, ata que non remate a campaña o día 30 de setembro”, afirman fontes da consellería.

Ante a pregunta de por que evitan facilitar esas cifras, dende Medio Rural insisten en que “é para evitar o efecto chamada” a posibles incendiarios. Así mesmo xustifican esta decisión aludindo a que é o “criterio informativo da consellería en materia de lumes”. De feito, o presidente do Executivo autonómico, Alberto Núñez Feijóo, quixo defender esta política de “prudencia extrema” e pediulle a mesma actitude aos cidadáns.

Respecto aos datos dos que dispón, que non son públicos, Feijóo asegurou que son “satisfactorios” pero reclamou “máxima alerta” e colaboración dos galegos para rematar a tempada “con éxito para a masa forestal e os bosques”.

“Non cantemos vitoria, estamos en medio do verán e na máxima alerta dende o punto de vista de condicións meteorolóxicas que facilitan os lumes”, advertiu o presidente da Xunta, ao tempo que comentou que o pasado mes foi “o máis cálido, excluíndo xullo de 2006 dos últimos anos”. Así mesmo, recordou que o 68% dos lumes rexistrados en Galicia son intencionados.

O goberno ultradereitista

A última que nos trae o goberno de Galiza é a campaña para promover o decreto 79/2010, un decreto que só quita espazo ao galego para introducir unha lingua foránea, o español (si, que quede claro, español de España, e galego de Galiza).
Realmente os pasos deste "goberno" si así se pode chamar á esta "panda" de personaxes que gobernan o país é increible.
Nunca imaxinaria unha campaña en contra da lingua orquestada polo propio Goberno (Fraga polo menos disimulaba un pouco...)

Así a donde vamos a chegar?

Logo das vacacións

Logo de non actualizar o blogue durante unhas semanas, pois estiven de vacacións, volvo a escribir neste pequeno caderno.
É un tema de moita actualidade a supresión dos touros en Catalunya, na que un grupo denominado de “esquerdas” como é o PSC votou maioritariamente en contra, incluso Montilla, o presidente da Generalitat.
Polo menos podemos eloxiar a responsabilidade de CiU, Esquerra e Esquerda Unida-IPC
Menos mal que neste país alguén sigue a ter un pouco de intelixencia

Bienal de Pontevedra

A Bienal de Pontevedra 2010 chega á súa trixésimoprimeira edición. Nesta ocasión estará dedicada ós países de Centroamérica e do Caribe e titularase UT(R)ÓPICOS. Con esta palabra quérese unir os conceptos de utopía e trópicos para subliñar a conexión entre un espazoxeográfico, que a historia asociou ó paradisíaco, e os proxectos de transformación, emancipación e modernidade que desde ese espazo se produciron.

É unha Bienal na que se continúa unha liña seguida en edicións anteriores sobre o multiculturalismo e o diálogo interterritorial, superador de visións localistas, que ofrece un novo discurso da nosa provincia e que pretende resaltar o papel que Pontevedra tivona historia e ten na actualidade como o de auténtica ponte de culturas e de civilizacións.

Debemos destacar a importancia e a diversidade de Centroamérica e o Caribe e, sobre todo, a transversalidade da Bienal de Pontevedra 2010 en canto á relación de Galicia cos citados países. A Bienal será unha produción en diálogo para dar visibilidade a esta zona xeográfica e á súa interrelación coanosa Comunidade.

A Bienal de Pontevedra 2010 artellarase en varias microexposicións:

* Ida e volta, que se erixenunpercorrido polo contexto histórico-artístico dos países da área en relación con Galicia, a través de artistas como Castelao, Arturo Souto, Maruja Mallo ou Eugenio Granell, entre outros.
* el aguacero, la siesta, el cañaveral, el tabaco, unhamostra de temas asociados ó traballo e á economía (as plantacións, o azucre, o bananeiro, a república bananeira, etc.), á pegada das revolucións de Cuba e Nicaragua, ós discursos postcoloniais, etc.
* Migracións-Mirando ó Sur, un proxecto expositivo producido polaAxencia Española de Cooperación sobre o tema da emigración.
* Friccións, un apartado no que se suscita un diálogo entre os fondos da colección histórica do Museo de Pontevedra e os artistas e obras contemporáneas.
* Arquivacción, unha exposición que suscita un percorridopola performance que tivo un gran desenvolvemento en toda a zona centroamericana e que ofrece unha reflexión social a través do vídeo documental e fotográfico.
* Tras-misións, nesta sección presentaraseunha selección de artistas novos a partir do traballo formativo desenvolvido por proxectos independentes de carácter educativo e impulsado por artistas locais de traxectoria internacional consolidada. O punto de partida serán as MisiónsPedagóxicas da II República, algúns de cuxos impulsores se exiliaron a América trala Guerra Civil española.

Estas exposicións complementaranse con intervencións artísticas que, en formato instalación, abordarán temáticas relacionadas co medio ambiente e a natureza.

A Bienal de Pontevedra 2010 terá como núcleos expositivos o Museo de Pontevedra, a sede da Deputación en Vigo e a zona portuaria de Vilagarcía de Arousa. Con esta iniciativa quérese abrir a Bienal e o propio Museo de Pontevedra a toda a provincia e a toda a cidadanía.

Quérese tamén que a Bienal, sen perder os seusacenos de identidade e o seu sentido central en torno á pintura, se abra definitivamente a outras manifestacións artísticas como a música, o cine, o vídeo, as performances ou as recreacións artísticas. Porque se pretende que a Bienal de Pontevedra 2010 saia á rúa, se abra, implique á cidadanía e converta a Pontevedra e a toda a provincia nunha permanente manifestación cultural.

Cataluña, o TC e nós

Finalmente, catro anos despois de ter sido aprobado polo pobo catalán, o Tribunal Constitucional español vén de desestimar, na súa maior parte, o recurso de inconstitucionalidade que o Partido Popular presentara contra o Estatuto de Cataluña. Dicía o procesualista uruguaio Couture que no Dereito o tempo é máis que ouro, é xustiza. E esta afirmación é plenamente valedeira para o caso que nos ocupa: nunca poderá ser compensada Cataluña –e, con ela, os demócratas galegos, vascos e españois– polo dano provocado polas dilacións do Tribunal Constitucional, máxime cando estas obedeceron a consideracións de conveniencia política. E nunca poderán tampouco os maxistrados –e con eles o PP e o PSOE– compensar os prexuízos inferidos ao prestixio da Xustiza e do Estado de Dereito españois.

E o caso é que o asunto tiña unha solución ben doada. Inadmitir a trámite o recurso por entender que o Estatuto de Cataluña, unha vez ratificado polo pobo catalán, fai parte do bloque da constitucionalidade e non pode, en canto que tal, ser obxecto de xuízo de constitucionalidade. Tal acontece noutros Estados compostos, sexan ou non federais, e así debería acontecer no Estado español se o PP e o PSOE asumisen a plurinacionalidade e atendesen máis aos valores democráticos do artigo 1 da Constitución –a liberdade, a xustiza, a igualdade e o pluralismo político– que á “unidade indisolúbel” da Nación española do artigo 2 garantida a medio do exército nun insólito, por inconcebíbel no constitucionalismo democrático, artigo 8. Mellor nos iría a todos, certamente, se se asumise que a convivencia debe asentar no consentimento e non na imposición. E por iso levan razón os partidos cataláns cando consideran gravísimo un fallo que se atreve a cuestionar o que Cataluña aprobara soberanamente.

E, porén, ao desestimar a maior parte das pretensións anulatorias do PP, o fallo abre para Galiza, unha oportunidade que faríamos mal en desaproveitar. Aínda descoñecendo os termos exactos da sentenza (e, con eles, o alcance preciso da segunda parte do fallo, aquela que condiciona a constitucionalidade de determinados preceptos a se interpretaren do xeito especificado nos fundamentos xurídicos) podemos concluír que o Tribunal Constitucional non elimina a referencia a Cataluña como Nación no preámbulo e admite que no articulado se faga referencia aos “símbolos nacionais” de Cataluña. Que avala a plena igualdade xurídica entre o catalán e o castelán e que o primeiro sexa, como lingua propia de Cataluña, a lingua normal e vehicular para os poderes públicos cataláns e no ensino. E que se confirma, en xeral, a constitucionalidade do alongamento e da blindaxe competencial operada através do Estatut de 2006 así como a regulación, bilateral, do financiamento e do novo marco de relacións entre Cataluña e o Estado.

Tócalle a Núñez Feijoo. É a súa vez. El que adiara até o fallo sobre o Estatuto de Cataluña calquera decisión sobre a elaboración dun novo Estatuto para Galiza ten agora que decidir. Decidir se vai ser responsábel de que o noso país fique nun estatus –canto a recoñecemento nacional, réxime lingüístico, dereitos, competencias e financiamento– inferior ao logrado por Cataluña ou se vai impulsar, como presidente de Galiza, a reforma que a maioría dos galegos e das galegas agardamos. Tempo non lle sobra.

Carlos Aymerich