Un novo proxecto

Hoxe nace un novo proxecto. Un proxecto que pretender ser o motor da sociedade e que quere cambiar a realidade do noso país, pero contando con todos os cidadáns e cidadás.
Moita xente se pregunta que por que motivo marchamos do BNG, que non serán tantas as diferenzas que nos separan. Na miña opinión, non son moitas as razóns ideolóxicas, xa que tanto eles coma nós somos de esquerdas e nacionalistas. A diferenza é a maneira de actuar seguindo estes principios.
Non é momento de atacar ao BNG, nin moito menos, pois foi a nosa casa ata hai moi pouco, e non son o noso inimigo.
O BNG leva perdendo votos dende o ano 2001, e non pode ser que con 180.000 votos nunhas eleccións estatais podamos darnos por "moderadamente satisfeitos". Non podemos aspirar a ser unha forza minoritaria e que cada vez representa a menos galegos e galegas. Temos que conseguir unir ás personas que queren a Galiza e que sinten unha preocupación pola mala situación que vive a nosa cultura, a nosa lingua e a nosa terra. Todo isto sen esquecer o noso pensamento de esquerdas e de compromiso social, por suposto.
Hoxe comeza un novo capítulo da historia do nacionalismo galego, e estou seguro de que con esforzo e ilusión, poderemos contar coa axuda de moitísimos cidadáns e cidadás que, coma nós, só están movidos por un interese, o de mellorar o noso país e levalo ao lugar onde debe estar.

A "esquerda" e o poder

Como era previsible, no PSOE xa empezaron a learse a mamporros, o cal é moi saudable despois de anos de asentimientos, genuflexiones e silencios. As primeiras hostilidades desatáronse a través de dous manifestos, o último dos cales, asinado por altos cargos de Moncloa, Fomento e Interior, entre outros, é unha laudatoria a Zapatero ao estilo das oracións fúnebres que improvisaban os antigos gregos tras as súas batallas para animar aos vivos co eloxio aos mortos. O seu resumo viría ser algo tan excesivo como o seguinte: a culpa é de todos; o mérito, de José Luís.

Salvo que se queira emular a Juana a Tola e perder o tempo paseando o cadáver político do defunto, os socialistas están obrigados a unha autocrítica descarnada. Con Chacón e os seus partidarios, autores do primeiro manifesto, só se pode coincidir cando afirman que ao PSOE non llo levou por diante só a crise, senón tamén a súa viraxe ideolóxica e a súa reincidencia en facer recaer o peso dos recortes nos máis débiles. Outra cousa é a indulxencia que manifestan sobre o seu propio comportamento: non foi a lealdade mal entendida o que lles fixo calar sobre estes desatinos senón o seu propio interese en conservar o posto. De ser outros os resultados electorais, hoxe non falarían de erros senón de alta política.

Con distintos protagonistas, esta película xa se viu varias veces. A derrota dá paso a unha volta ás raíces, a esa socialdemocracia que fai as veces de nai comprensiva e dá consolo ao neno que acaba de partirse a crisma coa bicicleta. Ao chegar ao poder, todo esquécese. Abrázase o liberalismo coa paixón dun adolescente no asento traseiro dun coche e á nai resérvaselle praza nunha residencia da terceira idade para que faga calceta con outras avoas.

Este constante ir e vir do corazón aos asuntos, que diría Miguel Hernández, empeza a resultar moi pousado para uns electores, aos que lles gustaría saber se só se pode ser de esquerdas na oposición. Sería bo aclararllo para que logo non se fagan ilusións.

Cajal, fotógrafo

“El primer conocimiento que tuvo Cajal de la fotografía, aun cuando fuese el de un principio físico --el de la imagen reflejada en un cuarto oscuro-- que inspiró todo el desarrollo posterior de este invento, fue debido a una casualidad ocurrida mientras cumplía un castigo escolar encerrado en un sótano. Allí tuvo la suerte de descubrir un fenómeno físico, el de la cámara oscura, que Leonardo y Jacomo della Porta estudiaron para sus reproducciones perspectivísticas, cuyo hallazgo transcendió para que se iniciase en los rudimentos de la óptica y, en consecuencia, se interesase posteriormente por la fotografía.

Pero la impresión que le produjo la fotografía ocurrió más tarde, en 1868, en la ciudad de Huesca y así lo explica en Mi infancia y juventud: “Ciertamente años antes había topado con tal cual fotógrafo ambulante, de esos que, provistos de tienda de campaña o barraca de feria, cámara de cajón y objetivo colosal, practicaban, un poco a la ventura, el primitivo proceder de Daguerre. (...) Gracias a un amigo que trataba íntimamente a los fotógrafos pude penetrar en el augusto misterio del cuarto oscuro. Los operadores habían habilitado como galería las bóvedas de la ruinosa iglesia de Santa Teresa, situada cerca de la Estación”. [...]

Desde entonces comenzó su afición por el arte de la cámara oscura, ya que dos años después realiza sus primeras fotografías, tal como relata en su obra El mundo visto a los ochenta años: “Practico el arte de Daguerre desde los dieciocho años y conozco todas las tretas, trampantojos y abusos que con ella pueden cometerse. Me son familiares las artimañas del cine. Afirmo, pues, basado en dilatada experiencia, que cuando cae en mis manos inhábiles o sospechosas, no existe método de reproducción más feliz que la fotografía”.

Y él mismo nos esboza su vida fotográfica cuando en la introducción de su libroFotografía de los colores, donde glosa “los encantos de la fotografía”, señala paso a paso su largo recorrido, por más de cincuenta años, a través de los paulatinos descubrimientos fotográficos que fueron sucediéndose en ese periodo tan importante para la historia de la fotografía; y dice así: “En mi larga carrera de cultivador de la placa sensible, he sorprendido todas sus fases evolutivas. De niño, me entusiasmó la placa daguerriana, cuyos curiosos espejismos y delicados detalles me llenaron de ingenua admiración. Durante mi adolescencia aspiré con delicia el aroma del colodión, proceder fotográfico que tiene los irresistibles atractivos de la dificultad vencida, porque obliga a fabricar por sí la capa sensible y a luchar heroicamente con la rebeldía de los baños de plata y la deseperante lentitud de la exposición. Alcancé después el espléndido periodo del gelatino-bromuro de Bennet y V. Monckhoven. Gracias a tan bello invento los minutos se convirtieron en fracciones de segundo. Ya fue posible abordar la instantánea del movimiento, fijar para siempre la velocidad incopiable del oleaje, reproducir la fisonomía humana en sus gestos más bellos y expresivos, sorprenderla, en fin, durante los cortos instantes en que, libre del velo de la infatuación o de la “posse”, la verdadera personalidad del modelo asoma por ojos y labios. [...]

Faltaba todavía alcanzar el soñado ideal, es decir, descubrir medios prácticos para fotografíar los colores, trocando la siniestra visión del buho por la riente visión del hombre. Y este ideal, quimera inaccesible al parecer, se ha realizado al fin”.

A alternativa que te defende

Chegans as eleccións ao Parlamento de Estado e chega o momento de elixir quen nos representará en Madrid nos próximos catro anos.
Vemos diferentes propostas de múltiples partidos, e claramente ningunha preocupada pola nosa realidade.
O programa do PP é basicamente facer o que Feijóo está realizando en Galiza, que é recortar e recortar servizos públicos como a sanidade ou a educación. Despois encontramos tamén a proposta estrela de relanzar á economía e crear emprego. Será vendendo empresas públicas como fixo Aznar entre o ano 1996 e 2004. Moita xente non se da conta de que a bonanza económica tan alavada polo PP resultou da venda destas empresas, que a curto prazo deron beneficios, pero moitas pérdidas a medio prazo, ademáis de encontrarnos con moitos menos servizos públicos.
Tamén é curioso ver como o PSOE se modera e volve un pouco, aínda que sexa só por apariencia, aos cauces da esquerda, con propostas que recordan ao comezo de Zapatero ou ao mesmo González no 82.
Tampouco temos que olvidar á famosa Rosa Díez, que se modera un pouco e, polo menos, xa non insulta ás nacions que forman España.
Hai moitas propostas, pero só unha que pode defendernos en Madrid e conseguir que o financiamento público pase por Galiza e se escoite a nosa voz, e esa proposta é a do Bloque Nacionalista Galego.
Nestas eleccións non fai falta ser nacionalista para votar ao BNG, só hai que ter sentido crítico, vendo as intervencións nas Cortes durante os últimos catro anos, nas que é evidente que só dous diputados, Jorquera e Davila traballaron duro, non coma os do PP e PSOE, aos que nin coñecemos.

O 20 sabemos que o PP gobernará, por desgracia España, pero podemos elexir que Galiza teña máis forza e que a nosa voz se siga escoitando, e a poder ser, máis forte

Adeus a Néstor Kirchner

Ecoloxistas galegos cren que “con Endesa, o río Eume é irrecuperable”

“O Eume xa non é un río con vida; non será hora de pedir e facer cumprir a lei aos responsables?”. Desta forma, a asociación Ríos con Vida denuncia a situación na que se atopa o caudal do Eume. Para os ecoloxistas, o Eume está actualmente convertido nun río con zonas totalmente secas e altamente contaminado. Á hora de poñerlle cara aos culpables non teñen dúbida: a empresa Endesa está no seu punto de mira. “En todos estes anos, cantos millóns e millóns de litros de auga se turbinaron na central de A Capela sen respectar en ningún caso o caudal mínimo do río, enriquecendo as arcas desta empresa, que explota un cauce que todos temos dereito a gozar”, se preguntan dende esta asociación na defensa dos ríos. Tan claro vén dende esta asociación que Endesa non está a cumprir as obrigas que veñen parellas a súa licenza de explotación que o pasado xaneiro interpuxeron unha denuncia contra Endesa que foi admitida a trámite. “Non será a última”, avisan.

A situación de contaminación do Eume non é nova, pero o problema é que moitos pensan que se acaba o tempo. “Se non se pon freo rápido a isto a situación do río pode ser irrecuperable”, alertan dende a Asociación Ecoloxista de Galicia (Adega), que ve responsables da situación tanto a Endesa como á propia Administración, “que mira para outro lado”.

O río Eume nace na serra do Xistral, e baixa ata Pontoibo, lugar onde xa se atopa co primeiro encoro ao que ten que facer fronte. Alí, a presa hidroeléctrica de A Ribeira embalsa 33 hectómetros cúbicos de auga durante un percorrido de cinco quilómetros aproximadamente e abastece de auga o concello de As Pontes e a central térmica de Endesa.

Os ecoloxistas entenden que é xusto desde este punto onde comeza “o secuestro” do río por parte da empresa. “Neste punto é onde se comeza a secuestrar en serio o caudal do Eume para rechear o oco da antiga mina que abastecía a citada térmica e formar un lago artificial que nos últimos tres anos está a arrebatar ao río un caudal indispensable”, explican. Ademais, a isto hai que sumarlle a denuncia que fan diversos grupos ecoloxistas da grave contaminación que supuxo para o río a construción da autovía Ferrol-Vilalba (AG-64).

“Estas obras supuxeron un grave episodio de contaminación xa que botaron ao río gran cantidade de metais pesados, e baixaron moito o ph en toda a conca, coa conseguinte aniquilación de toda a fauna fluvial debido ao tremendo choque ácido”, explica Mark Adkinson, o presidente da sección galega da organización medio ambiental.

Só uns cantos quilómetros máis abaixo, as augas do Eume son retidas no embalse da Capela. “Aquí as augas que quedan volven ser secuestradas por Endesa a través dunhas tuberías que conducen a auga ata a central hidroeléctrica da Capela, secando case por completo ata tres quilómetros e medio de cauce”, segue contando.

ENCORO

Dende Ríos Con Vida aseguran que hai moitos anos que este tramo de río está completamente seco, agás naqueles momentos nos que o caudal medra tanto que se desborda do pantano de A Capela, xa que “Endesa nunca abre as comportas para abastecer o río”. “Neste último medio século, xamais se ten aberto a comporta da presa, tal e como aseguran os máis vellos do lugar; ademais, é moi significativo que ningún dos gardas vivos da época, nin sequera os ribereños máis anciáns, lembren este tramo de río con auga, a excepcións das moi escasas ocasións nas que se desborda o pantano”, comenta Marc Adkinson.

Para estes ecoloxistas, o perigo seguirá a existir mentres que Endesa continúe a ter a licenza de explotación do río. “Cremos firmemente que foron demasiados os abusos sobre o río e haille que poñer fin a este atropelo; un embalse de Endesa nunhas condicións como as que está, pon en grave perigo ao Eume, á ría de Ares e a todos os que beben das súas augas, tratadas con calcitas e cargadas de materiais pesados”, declaran con alarma. “Mentres tanto, Augas de Galicia, a dirección do Parque Natural das Fragas do Eume e a propia Xunta de Galicia miran para outro lado. A comisión por omisión é o habitual nas administracións públicas, cativas dos sectores económicos”, opina Adkinson.

A diagnose que fan dende Ríos con Vida é moi similar á que fai a Asociación Ecoloxista Galega, Adega. Un dos seus portavoces, Fins Eirexas, destaca que “as obras da autovía foron fundamentais para consumar a contaminación no río”. Non obstante, dende Adega non as teñen todas consigo ao respecto da denuncia que os seus compañeiros interpuxeron contra Endesa e que xa foi aceptada a trámite. “Hai aproximadamente dous anos, fixemos un estudo sobre a situación do Eume e do encoro da Capela; estaba claro que a central das Pontes estaba a botar gran número de sedimentos ao río. Trasladámoslle todas as conclusións á Fiscalía Ambiental, deixando claro que o Eume estaba en grave risco ambiental, non obstante finalmente non nola admitiron a trámite”.

Para Eirexas, a situación do río é fondamente preocupante. “Neste momento, está peor que hai vinte anos, iso está claro”, sentenza.

Golpe de Estado da prensa

Oito mortos e 279 feridos son demasiadas vítimas para un conflito por remuneracións na policía, pero non sería a primeira vez que unha disputa laboral acaba coa vida de varios activistas.

Facendo un seguimento da prensa latinoamericana, atópanse tres liñas interpretativas do acontecido: A primeira fala dunha simple reclamación salarial diante da que o presidente Rafael Correa se plantou perdendo os papeis, provocando, desabotoando a camisa para brindarse a ser sacrificado polos amotinados. Esta versión percorre boa parte da prensa conservadora do continente.

Nesta mesma liña, pero dando un paso adiante, insisten medios da mesma tendencia, e voceiros de partidos conservadores da rexión, profusamente difundidos en España, que afirman que estamos diante dun autogolpe, forzado por Correa, cun guión escrito con antecedencia para catapultar a súa figura nun momento crítico de alta crispación no país andino. Resumiríase no titular de El País: “Golpe de Estado segundo Correa”.

Unha entrevista con dous doutores do hospital que atendeu a Correa, publicada neste segmento de prensa, aseguraba que o presidente podería ter marchado do hospital cando quixese, e que mesmo se negou a marchar logo de ser convidado a saír.

Por último, está a percepción dos gobernos sudamericanos, que a través de UNASUR expresaron o seu rápido e inequívoco apoio a legalidade democrática e ás autoridades elixidas polo pobo ecuatoriano, vacinándose diante de calquera posibilidade de golpe de Estado.

Na equidistancia situáronse a maioría dos grupos mediáticos dos países desenvolvidos, que teñen vinculacións empresariais con grupos de comunicación locais, case sempre posicionados contra os procesos de cambio que hai na maioría dos países do continente.

Pero, se amais da insurrección duns asalariados da policía descontentos, acontece que a forza aérea se suma á revolta, toma o aeroporto internacional e o aeródromo utilizado para vos nacionais, colocando barricadas nos accesos.

Se os opositores do partido da Sociedade Patriótica liderada por Lucio Gutiérrez, (antigo protexido de Hugo Chávez) se botan á rúa para pedir a dimisión do presidente e tomar pola forza a Canle da Televisión Pública, e diante do seu fracaso, tentan cortar o sinal ou o subministro eléctrico.

Se os partidarios da legalidade que saen a rúa para defender a democracia son recibidos a tiros como aconteceu cun dos mortos, o estudante de Economía Juan Pablo Bolaños, de 24 anos.

Se durante a crise non se permitiu a entrada dos deputados gobernamentais no Parlamento, e tan só tiñan liberdade de acceso os opositores, quen reunidos pediron preventivamente unha amnistía para todos os amotinados en armas.

Se o presidente cando decide saír do Hospital, acochado na parte traseira da furgoneta, é recibido con balas que impactaron no seu auto, custodiado por militares leais.

Se entre os militares que o protexían na saída do recinto hospitalario houbo 27 feridos de bala e dous mortos. A perda da vida do cabo Froilán Jimenez puidemos vela en directo polas retrasmisións da Televisión que abriron os telexornais de todo o mundo.

Se o 20 de outubro entraba en vigor o artigo 312 da constitución ecuatoriana que prohibe a duplicidade accionarial en grupos financeiros e grupos mediáticos, tendo esta data como límite para optar entre as dúas actividades empresariais. Un dos máis afectados foi Fidel Egas, propietario do Banco Pichincha e de Teleamazonas, persoa moi activa nas críticas ao goberno de Correa.

Se todos puidemos ver as imaxes de Telesur, outra vez decisivas como en Honduras, para levantar acta notarial da barbarie que tivo o país en vilo, que non admite ningún tipo de interpretación.

Se outros países da rexión que teñen gobernos que lideran procesos de cambio sufriron intentos de golpes de Estado nesta década: Venezuela no 2002, Bolivia no 2008, Guatemala, Paraguai e Honduras no 2009, a hipotése dun novo golpe non é estraña.

O relatorio de todos estes feitos semella situarnos lonxe dunha mera reclamación salarial, e máis lonxe aínda dun autogolpe. Todo encaixa mellor dentro do que é un golpe de Estado do Seculo XXI, onde os militares xa non toman o poder, tan só se producen “procesos de destitucion”. Os golpes de estado no seculo XXI, son negados, especialmente polos protagonistas.

Diante dun Golpe de Estado non pode haber equidistancias, nin demoras, nin dúbidas. Aínda que haxa quen tente reescribir a historia das involucións. Nun xornal de ampla tirada en España recollía así a liberación do recinto sanitario: “Un violento dipositivo militar ao servizo do presidente o sacou a Correa do Hospital, provocando disparos cruzados cos policías que estaban asentados na zona”.

Ecuador demostrou que cada vez van ser máis necesarias as fontes orixinais e máis prescindíbeis as noticias interpretadas.

Carta dun alumno catalán a Telemadrid

Escribo esta carta para Telemadrid, espero que la lean y se pongan en mi lugar (sé que no va a ser así). Les hablo en castellano para que me entiendan con facilidad y no se tengan que esforzar en usar un traductor.

He visto su documental llamado 'Ciudadanos de segunda' ¿y saben qué? Me han hecho llorar. Suena penoso, ¿no? Me da igual, no tengo reparo en mostrar mis sentimientos.

Les contaré, me llamo Arnau, soy de un pueblo de 'la Anoia' (provincia de Barcelona) llamado Capellades, de unos 5000 habitantes, he sido escolarizado toda mi vida en la escuela pública, donde nunca he destacado y siempre he ido justo a la hora de pasar cursos, llegando a repetir 1º de bachillerato. Actualmente estoy cursando 2º del ya dicho curso, tengo dieciocho años. Sin embargo, me considero plenamente capaz de presentarles ya sea verbalmente o escrita cualquier tipo de argumentación en su lengua.
Y no solo me atrevo a decirles esto, sino que también me atrevo a decirles que desconozco cualquier persona que no sea capaz de hacerlo. También me considero capaz de hablarles con suma facilidad en su lengua, me siento capaz de sentarme delante de ustedes y expresarles en castellano mis sentimientos con toda facilidad.

La supuesta discriminación que he sufrido en la educación catalana, me permite saber un idioma más que ustedes y utilizar el suyo en su máximo nivel, no tengo nada que envidiar a una persona de mi edad que resida en Madrid y se lo digo por experiencia.

¿Se creen que no soy capaz de leer el Quijote? Lo he leído, es más, hace dos años, a los 16. ¿Me creen incapaz de leer El Lazarillo de Tormes o 'la Celestina'? Se equivocan. ¿Creen que no me gusta Lorca? ¿Creen que no me gusta Machado? Se equivocan. ¿Creen que el castellano es una lengua extraña para mí? ¡Pero si es mi segunda lengua!, la domino a la perfección; ¡leo libros en castellano desde siempre!; de hecho, desde primero de ESO estoy obligado a leer tres libros de castellano por año y en primaria también tenía que leer uno por año, además, mi bachillerato incluye una asignatura llamada Literatura Castellana. Pero también leo por iniciativa propia en castellano, en mi tiempo de ocio me he leído todas las novelas de Harry Potter en castellano.

No soy de mente cerrada, la diversidad bien entendida, en la que una cultura no se come a la otra es un hecho enriquecedor desde mi humilde punto de vista. Yo soy catalán, independentista, de estos malos, como diría Joel Joan o Mikimoto. Les podría meter un rollo de 25 páginas del porque me siento catalán y no español, pero se lo resumiré en una frase:

Porque estamos en el siglo XXI y me da la gana.

¿Qué van a hacer señores? ¿Lo que hizo Felipe V? ¿Lo que hizo Primo de Rivera? ¿Lo que hizo Franco? ¿O a caso estoy manipulando la historia y estas ilustres personas (para ustedes) fueron una eminencia respetando los derechos humanos y la libertad de expresión? No quiero entrar en detalles históricos de cada uno de estos personajes, porque así no me pueden acusar de modificar la historia, como siempre hacen. Todos sabemos que la historia la escriben los vencedores. Por cierto, mi bisabuelo era católico, pero catalanista, lo mató uno de estos tres señores que hicieron lo que ustedes quieren hacer a mi país, destruirlo.

Decirles también, y retomando el hilo anterior, que en mi instituto no todas las asignaturas comunes se hacen en catalán: he hecho, matemáticas, filosofía, literatura, inglés y sociales en castellano, además, en el resto de asignaturas, la mayoría de profesores optan por contestar en el idioma en que se les pregunta, cosa que encuentro totalmente mal ya que creo que a la larga, el castellano acabará sustituyendo el catalán en las aulas, relegándolo, pues, al uso familiar.

Las lenguas son como las especies, hay que protegerlas. La extinción de una lengua, tendría que ser traumática en ojos de cualquier humano (un español, por ejemplo), de lo contrario, este demuestra un racismo lingüístico total, un imperialismo, una poca sensibilidad que creía desaparecida del ciudadano español.

No hablamos catalán para molestar. Si no mantenemos el catalán vivo, nadie lo va a hacer por nosotros, nos vemos con esta obligación moral. ¿Racistas, nosotros? En absoluto, acogemos a todo el mundo que no quiera destruir nuestra cultura imponiendo la suya, me da igual que vecino tenga, pero que respete el estatuto de la escalera y si no lo hace, si busca destruir mi escalera, le pediré con toda la educación del mundo que se vaya. Los catalanes no podemos ser racistas, nuestras raíces son mestizas al 100% y orgullosos, si señores, estoy orgulloso de la inmigración andaluza de los 60, orgullosísimo, la mayoría de mis amigos tienen raíces andaluzas, pero ellos se consideran catalanes y lo son tanto como yo, sin lugar a dudas...

Además, ¿como nos pueden considerar racistas si tenemos como presidente un hombre de origen andaluz y con mucha dificultad para hablar el catalán?, ¿seria el caso a la inversa posible en Andalucía o Madrid? No lo entiendo. Los racistas son ustedes, que quieren imponer su pensamiento en un lugar ajeno, considerando pues, el pensamiento de la gente de este lugar, inferior y menos válido, creando una discriminación evidente entre personas, que se puede tachar, pues, de racista.

Espero que lean mi carta, la he hecho rápido, desordenada y no he hecho un esquema previo como mi profesora de castellano dice. Espero que sepan leer entre líneas. Que sepan ustedes, que las lágrimas que me han hecho derramar riegan mi conciencia, que reside abierta y con ansias de libertad para mi pueblo. 'Ladran, luego cabalgamos', como se dice en castellano.


Les dejo con una frase en catalán, como en su documental:

Que les meves llàgrimes de ràbia ofeguin la vostra ignorància
GADES

DEFENDAMOS O GALEGO

Discurso de Paul Auster

Non sei por que me dedico a isto. Se o soubese, probablemente non tería necesidade de facelo. O único que podo dicir, e diso estou completamente seguro, é que sentín tal necesidade desde os primeiros tempos da miña adolescencia. Refírome a escribir, e en especial á escritura como medio para narrar historias, relatos imaxinarios que nunca sucederon niso que denominamos mundo real. Sen dúbida é unha estraña maneira de pasarse a vida: encerrado nunha habitación coa pluma na man, hora tras hora, día tras día, ano tras ano, esforzándose por encher unhas cuartillas de palabras con obxecto de dar vida ao que non existe?, salvo na propia imaxinación. E por que se empeñaría alguén en facer unha cousa así? A única resposta que se me ocorreu algunha vez é a seguinte: porque non ten máis remedio, porque non pode facer outra cousa.



Esa necesidade de facer, de crear, de inventar é sen dúbida un impulso humano fundamental. Pero con que obxecto? Que sentido ten a arte, e en particular a arte de narrar, no que chamamos mundo real? Ningún que se me ocorra; polo menos desde o punto de vista práctico. Un libro nunca alimentou o estómago dun neno famento. Un libro nunca impediu que a bala penetre no corpo da vítima. Un libro nunca evitou que unha bomba caia sobre civís inocentes no fragor dunha guerra. Hai quen cre que unha apreciación entusiasta da arte pode facernos realmente mellores: máis xustos, máis decentes, máis sensibles, máis comprensivos. E quizá sexa certo; nalgúns casos, raros e illados. Pero non esquezamos que Hitler empezou sendo artista. Os tiranos e ditadores len novelas. Os asasinos len literatura no cárcere. E quen pode dicir que non gozan dos libros tanto como o que máis?

Noutras palabras, a arte é inútil, polo menos comparado con, digamos, o traballo dun fontaneiro, un médico ou un maquinista. Pero que ten de malo a inutilidade? Seica a falta de sentido práctico supón que os libros, os cadros e os cuartetos de corda son unha pura e simple perda de tempo? Moitos o cren. Pero eu sosteño que o valor da arte reside na súa mesma inutilidade; que a creación dunha obra de arte é o que nos distingue das demais criaturas que poboan este planeta, e o que nos define, no esencial, como seres humanos. Facer algo por puro pracer, pola graza de facelo. Pénsese no esforzo que supón, nas longas horas de práctica e disciplina que se necesitan para ser un consumado pianista ou bailarín. Todo ese traballo e sufrimento, os sacrificios realizados para lograr algo que é total e absolutamente? inútil.

A narrativa, con todo, áchase nunha esfera un tanto diferente das demais artes. O seu medio é a linguaxe, e a linguaxe é algo que compartimos cos demais, común a todos nós. En canto aprendemos a falar, empezamos a sentir avidez polos relatos. Os que sexamos capaces de rememorar a nosa infancia lembraremos a ansia con que saboreabamos o conto que nos contaban na cama, o momento en que o noso pai, ou a nosa nai, sentaba na penumbra xunto a nós cun libro e líanos un conto de fadas. Os que somos pais non teremos dificultade en evocar a embelesada atención nos ollos dos nosos fillos cando lles liamos un conto. A que se debe ese fervente desexo de escoitar? Os contos de fadas adoitan ser crueis e violentos, describen decapitacións, canibalismo, transformacións grotescas e encantamentos maléficos. Calquera pensaría que eses elementos encherían de espanto a un crío; pero o que o neno experimenta a través deses contos é precisamente un encontro fortuíto cos seus propios medos e angustias interiores, nunha contorna no que está perfectamente a salvo e protexido. Tal é a maxia dos relatos: poden transportarnos ás profundidades do inferno, pero en realidade son inofensivos.

Facémonos maiores, pero non cambiamos. Volvémonos máis refinados, pero no fondo seguimos sendo como cando eramos pequenos, criaturas que esperan ansiosamente que lles conten outra historia, e a seguinte, e outra máis. Durante anos, en todos os países do mundo occidental, publicáronse numerosos artigos que lamentan o feito de que se len cada vez menos libros, de que entramos no que algúns chaman a ?era posliteraria?. Poida que sexa certo, pero de todos os xeitos non diminuíu por iso a universal avidez polo relato. Á fin e ao cabo, a novela non é o único venero de historias. O cinema, a televisión e até os cómics producen obras de ficción en cantidades industriais, e o público continúa tragándollas con gran paixón. Iso débese á necesidade de historias que ten o ser humano. Necesítaas case tanto como o comer, e sexa cal for a forma en que se presenten ?na páxina impresa ou na pantalla de televisión?, resultaría imposible imaxinar a vida sen elas.

De todos os xeitos, no que respecta ao estado da novela, ao futuro da novela, sinto bastante optimista. Falar de cantidade non serve de nada cando nos referimos aos libros; porque non hai máis que un lector, só un lector en todas e cada unha das veces. O que explica o particular influxo da novela, e por que, na miña opinión, nunca desaparecerá como forma literaria. A novela é unha colaboración a partes iguais entre o escritor e o lector, e constitúe o único lugar do mundo onde dous estraños poden atoparse en condicións de absoluta intimidade. Paseime a vida establecendo conversación con xente que nunca vin, con persoas que xamais coñecerei, e así espero seguir até o día en que exhale o meu último alento.

Nunca quixen traballar noutra cousa.

ÉXITO DA CIG NA FOLGA XERAL

A Confederación Intersindical Galega avalía como un éxito rotundo a folga xeral convocada pola central sindical en Galiza este mércores 29 de setembro. Suso Seixo, secretario xeral, considera que se acadou unha participación similar á da folga xeral de 2002, superada en comarcas como Vigo, onde se superou amplamente o 80 por cento. Nas manifestacións convocadas pola central sindical, celebradas en todas as cidades e en numerosas vilas do país, a participación chegou ás 80.000 persoas. A marcha máis numerosa foi a de Vigo, onde a participación superou os 40.000 asistentes.

Na manifestación da Coruña participaron unhas 10.000 persoas; en Compostela 5.000; en Ferrol 5.000; 4.000 en Ourense, 3.000 en Pontevedra; 2.000 en Lugo; outras 2.000 en Vilagarcía e máis de 400 en Noia. En Cee xuntáronse arredor de 350 persoas na concentración convocada e en Foz, onde a protesta se desenvolveu pola tarde, participaron unhas 300 persoas.

A CIG considera de especial relevancia a incidencia da folga xeral na industria onde se superou ao igual que na construción o 75 por cento, cos polígonos industrias e as principais empresas do país paralizadas. Canto á limpeza viaria, a central sindical cifra nun 100% a incidencia da folga e entre un 80 e un 90 por cento no transporte de viaxeiros. Respecto do transporte escolar a central sindical salienta que só funcionaron os servizos mínimos.

En Ensino universitario, as tres universidades estiveron practicamente paralizadas. Canto ao ensino non universitario a incidencia da folga xeral foi superior ao 50%.

Na Banca, nas cidades o paro foi secundado por entre o 60 e o 70% e na administracións públicas rondou o 50%, aínda que a incidencia foi maior nos servizos centrais e periféricos da Xunta de Galiza onde se acadou o 65%. En concellos como o de Santiago estas cifras foron amplamente superadas acadándose o 90%.

Máis de 40.000 persoas en Vigo

A manifestación principal da CIG tivo lugar en Vigo e nela participou o secretario xeral da central, Suso Seixo. A marcha partiu pasadas as 12 do mediodía do cruce da Doblada e rematou na Porta do Sol máis de dúas horas despois. Á cabeza da mobilización unha faixa co lema “Outro modelo económico e social é posíbel. Non á nova reforma laboral” abría o paso a milleiros e milleiros de persoas que amosaron coa súa multitudinaria presenza o apoio ás reivindicacións do sindicato.

Ao remate da mobilización tomou a palabra en primeiro lugar o secretario comarcal da CIG de Vigo, Serafín Otero, quen animou a todos/as os presentes a mostrar o seu rexeitamento ás últimas medidas adoptadas polo Goberno español. Otero salientou o rotundo éxito das convocatorias de folga e manifestacións en toda Galiza a pesar da campaña de difamación dos poderes dominantes e repasou por enriba os principais ataques aos dereitos dos traballadores/as que contén.

Pola súa banda, o secretario xeral do sindicato nacionalista cualificou de exemplo de “combatividade, compromiso e dignidade” a presenza de milleiros de persoas nas rúas de Vigo “defendendo os nosos dereitos como clase e demostrándolle ao capital, ao PSOE e ao PP que non imos agochar a cabeza mentres recortan os nosos dereitos”. Incidiu en que a nova reforma laboral, o recorte dos salarios dos empregados/as públicos, a conxelación das pensións para 2011, o recorte do gasto público e as reformas pendentes como a das pensións, negociación colectiva ou prestacións por desemprego son razóns suficientes para convocar a folga xeral.

Seixo lembrou tamén durante a súa intervención que dende o primeiro momento d crise económica a CIG chamou á mobilización para esixir “reformas estruturais profundas que levasen a un cambio radical do actual modelo de capitalismo neoliberal na procura dun novo modelo económico e social máis xusto, solidario e democrático”. Neste senso, fixo fincapé en que a clase traballadora non é a responsábel da crise “pero pretenden que sexa quen a pague, mentres os culpábeis (bancos, grandes fortunas e especuladores) seguen a recibir apoios a pesar de obter enormes beneficios en plena crise”.

Finalmente, apostou por acadar maiores cotas de soberanía nacional para poder aplicar políticas propias que permitan superar a actual situación económica e animou a todos/as os presentes a prepararse “para unha dura loita a medio e longo prazo na que esta é a primeira folga xeral, aínda que non descartamos ter que convocar máis”.

110 camións participan nunha caravana en contra do Decreto do Carbón

Uns 110 camións participaron o pasado sábado 24 de setembro na caravana organizada pola CIG, a USTG, o BNG e o Concello de San Sadurniño en contra da aplicación do Decreto do Carbón e a paralización da actividade nas térmicas galegas. A marcha partiu pouco despois das 10:30 horas dende As Pontes con destino ao Porto de Ferrol, colapsando durante máis de tres horas a estrada que une ambos Concellos.

A marcha convocada o sábado pasado contra o Decreto do Carón revelouse como un éxito absoluto ao contar coa participación de máis de 100 camións e arredor de 70 vehículos de particulares, que colapsaron durante máis de tres horas os corenta quilómetros da estrada que une As Pontes e Ferrol.

Coa mobilización, convocada pola Plataforma na Defensa da Produción eléctrica, que veñen de constituír a CIG, BNG, USTG, asociacións de camioneiros e o Concello de San Sadurniño, quérese denunciar as consecuencias que a aplicación do Decreto do Carbón, que aínda non entrou en vigor á espera da resolución da Unión Europea, terá para a produción enerxética galega ao permanecer paralizada cando menos até o ano 2014.

A través da marcha pretendíase amosar ao goberno estatal o rexeitamento social que existe contra decreto do carbón, xa que se está pondo en perigo a continuidade de máis de 2.000 postos de traballo, tanto directos como dos servizos relacionadas coa actividade das térmicas galegas (carga e descarga de carbón, transporte, mantemento, limpeza, talleres, hostalería e un largo etc.), co único obxectivo de garantir a cota de mercado para a produción enerxética dun grupo de centrais españolas.

Ao remate da caravana no peirao de Ferrol, o alcalde de San Sadurniño foi o responsábel de dar lectura a un manifesto en contra do decreto, no que reclamou que se mude o texto da nova normativa para garantir a continuidade dos postos de traballo e evitar un novo Astano para a comarca.

28 anos de historia do BNG

1982. O Bloque Nacionalista Galego fúndase en setembro de 1982. A Asemblea fundacional celébrase nos días 25 e 26 de setembro participando nela diversas organizacións e colectivos nacionalistas (AN-PG, UPG, PSG, independentes...)
A fundación prodúcese nun contexto sociopolítico fondamente hostil para o nacionalismo galego sendo o exemplo máis claro a expulsión do Parlamento de Galiza dos deputados da coalición BNPG/PSG en novembro de 1982 pola defensa democrática dos principios que sustentaban o proxecto político nacionalista.

1983. Un grupo de militantes do PSG constitúen o Colectivo Socialista permanecendo no BNG fronte á decisión da dirección do partido de abandonalo.
A loita contra a OTAN e as agresións ecolóxicas que sofre Galiza (vertidos radiactivos fosa atlántica) sitúanse como o referente principal da actividade organizativa.
En abril celébranse eleccións locais, as primeiras ás que concorre o BNG, obtendo 50.491 votos e 117 concelleiros/as.
A histórica manifestación do Día da Patria Galega (25 de Xullo) culmina cunha masiva sentada de protesta contra a prohibición gobernativa de acceder ao casco histórico. Despois de cinco horas, a concentración é disolta cunha violenta carga policial. Este suceso manifesta ás claras a hostilidade na que se ten que desenvolver o nacionalismo galego.

1984. En decembro ten lugar a IIª Asemblea Nacional en Santiago de Compostela. Nesta Asemblea defínese a posición do BNG en aspectos fundamentais do seu proxecto político como o ecoloxismo, o feminismo, o ensino, a lingua, a cultura,…
Ao longo deste ano o BNG desenvolve unha inxente actividade contra o desmantelamento industrial provocado pola política de "reconversión", participando activamente nas tres folgas xerais que teñen lugar na Galiza.
O BNG desenvolveu accións de protesta contra a apropiación e manipulación dos restos mortais de Castelao recibindo como resposta unha dura represión policial. O recordo do político nacionalista foi o motivo do Día da Patria Galega, xornada na que o nacionalismo volve acceder ao recinto histórico de Compostela despois de anos de prohibición.

1985. O BNG, en consonancia co principio pacifista, promove novas marchas e mobilizacións contra a OTAN.
O BNG participa na constitución da Conferencia de Organizacións de Nacións Sen Estado da Europa Occidental (CONSEO).
Nas eleccións autonómicas de novembro o BNG obtén 53.072 votos, resultando elixido deputado Xosé Manuel Beiras Torrado.
Os resultados electorais culminan unha etapa de debate interno que desemboca na celebración dunha Asemblea Extraordinaria en Santiago o 15 de decembro, na que o BNG rectifica a súa táctica política a respecto da esixencia regulamentaria de acatar a Constitución para acceder ao Parlamento. Esta rectificación convértese nun paso fundamental para o desenvolvemento do BNG no seu obxectivo de defender os intereses de Galiza.

1986. En marzo celébrase o Referendo sobre a permanencia na OTAN, no que o BNG fai campaña a favor do non.
Nas eleccións xerais de xuño de 1986 o BNG obtén 27.049 sufraxios.
O BNG ante os actos oficiais de celebración do cincuentenario do plebiscito do Estatuto de 1936, unha vez máis obxecto de manipulación, responde con actos e mobilizacións a favor do dereito á autodeterminación.

1987. Nos días 7 e 8 de febreiro ten lugar en O Carballiño a III Asemblea Nacional. A militancia aproba os mecanismos que permitirán a actualización das tácticas e das formas de traballo político iniciando o proceso de apertura da Fronte á sociedade galega.
No marco dos actos da Mesa Pola Normalización Lingüística en defensa do idioma galego o BNG presenta a nova imaxe corporativa.
Ante as eleccións europeas de 1987, o BNG acredita na necesidade de configurar unha candidatura nacionalista unitaria para levar a voz de Galiza a Europa. As conversas entre as formacións nacionalistas non frutifican quedando o BNG como a única candidatura galega. No contexto das eleccións europeas o PCLN sitúase fóra do BNG pola decisión de apoiar a candidatura de HB vulnerando os acordos do Consello Nacional do BNG.
En xuño celébranse conxuntamente as eleccións europeas e as municipais, o BNG obtén 53.116 votos nas primeiras e 61.256 e 139 concelleiros/as nas segundas. Con estes resultados o BNG convértese na primeira organización nacionalista en número de votos.
Ante a crise que atravesan as institucións galegas, o BNG presenta en setembro un Proxecto de Lei de medidas urxentes para o desenvolvemento económico, político, social e cultural de Galiza. Este proxecto, coñecido como Lei de Bases, configúrase na estrutura sobre a que se vai edificar o programa do Bloque no marco político vixente.

1988. En xullo créase a organización xuvenil nacionalista Galiza Nova que pasa a integrarse no BNG.
Ante a vaga de lumes que asolaga Galiza, o BNG impulsa, xunto con diversas asociacións e colectivos ecoloxistas, a primeira iniciativa lexislativa popular que xorde en Galiza co obxecto de defender o patrimonio forestal galego.
A celebración do 25 de Xullo ten lugar este ano co slogan "Proxecto común", que sintetiza a liña de renovación e integración impulsada pola IIIª Asemblea Nacional.
A convocatoria das eleccións europeas para 1989 xera por parte do BNG unha iniciativa, en réxime de autoconvocatoria, para configurar un pacto político de concorrencia conxunta no que teñan cabida todas as forzas autóctonas. As diferentes estratexias políticas sitúanse por riba da defensa de Galiza provocando o fracaso da proposta.

1989. En febreiro ten lugar a IV Asemblea Nacional en Lugo. Os debates asemblearios céntranse na configuración dunha estratexia política ante a crise na que está sumida Galiza. O BNG decide presentar candidato á Presidencia da Xunta nas eleccións autonómicas en consecuencia coa nova estratexia política aprobada en O Carballiño.
En xuño teñen lugar as segundas eleccións ao Parlamento Europeo, nas que o BNG, como única candidatura galega, reforza a súa posición como a primeira forza dentro do nacionalismo con 46.052 votos.
A hostilidade fronte ao nacionalismo segue vixente manifestándose no enxuizamento do dirixente Francisco Rodríguez por uns feitos acaecidos en 1984 e carentes de fundamento.
En outubro celébranse eleccións xerais anticipadas nas que o BNG obtén 47.763 votos.
Nas eleccións autonómicas de decembro o Bloque convértese na terceira forza no Parlamento de Galiza con 105.703 votos e cinco deputados/as, conformando grupo parlamentar propio.

1990. En xuño a Comisión Permanente fai público o documento "Análise do BNG perante a situación económica de Galiza" no que se analiza a realidade galega e se considera imprescindíbel a unidade do nacionalismo galego en torno a uns principios básicos.
O slogan “Entre todos” preside o Día da Patria no que participa por primeira vez o PNG-PG.

1991. En xaneiro celébrase en Vigo a V Asemblea Nacional. Asínase o protocolo de integración de Galiza Nova no BNG.
En maio teñen lugar as eleccións municipais. O BNG presenta 162 candidaturas coas que obtén 107.932 votos e 241 concelleiros/as.
O Bloque desenvolve unha intensa campaña co slogan "Galiza autodeterminación" que culmina o 6 de Decembro nunha manifestación en Compostela na que participan máis de 10.000 persoas.
O Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG) asina o protocolo de integración no BNG.

1992. O compromiso do BNG cos sectores produtivos galegos maniféstase no apoio e participación activa na Folga Xeral nacional do 2 de abril.
Un grupo de independentes do BNG crean o colectivo Esquerda Nacionalista.
No outono impúlsase unha campaña contra o Tratado de Maästricht, organizando actos explicativos en toda a nación sobre as consecuencias da Europa do capital.
En decembro celébrase unha multitudinaria festa en A Coruña con motivo do 10º aniversario da fundación do BNG.

1993. En marzo convócase a VI Asemblea Nacional que ten lugar en A Coruña.
O proceso de converxencia do nacionalismo avanza coa integración do colectivo Inzar, organización resultante da fusión do Movimento Comunista de Galiza e da organización galega da Liga Comunista Revolucionaria.
Ás eleccións xerais de marzo o BNG concorre co lema "Galiza con forza própria" e obtén 126.965 votos, ficando ás portas de obter representación nas provincias de A Coruña e Pontevedra.
O compromiso do BNG por unha Europa dos Pobos fundamenta a participación da organización no Forum Internacional en Dinamarca onde se reúnen organizacións e personalidades de diversos países europeos críticos co modelo de Europa consagrado polo Tratado de Maästricht.
Nos comicios autonómicos de outubro o Bloque consegue 269.233 votos e 13 deputados. O avance electoral exprésase no incremento colleitado nas cidades nas que se converte na segunda forza política.

1994. O avance na unidade do nacionalismo no plano político plásmase no plano sindical coa reunificación do sindicalismo nacionalista que culmina este ano coa fundación da Confederación Intersindical Galega (CIG).
Nas eleccións europeas de xuño o BNG obtén 139.221 votos.
O Día da Patria adícase á conmemoración do 50º aniversario do "Sempre en Galiza" de Castelao, obra central do nacionalismo contemporáneo.
A integración de Unidade Galega en decembro culmina o proxecto de unidade do nacionalismo iniciado en 1982.

1995. As eleccións municipais de maio supoñen a consolidación do avance do BNG, nas que obtén 208.098 votos e 428 concelleiros/as.
En Decembro celébrase na Feira de Mostras de Ferrol a VIIª Asemblea. A definición dos criterios de actuación do BNG nas Cortes Xerais e os eixos que deben artellar unha alternativa de goberno en Galiza van centrar os traballos asembleares. No plano organizativo, nun paso máis cara á consolidación organizativa, apróbase o desenvolvemento dos Estatutos orixinarios.

1996. Nas eleccións xerais de marzo o BNG obtén 220.147 votos, conseguindo por vez primeira na súa historia dúas actas de deputado -Guillerme Vázquez e Francisco Rodríguez-.
A actuación organizativa e política vai dirixida neste ano a estabelecer un contacto directo coa sociedade co obxectivo de conformar unha alternativa ao desgoberno do Partido Popular. En outubro celébrase un acto masivo en Compostela no que se presenta a alternativa e a Xosé Manuel Beiras como candidato á presidencia da Xunta.

1997. O BNG concorre ás eleccións autonómicas de outubro cun programa de goberno e acada un éxito sen precedentes ao conseguir 395.435 votos e 18 deputados, converténdose na segunda forza política de Galiza.

1998. En xuño ten lugar en Ourense a VIIIª Asemblea Nacional. Esta Asemblea marca un fito no desenvolvemento da organización xa que nela se adecúan as estratexias políticas á súa condición de alternativa de goberno.
Unha das consecuencias desta Asemblea é a sinatura da Declaración de Barcelona, xunto con PNV e CDC, como entente na defensa do recoñecemento do carácter plurinacional do Estado. A esta Declaración séguenlle a de Gasteiz e a de Compostela, que afondan nos acordos de Barcelona.

1999. En maio o BNG impulsa a creación da Fundación Galiza Sempre como mecanismo para promover todo tipo de actividades que contribúan a profundar no coñecemento da realidade galega e ao desenvolvemento do pensamento político, social, cultural e económico da nación.
O BNG volve concorrer en solitario ás eleccións europeas de xuño obtendo 349.079 votos e por vez primeira un deputado no Parlamento Europeo, na persoa de Camilo Nogueira.
Nas municipais obtéñense 290.187 votos e 585 concelleiros. Estas eleccións supoñen un avance cualitativo xa que se entra no goberno en cinco das sete cidades galegas, en tres delas ocupando a alcaldía.

2000. Nas eleccións xerais o BNG obtén 306.268 votos e 3 deputados. Anxo Quintana é designado senador polo Parlamento de Galiza. O BNG, xa que logo, alcanza pola primeira vez representación na Cámara Alta, completando deste xeito a súa presenza en todos os foros.
O BNG convértese en membro de pleno dereito do Partido Democrático dos Pobos de Europa-Alianza Libre Europea. En maio constitúese no Parlamento Europeo o Intergrupo de nacións sen Estado, sendo nomeado presidente do mesmo Camilo Nogueira.
En xuño preséntase en Compostela o manifesto “Un compromiso responsábel co país”, no que o BNG establece un diálogo aberto coa sociedade para construír a alternativa de goberno na Galiza.
O BNG participa activamente nas actividades da “Marcha Mundial de Mulleres”con delegación propia nas manifestacións que teñen lugar en Bruxelas e Nova York.
O BNG presenta o seu novo sitio web, www-bng-galiza.org.

2001. En xaneiro o BNG presenta unha moción de censura ante o desleixo da Xunta fronte ao problema das “vacas tolas”.
O BNG participa como anfitrión no Encontro do Intergrupo de Nacións sen Estado no Parlamento europeo celebradas en Compostela.
En febreiro ten lugar en Compostela a IXª Asemblea Nacional, na que se reforza o BNG como alternativa de goberno dotada dun programa e dun proxecto único para Galiza.
O Bloque participa activamente na folga de xuño contra os recortes sociais promovidos polo Goberno de Aznar.
En outubro celébranse as eleccións autonómicas nas que o BNG obtén 346.423 votos e 17 deputados e deputadas manténdose como segunda forza no Parlamento de Galiza. Os comicios teñen lugar nun contexto mediatizado pola ofensiva ideolóxica contra os nacionalismos despois dos atentados do 11 de setembro.
O BNG participa activamente nas masivas mobilizacións contra o proceso de privatización da educación e invasión da autonomía universitaria através da nova Lei Orgánica de Universidades (LOU).

2002. En abril o BNG celebra en A Coruña a X Asemblea Nacional. Nesta Asemblea adóptanse resolucións significativas como a substitución da Permanente pola Executiva Nacional que pasa a ser un órgano elixido pola Asemblea.
O Bloque apoia a folga xeral do 20 de xuño contra o decreto do Goberno Central de reforma do sistema de cobertura do desemprego.
A Fundación Galiza Sempre, en colaboración con Galiza Nova, organiza os días 24 e 25 de xullo a primeira edición do Festigal, un evento que se converterá nun referente a nivel nacional.
En setembro faise público o documento “Galiza merece máis”. Neste documento o BNG fixa a súa posición a respecto do incremento do autogoberno de Galiza na perspectiva do pleno recoñecemento do carácter plurinacional do Estado español.
Celébrase en Vigo o Acto de Conmemoración do XX aniversario da fundación do BNG.
O BNG, ante a neglixente xestión da catástrofe ecolóxica producida polo buque Prestige, apoia a autoorganización do pobo galego esixindo a depuración de responsabilidades políticas e solucións para reparar os danos e impedir que catástrofes desta caste volvan producirse. A iniciativa do BNG é respondida por numerosas entidades asociativas de Galiza. Desta iniciativa xorde o 21 de Novembro a Plataforma Cidadá Nunca Máis que se converterá na expresión cívica do pobo galego aglutinando ao seu redor a centos de entidades e a un movemento social dunha dimensión até entón descoñecida no país. O 1 de decembro Santiago acolle a maior manifestación da historia de Galiza, na que 200.000 persoas berran “Nunca Máis” ante a situación xerada.
A indignación social ante o comportamento do Goberno e da Xunta culminan na presentación dunha moción de censura ao presidente Fraga que se debaterá no Parlamento de Galiza o 12 de Decembro.

2003. Ante o desleixo e a manipulación, o BNG participa como parte activa nas leccións de dignidade colectiva na masiva manifestación das “maletas” celebrada o 9 de Febreiro na Coruña e na marcha a Madrid do día 23, que congregou centos de miles de galegos na capital do Estado.
O BNG impulsa iniciativas en todos os ámbitos fronte á invasión de Iraq, como expoñente da guerra imperialista.
Nas eleccións municipais o BNG presenta 307 listas e obtén 325.331 votos e 595 concelleiros/as, pasando a formar goberno en 42 Concellos (19 alcaldías). O resultado obtido na provincia de A Coruña sitúa o BNG nunha posición central para impulsar o cambio na Deputación de A Coruña accedendo ao cogoberno. Estas eleccións supoñen un novo fito para o Bloque obtendo o mellor resultado da súa historia nunhas eleccións locais.
En novembro celébrase a XI Asemblea Nacional na que se elixe a Anxo Quintana como novo Portavoz Nacional e candidato á Presidencia da Xunta ao obter 1.700 votos fronte aos 600 de Camilo Nogueira. Xosé Manuel Beiras pasa a ser elixido Presidente do Consello Nacional.

2004. As eleccións xerais de marzo celébranse nun clima fondamente constrinxido polo brutal atentado terrorista do 11-M en Madrid;, neste contexto o BNG resiste a deriva bipartidista obtendo 208.688 votos e mantén dous deputados no Congreso.
O BNG concorre ás eleccións europeas de xuño na coalición Galeusca-Pobos de Europa obtendo na Galiza 141.756 votos, máis do 12% dos válidos. A redución do número de eurodeputados correspondentes ao Estado incide negativamente na perda do representante do BNG.
En xullo preséntase o documento de bases para un novo Estatuto de Nación para Galiza, no que se conteñen os criterios que deben orientar o proceso de reforma estatutaria. Este documento desenvólvese no Foro polo Novo Estatuto con representantes de distintos ámbitos sociais e profesionais, coa finalidade de dotar ao BNG de achegas e de implicar á sociedade neste debate fundamental.

2005. En xaneiro faise pública a Declaración de Rianxo na que se reclama un acordo para avanzar no recoñecemento do carácter plurinacional do Estado español, ao tempo que se fai un chamamento ás demais forzas políticas de Galiza para acadar un compromiso para dotar a Galiza dun Estatuto de nación.
En febreiro o Foro polo Novo Estatuto presenta á sociedade e achega ao BNG as súas propostas.
O Estado convoca un referendo para ratificar a Constitución Europea. O BNG, consecuente coa súa posición política e co seu compromiso histórico con Galiza, defende o voto negativo ante un modelo de construción europea dirixido polo capital transnacional e enfrontado á Europa dos pobos.
En xuño celébranse eleccións autonómicas, nas que o BNG obtén 311.954 votos e 13 actas no Parlamento. O escenario resultante das eleccións representou un cambio cualitativo que abriu novas oportunidades para o Bloque. O BNG forma parte do goberno da Xunta por vez primeira na súa historia. O reparto do poder no acordo de goberno co PSOE deixa ao BNG coa Vicepresidencia e con catro consellerías. O Portavoz Nacional, Anxo Quintana, convértese no Vicepresidente da Xunta e no referente do nacionalismo no goberno. Fernando Blanco, Ánxela Bugallo, Teresa Táboas e Alfredo Suárez Canal completan o primeiro gabinete con presenza nacionalista.
A aposta do BNG polo Estatuto que lle corresponde a Galiza culmínase en decembro nunha Convención Nacional na que se presenta o texto articulado do Estatuto de Nación.
O BNG participa na Asemblea Xeral de Galeuscat en Madrid, que marca o inicio dunha nova andaina da alianza.

2006. En xaneiro fúndase a Tribuna Galeuscat dotándose de órganos permanentes de coordenación parlamentar nas Cortes Xerais.
En abril ten lugar a Convención Nacional pola Lingua na que se actualiza a posición e actuación do BNG neste ámbito e se define a acción institucional e social precisa para avanzar de xeito real e efectivo na normalización do galego.
O arranque da campaña do 25 de xullo tivo lugar o 28 de xuño, coincidindo co 70º aniversario do plebiscito do Estatuto de autonomía do 36, coa presentación en Santiago da Alianza Galeuscat, que contou coa presenza dos líderes do BNG, PNV e CiU e numerosa asistencia representativa do mundo social en Galiza.
Nos días 2 e 3 de decembro celébrase a XII Asamblea Nacional nun contexto moi definido pola posición do BNG como forza de goberno. Nesta Asemblea concorren catro listas para o Consello Nacional obtendo todas elas representación grazas aos mecanismos de democracia interna vixentes no BNG..

2007. En maio teñen lugar as eleccións municipais, nas que o BNG consegue 315.449 votos e 661 concelleiros e concelleiras. Este resultado tradúcese en 32 alcaldías e 37 cogobernos. O BNG consegue o maior número de representantes nas institucións locais da súa historia, sendo un indicador máis do reforzamento social da organización nacionalista. O avance da organización nestas eleccións maniféstase tamén no acceso ao cogoberno da deputación provinciais de Lugo.
A presenza do Bloque en Madrid vai supor un avance sen precedentes para situar a Galiza no lugar que lle corresponde no Estado, saldando parte da débeda histórica, desbloqueando a transferencia de competencia e conseguindo melloras orzamentarias significativas.

2008. Nas eleccións xerais de marzo o BNG obtén 212.543 votos o que lle permite manter a súa presenza nas Cortes do Estado e a posición inquebrantábel de defensa dos intereses galegos en Madrid.

A leción de anatomía do doctor Tulp

Excelente retrato de grupo encargado en 1632 polo doutor Nicolaes Tulp, no que aparece representada unha lección pública de anatomía, costume habitual naquelas datas para demostrar a sabedoría de Deus ao crear ao home. Vemos ao doutor Tulp co seu chapeu, reflexo do seu cargo, cunhas pinzas na man dereita, mostrando aos seus alumnos a disección dun brazo, os tendóns e os músculos. O corpo do morto no que se realizan as prácticas é o dun coñecido criminal ajusticiado; detrás del sitúanse sete alumnos do doutor que escoitan atentamente a lección, destacando o realismo das figuras a través das súas expresións: sorpresa, entusiasmo, atención... As miradas de cada unha das figuras falan por si soas e fan que o espectador senta protagonista tamén da escena e intégrese na lección, ampliando así a aula de Tulp á sala onde se expón o cadro. As figuras apiñadas en torno ao cadáver supoñen unha novidade, xa que nos retratos de grupo anteriores, pintábase ás persoas en fila; ao colocalas así, Rembrandt ofrece unha maior sensación de realismo. O pintor está interesado nos contrastes lumínicos que provoca unha luz potente e clara, que ilumina unhas zonas e deixa en profunda sombra o resto do espazo, segundo indicaba a teoría tenebrista que traballaba por estas datas. O colorido escuro tamén é característico da técnica tenebrista, pero ademais hai que destacar a austeridade cromática dos traxes daquela época, animada polos pescozos e puños brancos. Os detalles dos pescozos e as roupaxes ou os libros demostran a altísima calidade do artista, que triunfa en Amsterdam grazas a estes traballos.

Morre Labordeta

Labordeta (Zaragoza, 1935) está considerado como un dos máximos representantes da cultura e o nacionalismo aragonés. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Zaragoza, frecuentou nos seus anos de estudante tertulias nas que coincidían representantes da cultura aragonesa da segunda metade do século XX.

Os seus primeiros pasos literarios deunos na revista Orejudín, editada entre 1958 e 1959. E as súas primeiras obras -contos, poemas e artigos- publicounos ao amparo da Tertulia do Café Niké e a Oficina Poética Internacional (OPI).

A súa traxectoria docente iniciuouna como lectorado na Universidade de Provence (Francia), para pasar a ser profesor de Secundaria de Xeografía, Historia e Arte en Teruel logo de aprobar unhas oposicións.

Cantautor

Como cantautor está considerado o pai da Canción Aragonesa, movemento xurdido no ano 1968 coa publicación dun disco de Labordeta e varios dos seus alumnos.

A principios dos anos 70 do século pasado participou na fundación e desenvolvemento do xornal quincenal Andalán, voceiro da conciencia aragonesista de esquerdas, coincidindo co seu desprazamento a Zaragoza como profesor.

Nos anos 80 o mestre Labordeta deixou a docencia para adicarse profesionalmente á música, labor que compaxinou coa interpretación en cine e televisión e a redacción de artigos e columnas xornalísticas.

Co programa Un país en la mochila (1995), serial de 29 capítulos escrita e dirixida polo finado, deuse a coñecer entre o gran público mentres amosaba as zonas rurais máis descoñecidas do Estado español.

Os poemarios Sucede el pensamiento (1959), Dulce sabor de días agrestes (2004), a novela Cada cual que aprenda su juego (1974) e os libros de memorias Aragón en la mochila (1983) e Regular, gracias a Dios (2010), destacan na súa faceta literaria.


Deputado da Chunta Aragonesista

Nos últimos anos da súa vida Labordeta destacou como deputado da Chunta Aragonesista (CHA) nas Cortes de Aragón e no Congreso dos Deputadso, onde foi o voceiro do Grupo Mixto e consagrouse como político de referencia entre os anos 2000 a 2008.

Nestes anos converteuse no representante do nacionalismo aragonés a nivel estatal grazas á súa oposición á Guerra de Irak ou Plan Hidrolóxico Nacional do Goberno de Aznar.

Malia o seu compromiso Labordeta deixou a política cando lle foi detectado un cancro de próstata para adicarse a escribir e gozar da súa dona e tres fillas.

A síndrome Belén Esteban

"Como profesora, as preguntas dos alumnos que máis me custa responder convincentemente son sobre porqué hai que estudar cousas que a eles lles parecen inútiles ou absurdas, como a Historia ou a Xeografía. Eu teño claro que me achegan a min, pero de todas as razóns que hai para estudar estas cousas, eu fágolles fincapé no necesarias que son estas disciplinas para comprender o mundo no que viven: as coordenadas de espazo e tempo, que á fin e ao cabo son as que tratan a Xeografía e a Historia, axúdannos a coñecer o sitio que ocupamos no mundo e a comprender de onde veñen todas as nosas realidades. Que todo iso lles pode parecer alleo e absurdo, pero que moitas das cousas que estudan teñen que ver coa súa vida real e que, queiran ou non, aféctanlles.

Por exemplo, queres saber por que tes ao teu lado a un compañeiro que vén de Ecuador? por que fala o mesmo idioma que ti? queres entender por que un señor, por nacer co apelido Borbón, vai ser "rei" e o Estado Español vaille a dar moita pasta (que virá dos impostos que ti pagues de maior)? por que o que digan uns señores europeos en Bruxelas vai repercutir - e moito - na túa vida? Todo iso é xeografía. Todo iso é Historia.

Algúns entenden que quero dicir, outro non. Eu non levo mal as preguntas, as protestas... son críos. É normal. Onde me desarman do todo e déixanme sen respostas é cando me din que todo iso lles dá igual. Que para que queren saber onde está Marrocos, se non van ir nunca. Para que coñecer o tipo de eleccións que hai en España, se eles non teñen a intención de votar xamais. Que lles escorrega que haxa unha guerra en Iraq, que media África estea a morrerse de fame ou que a Unión Europea diga "bla". Se nin sequera interésalles iso, imaxinádevos o complicado que me resulta facer que se interesen polo que facían señores de fai cinco séculos, por moi apaixonante que eu tente pintalo.

E, O que levo peor con diferenza, é esa actitude de orgullo co que exhiben a súa ignorancia e a súa cortedad de miras. Esa actitude de "non serve para nada, non me interesa. Iso que contas e ao que dedicas a túa vida é unha merda. Eu quero xogar á Play/ irme de compras ao Centro Comercial e xa". Téñena comigo, que ensino Historia, pero tamén que os profes de lingua, de bioloxía, de matemáticas. O desprezo polos libros, pola arte, pola Cultura, polas Ciencias... non é algo tan raro, e pode comigo.

Ultimamente esa actitude está máis de moda que nunca. Temos unha perfecta encarnación na ditosa Belén Esteban, que non sabe nada, non quere saber nada e se jacta diso. A mala educación, a zafiedad e a ignorancia postos nun pedestal día tras día. Todo o mundo apláudea porque ela é auténtica" (signifique o que signifique iso). Coñezo a moita xente á que lle gusta ver á Esteban e é curioso, porque hai toda clase de persoas entre o seu público. Entre eles, os que máis me chaman a atención son dous tipos: a xente que ten (ou cre que ten) máis educación que ela e vea como un divertimento, mesmo algúns como un consolo (eu son mellor que ela), ou os que son como ela, que viron como a ignorancia e a mala educación tamén pódenche facer triunfar na vida e que hai que sentirse orgulloso diso. Iso dáme medo: que se estenda e que sirva de exemplo a máis bobos, que opinen que o non saber nada é estupendo. Que o presumir de ser zafio e inculto convértase en politicamente correcto e sexa ben visto.

"Eh, que eu non quero axuda de ninguén, que non necesito axuda, leite" di a Esteban nun momento deste catro minutos de despropósitos. "Como eu non pillei esa revolución -o industrial- tres narices impórtame"- un argumento que podería empregar un dos meus peores alumnos.

En fin... o grande é que estou convencida de que a maior parte do público (e moitos dos das mesas) non tiñan nin idea de que a moza estaba a meter a gadoupa até o fondo e máis aló e rían e aplaudían porque o dicía o rexedor.

Entendédeme: eu non critico á xente que non sabe. Eu non sei moito de tantísimas cousas... tampouco creo que teña que ser motivo de vergoña o non estudar, o non falar correctamente ou o ter lagoas de coñecemento. O que me rebenta é a actitude contraria, a exhibición con orgullo da ignorancia e o menosprezo a calquera cousa que cheire a sapiencia. Dóeme o desprezo á educación, en todos os seus sentidos. Dóeme... e dáme unha pena que morro."

Que supón a reforma laboral para o estudantado?

A mocidade, o estudantado, sitúase no albo da crise económica, existindo unha preocupante relación entre o nivel de formación e a calidade do emprego. Por iso, cómpre facer fincapé na necesidade de que se artellen políticas que atallen o fracaso escolar. Cómpre salientar que en Galiza un 26,7% dos alumnos non remataron a ESO, fronte, por exemplo, ao 14,3% de Euskadi.

Porén, as medidas recollidas na reforma laboral non van dirixidas a solucionar ningún destes problemas: nin o desemprego, nin a temporalidade, nin os salarios, nin a formación. Un dos feitos máis sangrantes da reforma laboral son as novas bonificacións e subvencións ás empresas, a través do contrato para a formación que aumenta dos 21 aos 24 anos, eximindo totalmente ás empresas das cotizacións á Seguridade Social, eliminando os custes da formación teórica nas empresas de menos de 50 persoas e subvencionando a reconversión destes contratos en indefinidos.Non ten xustificación algunha a decisión de aumentar a idade, agás a interese empresarial en contratar man de obra barata. Este tipo de contratos dan lugar a todo tipo de abusos, porque a formación teórica na realidade non se imparte na grande maioría dos casos e porque a remuneración garantida é baixísima, xa que para o 1º ano se lle pode descontar do SMI o tempo dedicado á formación (mínimo dun 15%) e para o 2º ano de contrato o salario garantido será o SMI, con independencia do tempo dedicado á formación.

Parello a isto, déixanse esmorecer os servizos públicos de emprego mentres legalizan as axencias de colocación con ánimo de lucro e se xeneraliza a actuación das ETTs, coa consecuente precarización e abusos ás que estas someten ao conxunto das mozas e mozos que acceden ao emprego a través desta modalidade de contratación (falta de inversión na formación das e dos traballadores, inestabilidade, sinistralidade, menores retribucións, dobre sometemento á patronal, etc.).

Deste xeito, só coa mobilización activa do estudantado e da mocidade en xeral se poderá frear este gravísimo ataque aos nosos dereitos, así, a folga xeral é imprescindíbel para pararlle os pés ao goberno central e a un goberno galego incompetente máis aínda desde a firme convencemento de que somos os estudantes de hoxe, non os precarios de mañá. Así, o 29 de setembro nin un só estudante nas aulas!

Neira, o oportunismo e a Comunidade de Madrid

Todos recordamos o que lle ocurriu ao profesor Neira cando defendeu a unha muller que estaba a ser agredida pola súa parella. Ese home foi cesado do seu cargo no Obervatorio Rexional da Violencia de Xénero.

Cando lle preguntan si vai a deixar de beber contesta "Si no puedes pegarte un revolcón con una señora y, encima, no puedes tomarte un vino, no quiero vivir. Estas palabras poden ser tildadas de machistas e ignorantes.

Hai tamén un tempo, un home subsahariano defendeu a unha muller que estaba sendo atacada no metro, e como consecuencia, caeu ás vías e perdeu unha perna.

Ofrecéronlle saír na televisión e negouse rotundamente, non quería ser protagonista, só fixo o que pensou que debía facer.

Ninguén pode negarlle a Neira que fixo o que debía defendendo a esa muller e que merece un recoñecemento polo mesmo, pero logo de pasar isto, cada vez que abría a boca saía un home violento e que non merece ningún cargo público.

Creo que para calquera persoa que teña dous dedos de frente, Neira non é un heroe, senón un oportunista que logo de realizar un acto heroico, que non nego, é nomeado cargo público, cando hai miles de persoas que cada día loitan contra a violencia de xénero.

O cargo que este “señor” ocupaba, meréceno miles de mulleres e de homes que adican o seu tempo a axudar a mulleres maltratadas, a concienciar á sociedade sobre o maltrato e que sendo claros, non son oportunistas violentos que poñen en risco a seguridade das persoas tomando “una copa de vino y un licor”.

Torna el regionalisme?

Què ràpid es posen d’acord quan es tracta d’impedir la normalització del país, que ràpid que metabolitza el consens de la gent d’ordre quan es tracta de deixar de viure en una colònia, del Primer Món efectivament, però al capdavall colònia! Francesc de Carreras, Vidal Quadras i Duran Lleida estan d’acord, no podria ser d’altra manera, alhora de posar el crit al cel davant l'exigència que els professors d’universitat que treballen i es volen quedar a viure a casa nostra, coneguin la llengua catalana.
Segons ells, això farà que el talent defugi el nostre país! I que la nostra universitat sigui provinciana i localista. Paradoxalment són els mateixos que s'erigeixen en els principals defensors de les províncies i si no recordem el debat de la Llei de Vegueries.
Com sempre però, ho fan de forma barroera i demagògica, perquè no s’han llegit (o no han volgut) la iniciativa. La proposta que fa el govern català en forma de Decret està consensuada amb els rectors i permet que els que venen per un període de temps curt o esporàdic en restin el marge. Cap persona de prestigi que ens visiti ocasionalment entrarà en aquesta norma que fixa que aquells que es vulguin quedar a treballar a la universitat catalana tinguin un marge de dos anys per entendre el català.
I dic entendre, perquè el fet que molts ciutadans del nostre país —que paguen religiosament la matricula a la universitat— després veuen que el seu examen, treballs o preguntes a classe no es poden fer en la llengua pròpia de Catalunya perquè pot passar que el docent no la conegui. Talment com ens passa amb el cinema i per això hem fet la llei.
El que volem és senzill i no hauria d’aixecar tanta suspicàcia en gent que milita en les files del catalanisme. Sempre dic que hi ha temes que no haurien de ser objecte de discussió entre nosaltres: deixar de ser estrangers al nostre país i viure amb naturalitat en la nostra llengua.
Perquè el nostre crim, per a alguns, és deixar el “depèn de tu” de CiU per actuar des del Govern i deixar d'espolsar-nos el problema per traspassar-lo als ciutadans, “que es parli català depèn de tu” deia l’espot de l’època pujolista. Doncs bé s’ha demostrat que no hi ha prou i que el govern ha d’actuar, en aquest cas legislar.
I això, amics meus, ho hem fet i ho estem fent de la mà d’un govern d’esquerres que determinats cercles nacionalistes consideren impur o il•legítim. La veritat, però, és que si hagués seguit governant la nostra dreta encara estaríem instal•lats en el liberalisme lingüístic, és a dir, que la llengua més forta vagi fent, en aquest cas el castellà, una llengua global que res ha de témer, perquè en tot cas depèn de la gent!
La pregunta que ens hem de fer, no obstant, és perquè CiU calla o juga a l’ambigüitat i posa pals a les rodes, per acabar sempre votant-hi a favor amb la boca petita, amb les lleis del Cinema, Educació o Acollida o aquest mateix decret sobre el nivell de suficiència a la universitat, que oficialment equival al nivell C, i no diuen què farien ells si governessin. És lògic i semblaria el més normal que els qui volen ser alternativa política expliquin què farien ells si gestionessin les decisions de l’executiu català. En l’àmbit de la llengua i la cultura ni ho han fet ni ho faran. Vint-i-tres anys en són un exemple clar, i no els hem de blasmar per això. El PSC de governar sols o amb CiU tampoc ho farien.
Per això necessitem una ERC forta, perquè sense nosaltres aniríem enrere i tornaria el “depèn de tu”, i molts de nosaltres portem molts anys de defensa i feina per l’ús social de la llengua catalana, per veure com és malmet tant d’esforç generacional en mans de gent que s'aferra a una mena de liberalisme lingüístic com a pretext. Per això, alguns, molts, volen debilitar Esquerra i xalen amb determinats vaticinis demoscòpics, que de fet l’únic que demostren és que malgrat tot, l’única opció independentista segura, l’única palanca seriosa i útil a la política catalana és el partit de Macià i Companys. No serem nosaltres qui farem el caldo gros al regionalisme. Si Esquerra es forta Catalunya és més lliure. I evidentment els ciutadans catalans són més lliures perquè són una mica menys estrangers en el seu país.